8. Bölüm: İlk Kavga
8\. Bölüm: İlk Kavga
Lina sabah aşağı indiğinde salondan konuşma sesleri geliyordu. Eren, Demir ve Evren bir masanın etrafında oturmuştu. Karan da pencerenin yanında duruyordu.
Lina içeri girince konuşmaları kesildi.
“Günaydın,” dedi.
“Günaydın,” diye karşılık verdi Eren.
Lina hepsine baktı.
“Bir şey mi oldu?”
Evren önündeki bardağı masaya bıraktı.
“Seninle konuşmak istiyorum.”
Lina karşısındaki koltuğa oturdu.
“Ne hakkında?”
“Annenle ayrıldığımız dönem hakkında.”
Lina bir an sustu. Sonunda beklediği konuşmanın başlayacağını düşünmüştü.
“Tamam. Dinliyorum.”
Evren ellerini birleştirdi.
“Selin'le bir süredir anlaşamıyorduk. Aramızda sürekli tartışmalar oluyordu. Bir noktadan sonra ayrı yaşamaya karar verdik.”
“Peki ben?”
Evren cevap vermekte zorlandı.
“Sen o sırada annenin yanındaydın.”
“Bunu biliyorum. Ben neden senin yanında değildim, onu soruyorum.”
Salonda sessizlik oldu.
“Lina, o zamanlar şartlar biraz karışıktı.”
Lina derin bir nefes aldı.
“Yine aynı şey.”
“Ne?”
“Bir şey soruyorum, sen de bana karışık olduğunu söylüyorsun. Ben artık gerçekten ne olduğunu öğrenmek istiyorum.”
Evren sesini yükseltmeden konuşmaya çalıştı.
“Sana anlatacağım. Ama bazı şeyleri hatırlamam ve doğru şekilde anlatmam gerekiyor.”
“Yıllardır anlatmadığın şeyleri şimdi mi hatırlamaya çalışıyorsun?”
“Bana böyle konuşma.”
Lina şaşkınlıkla ona baktı.
“Nasıl konuşayım? Seni tanımıyorum bile. Birkaç gün önce hayatıma girdin ve şimdi benden sakin olmamı bekliyorsun.”
Eren araya girdi.
“Lina, biraz sakinleşelim.”
“Ben sakinim, Eren. Sadece cevap istiyorum.”
Evren ayağa kalktı.
“Ben de elimden geleni yapıyorum.”
Lina da ayağa kalktı.
“Peki benim için ne yaptın? Yıllarca neredeydin? Annem öldüğünde neden yanımda değildin?”
Evren'in yüzü değişti. Bu soruya hemen cevap veremedi.
Lina gözlerini ondan ayırmadı.
“İşte ben bunu anlamıyorum. Herkesin bir açıklaması var ama kimse bana doğru düzgün bir şey söylemiyor.”
“Lina, bu kadar kolay değil.”
“Benim için de kolay değildi!”
Bu kez sesini tutamamıştı.
Bir süre kimse konuşmadı. Lina daha fazla orada kalmak istemedi. Salondan çıkıp merdivenlere yöneldi.
Odada bir süre oturdu. Kızgınlığı geçmemişti ama sabah söylediklerini de düşünüyordu.
Kapı çalındı.
“Kim?”
“Eren.”
“Gel.”
Eren içeri girip kapıyı kapattı.
“İyi misin?”
Lina kısa bir kahkaha attı.
“İyi gibi mi duruyorum?”
Eren cevap vermedi. Sandalyeyi çekip oturdu.
“Babanla konuşmak kolay olmayacak.”
“Ben de kolay olmasını beklemiyorum. Sadece dürüst olmasını istiyorum.”
“Bunu ona söylemelisin.”
“Söyledim zaten. Ama yine aynı şeyleri duyuyorum.”
Lina bir süre sustu.
“Eren, siz de mi böyle düşünüyorsunuz? Yani geçmişi kurcalamamamı mı istiyorsunuz?”
“Hayır. Tam tersine, neyi merak ediyorsan sormalısın. Ama bizim de bilmediğimiz şeyler var.”
Lina başını salladı.
“Bazen bunu unutuyorum.”
Eren ayağa kalktı.
“Biraz dinlen. Sonra istersen bahçeye çıkarsın.”
Kapıya yönelirken Lina seslendi.
“Eren?”
“Efendim?”
“Buraya gelmemden rahatsız değilsiniz, değil mi?”
Eren hiç beklemeden cevap verdi.
“Hayır, Lina. Sadece birbirimizi tanımaya çalışıyoruz.”
Lina hafifçe gülümsedi.
“Tamam.”
Öğleden sonra bahçeye çıktı. Karan taş kemerin yakınında oturuyordu.
“Yanına gelebilir miyim?” diye sordu Lina.
Karan başıyla yer gösterdi.
“Tabii.”
Bir süre konuşmadan oturdular.
“Sabah olanları duydum,” dedi Karan.
“Bu evde sır kalmıyor galiba.”
“Sesler biraz yüksekti.”
Lina gülümsedi ama hemen ardından yüzü ciddileşti.
“Babamla böyle tartışmak istemezdim.”
“Peki neden tartıştın?”
“Çünkü konuştuğumuzda hiçbir yere varamıyoruz. Ben bir şey soruyorum, o da sonra anlatacağını söylüyor.”
Karan başını salladı.
“Bunu anlamak zorunda değilsin. Hazır değilsen onunla konuşmazsın.”
“Ya hiç konuşamazsak?”
“Bunu şimdiden düşünme. Önünüzde zaman var.”
Lina kolyesini parmaklarının arasında çevirdi.
“Bazen buraya ait miyim, onu bile bilmiyorum.”
Karan ona döndü.
“Bence bunu anlamak için kendine biraz zaman vermelisin.”
Lina cevap vermedi. Ama Karan'ın söyledikleri hoşuna gitmişti.
Akşam yemeğinde herkes masadaydı. Evren de oradaydı. Sabahki tartışmadan sonra ilk kez aynı masaya oturuyorlardı.
Yemek boyunca fazla konuşulmadı. Demir arada bir konuyu değiştirmeye çalıştı, Karan da birkaç şey anlattı. Eren ise Lina'nın rahat etmesi için sohbeti sürdürüyordu.
Yemek bittikten sonra Lina odasına çıkmak üzereyken Evren seslendi.
“Lina, biraz konuşabilir miyiz?”
Lina durdu.
“Şimdi mi?”
“İstersen. Ama bu kez seni acele ettirmeyeceğim.”
Lina bir süre düşündü.
“Şimdilik konuşmak istemiyorum. Biraz zamana ihtiyacım var.”
Evren başını salladı.
“Peki. Hazır olduğunda konuşuruz.”
Lina merdivenlerden çıktı.
Odasına girdiğinde kolyesini eline aldı. Üç küçük hilal avucunun içinde duruyordu.
Bugün babasıyla ilk kez bu kadar sert tartışmıştı. İçinde hâlâ kızgınlık vardı. Bir yandan da onun anlatacaklarını gerçekten merak ediyordu.
Yatağına oturup annesinin fotoğrafına baktı.
Selin neden susmuştu? Evren neden yıllarca uzak kalmıştı?
Lina artık yalnızca geçmişi öğrenmek istemiyordu. Kendi hayatıyla ilgili kararları kendisinin verebilmesini istiyordu.
Ama bu evde cevapları bulmak düşündüğünden daha uzun sürecekti.
Yorumlar
- Kırmızı lekeli çocuk: bunu düşünmek lazım