7. Bölüm: Söylenmeyenler

Lina sabah uyandığında bir süre yatağında oturdu. Dün yaşananları düşünüyordu. Babasını görmek, Selma ve Lara'yla tanışmak düşündüğünden daha garip hissettirmişti.

Onları tanımak istiyordu ama nereden başlayacağını bilmiyordu.

Hazırlanıp aşağı indiğinde mutfaktan sesler geliyordu.

Eren kahvaltı hazırlıyor, Demir telefonuyla ilgileniyor, Karan ise masaya tabakları yerleştiriyordu.

“Günaydın,” dedi Lina.

“Günaydın. Gel, tam kahvaltıya oturacaktık,” dedi Eren.

Lina masaya oturdu. Bir süre herkes kendi işiyle ilgilendi. Sonra Lina konuştu.

“Size bir şey sorabilir miyim?”

Demir telefonunu bıraktı.

“Tabii.”

“Benim buraya geldiğimi ilk öğrendiğinizde ne düşündünüz?”

Eren kısa bir süre düşündü.

“Şaşırdık. Seni biliyorduk ama hiç tanımıyorduk. Bir anda karşımızda olman biraz tuhaftı.”

“Bana kızmadınız mı?”

Karan kaşlarını kaldırdı.

“Neden kızalım?”

“Annemle babamın arasında yaşananlar yüzünden belki.”

Demir başını salladı.

“Onların arasında ne yaşandıysa yaşandı. Senin bununla bir ilgin yok.”

Lina çayından bir yudum aldı.

“Ben de sizi tanımadan hakkınızda bazı şeyler düşündüm.”

“Mesela?” diye sordu Karan.

“Beni istemeyeceğinizi düşündüm. Sonuçta yıllardır birbirimizi görmemişiz.”

Eren hafifçe gülümsedi.

“Biz de senin bizi nasıl karşılayacağını bilmiyorduk.”

“Sanırım birbirimize alışmamız biraz zaman alacak.”

“Bence de,” dedi Demir.

Lina bu cevaptan memnun kaldı. En azından kimse her şeyin bir anda düzelmesini beklemiyordu.

Kahvaltıdan sonra bahçeye çıktı. Taş kemerin biraz ilerisindeki banka oturdu.

Bir süre sonra Eren yanına geldi.

“Yanına oturabilir miyim?”

“Tabii.”

Eren oturdu. Bir süre bahçeyi izlediler.

Lina sonunda konuştu.

“Annem nasıldı?”

Eren ona döndü.

“Annen mi?”

“Senin tanıdığın hâliyle. Nasıl biriydi?”

Eren hafifçe gülümsedi.

“İnatçıydı. Bir de kolay kolay fikrini değiştirmezdi. Ama iyi biriydi. Bize karşı hep ilgiliydi.”

Lina gülümsedi.

“İnatçılığı bana da geçmiş olabilir.”

“Biraz olabilir.”

İkisi de güldü.

Lina'nın yüzü kısa süre sonra yeniden ciddileşti.

“Peki babamla araları nasıldı?”

Eren'in gülümsemesi kayboldu.

“Eskiden iyiydi. Sonra aralarında sorunlar başladı. Ama neden bu kadar büyüdüğünü ben de tam bilmiyorum.”

“Hiç size anlatmadılar mı?”

“Her şeyi değil. Biz de o zamanlar küçüktük.”

Lina başını eğdi.

“Annem bana hiç anlatmadı.”

Eren bir süre sessiz kaldı.

“Belki anlatmak istemedi. Belki de seni bazı şeylerden uzak tutmaya çalıştı.”

“Bilmiyorum. Bazen ona kızıyorum. Sonra kendime kızıyorum. Çünkü artık gidip soramıyorum.”

Eren ona baktı.

“Lina, annene kızman onu sevmediğin anlamına gelmez.”

Lina gözlerini bahçeye çevirdi.

“Keşke biraz daha konuşsaydık.”

Eren cevap vermedi. Bazen bir şey söylememek, söyleyebileceği her şeyden daha doğruydu.

Bir süre sonra ayağa kalktı.

“Ben içeri geçiyorum. Bir şeye ihtiyacın olursa seslenirsin.”

“Tamam.”

Öğleden sonra Lina, çalışma odasının kapısından geçerken Demir'i eski fotoğraflara bakarken gördü.

“Ne yapıyorsun?”

“Eski fotoğraflara bakıyorum. Gel, belki ilgini çeken bir şey çıkar.”

Lina içeri girdi.

Demir masanın üzerindeki fotoğraflardan birini uzattı. Fotoğrafta Selin, Evren ve üç küçük erkek çocuk vardı.

Lina fotoğrafı eline aldı.

“Annem burada çok gençmiş.”

“Evet. Uzun zaman önce çekilmiş.”

Lina fotoğrafın arkasını çevirdi. Bir tarih ve kısa bir not vardı:

Birlikte olduğumuz en güzel günlerden biri.

“Annem mi yazmış bunu?”

“Olabilir. Yazısını tam hatırlamıyorum.”

Lina fotoğrafın ön yüzüne yeniden baktı.

“Mutlu görünüyorlar.”

Demir başını salladı.

“Güzel zamanlarımız da oldu.”

“Sonra ne oldu?”

Demir sandalyesine yaslandı.

“Keşke bunu sana anlatabilecek kadar çok şey bilseydim. Ama ben de her şeyi bilmiyorum.”

Lina fotoğrafı masaya bıraktı.

“Bazen herkes bir şey biliyor ama kimse söylemiyor gibi geliyor.”

“Belki de herkes yalnızca kendi gördüğü kısmı biliyordur.”

Lina bu ihtimali düşündü. Belki de yıllardır aradığı cevaplar, düşündüğü kadar basit değildi.

Akşamüstü Karan bahçeye çıktı. Lina yine taş kemerin yakınındaydı.

“Yine buradasın,” dedi Karan.

“Burayı sevdim.”

“Fark ettim.”

Karan yanına oturdu.

“Buraya alışabildin mi?”

“Biraz. Ama hâlâ kendimi misafir gibi hissediyorum.”

“Normal. Daha yeni geldin.”

Lina ona döndü.

“Sen de ilk geldiğinde böyle miydin?”

Karan güldü.

“Ben burada büyüdüm. Ama bazen insan kendi evinde bile kendini yabancı hissedebiliyor.”

Lina başını salladı.

Bir süre sonra Karan'ın gözü Lina'nın kolyesine takıldı.

“Bu kolyeyi hep mi takıyorsun?”

“Evet. Annem vermişti.”

Karan biraz daha dikkatli baktı.

“Üzerindeki işaret nereden tanıdık geliyor, anlamadım.”

Lina hemen ona döndü.

“Sen bunu daha önce gördün mü?”

“Galiba. Ama nerede olduğunu hatırlamıyorum.”

Lina kolyeyi avucunun içine aldı.

“Ben de son zamanlarda bu işareti başka yerlerde gördüm.”

“Nerede?”

“Bahçedeki taş kemerde.”

Karan dönüp kemere baktı.

“Hiç dikkat etmemişim.”

Lina bir şey söylemedi. Karan da konuyu uzatmadı.

O sırada kolyesi hafifçe ısındı. Lina elini üzerine götürdü.

Karan fark etti.

“Yine mi?”

Lina ona baktı.

“Geçen sefer de fark etmiş miydin?”

“Evet. Ama sormak istemedim.”

“Bazen ısınıyor. Nedenini ben de bilmiyorum.”

Karan bir süre kolyeye baktı.

“Belki annenin verdiği eski bir şey olduğu için sana öyle geliyordur.”

“Belki.”

Lina başka bir açıklama yapmadı. Çünkü kendisi de ne düşüneceğini bilmiyordu.

Gece odasına çıktığında annesinin fotoğrafını komodinin üzerine koydu.

Bugün abileriyle konuşmuştu. Onların da her şeyi bilmediğini anlamıştı. Belki de geçmişte yaşananların tamamını kimse hatırlamıyordu.

Yatağına oturup kolyesini çıkardı.

Üç gümüş hilal avucunun içinde duruyordu.

Annesi bu kolyeyi ona neden vermişti? Taş kemerdeki işaretle aynı olması gerçekten tesadüf müydü?

Lina kolyeyi yeniden boynuna taktı.

Şimdilik bütün sorularının cevabını bulamayacağını biliyordu. Önce kardeşlerini tanıyacak, babasıyla yeniden konuşacak, Selma ve Lara'yı da zamanla anlamaya çalışacaktı.

Annesine gelince…

Onu yalnızca anlatmadığı şeylerle hatırlamak istemiyordu. Ama neden sustuğunu da öğrenmeden rahat edemeyecekti.

Işığı kapatıp yatağına uzandı.

Bu evde henüz kendisine ait hissettiği pek bir şey yoktu.

Ama belki de zamanla değişirdi.

Yorumlar

Aleyna Mumlu: Bir haber alın sonrasında annesiyle ilgili daha çok netlik istiyorsun
Doğan Yalın: bu sizin geçmişiniz onu temiz tutmalısınız
Doğan Sancak: Kolyesinin ısınması ilginç ama kaynağını bulmalısın
İsmail Keskin: sadece görünüşte her şey birbirinden farklı derinlere inmek önemli olmalı
Ebru Genç: Bunu sormak cesaret isteyebilir ama sen bunu başardın
Enes: lina yeni insanlarla tanışmak zor gözlerinle onları hissetmeye çalışıyorsun