17. BÖLÜM: ANILAR & İTİRAF
🖤 Sevgili okuyucularım,
“Anılar ve İtiraf” bölümü, Arya’nın geçmişine açılan kapının artık tamamen aralandığı bir bölüm olacak. Bu bölümde bazı soruların cevaplarını bulurken, belki de hiç beklemediğiniz yeni sorularla karşılaşacaksınız.
Her bir satırı okurken hissettiklerinizi, aklınızdan geçen teorileri ve özellikle bölüm sonunda yaşadığınız şaşkınlığı yorumlarda benimle paylaşmayı çok isterim. ✨
Eğer bölümü sevdiyseniz, beğenerek ve yorum bırakarak bana destek olmayı unutmayın. ❤️🔥 Sizden gelen her yorum, bu hikâyeyi yazarken bana ayrı bir motivasyon veriyor.
Hazırsanız…
Arya’nın geçmişine birlikte dönüyoruz.
İyi okumalar. 📖🖤
Sevgilerle, güzel kalın. ✨
“Yani Ayaz ve Sevgi benim çocuklarım…”
Cümle ağzımdan çıktığında odadaki hava bir anda değişti.
Kimse konuşmadı.
Sanki söylediğim iki isim, odanın ortasına bırakılmış ağır bir taş gibi herkesin üzerine çökmüştü.
Elimdeki DNA testlerinin kâğıtları titriyordu. Parmaklarımın arasından kayıp yere düşmesinden korktuğum için onları daha sıkı tuttum. Ama ne kadar sıkarsam sıkayım, ellerimdeki titremeyi durduramıyordum.
Gözlerimi Ateş'ten ayırmadım.
“Ben onların annesiyim.”
Bu kez daha net söyledim.
Ateş'in yüzündeki ifade değişmedi.
Ama gözleri…
Gözleri değişmişti.
Bir insanın yakalandığı anda ne yapacağını bilememesi gibi bakıyordu bana. Sanki aylardır, belki yıllardır sakladığı bir kapının anahtarını kendi ellerimle bulmuşum ve şimdi o kapıyı açmamı bekliyormuş gibi.
Başımı hafifçe yana eğdim.
“Hiç saklamaya çalışma.”
Sesim titredi.
“Ellerimde DNA testleri var, Ateş.”
Ateş bir adım attı.
Sonra durdu.
“Önce sakin ol.”
İçimden acı bir gülümseme geçti.
“Sakin mi?”
Kâğıtları kaldırdım.
“Bana çocuklarımı anlatıyorsunuz. Bana yıllardır bilmediğim bir hayatı anlatıyorsunuz. Sonra da sakin olmamı mı söylüyorsunuz?”
Ateş cevap vermedi.
İşte o sessizlik…
Bana bütün cevaplardan daha fazlasını söylüyordu.
Gözlerim odanın diğer tarafındaki çocuklara kaydı.
Ayaz.
Sevgi.
Onları ilk gördüğüm andan beri içimde açıklayamadığım bir şey vardı. Sanki çok uzun zamandır görmediğim bir şarkıyı yeniden duymuşum gibi.
Tanıdık.
Uzak.
Can acıtacak kadar yakın.
Ama asıl cevaplamam gereken soru başka bir yerdeydi.
Dudaklarımı araladım.
“Peki…”
Sesim boğazımda düğümlendi.
“Üçüncü çocuk?”
Ateş'in yüzü bir anda bembeyaz oldu.
Kalbim hızlandı.
“Üçüncü çocuğa ne oldu?”
Bu kez kekeliyordum.
Çünkü cevabı bilmiyordum.
Ama bir şey biliyordum.
O çocuk…
Yaşamıyordu.
Bunu bilmeme rağmen sormuştum.
Belki de insan bazen cevabı bildiği soruları soruyordu.
Çünkü insanın asıl istediği cevap değil, bir başkasının ağzından gerçeği duymaktı.
Ateş gözlerini kaçırdı.
Ve ben o an anladım.
Bu hikâyede bilmediğim çok daha büyük bir şey vardı.
Üç hafta önce
“Geldim.”
Sesimi özellikle biraz yükselttim.
Ateş'in beni fark etmesini istiyordum.
Fark etti.
Başını kaldırdığı anda göz göze geldik.
Ama o bakışın ardından gördüğüm manzara, beni olduğum yere çiviledi.
Ateş yalnız değildi.
Yanında çocuklar vardı.
Çocuklarla oynayan üç kadın ve iki erkek…
Odanın içerisinde sıcak, neredeyse ailevi bir hava vardı.
Çocukların kahkahaları yükseliyor, kadınlardan biri onlara bir şey anlatıyor, adamlardan biri yerdeki oyuncaklardan birini çocuğa uzatıyordu.
Sonra…
Herkes bana baktı.
Bir anda.
Sanki odadaki bütün sesler kesilmişti.
İçimde garip bir his oluştu.
Bu insanlara yabancı olmam gerekiyordu.
Ama değildim.
Nedenini bilmiyordum.
Özellikle Ateş'in annesi olduğunu tahmin ettiğim kadın…
Yaşını almıştı.
Yüzünde yılların bıraktığı ince çizgiler vardı.
Ama gözleri…
Gözleri bana bakarken dolmuştu.
Sanki karşısında ilk defa gördüğü birini değil de yıllardır kaybettiği birini bulmuş gibiydi.
Yanındaki adamın yüzüne baktım.
Ateş'e benzeyen bir yüz.
Aynı bakışlar.
Aynı sert çene.
Aynı kaş yapısı.
Muhtemelen Ateş'in abisiydi.
Sonra gözlerim odanın başka bir köşesine kaydı.
Ve onu gördüm.
Tanıdık bir yüz.
Kan beynime sıçradı.
Ateş'in nişanlısı.
Çocuklarla oynuyordu.
Bir çocuğun saçını düzeltiyor, ardından ona bir şey söylüyordu.
Benim içinse zaman durmuştu.
Defne'nin daha önce söylediği bir cümle zihnimde yankılandı.
Ateş'in erkek çocuğu…
Erkek çocuğu.
Çocuk.
Nişanlı.
Bir anda zihnimde birbirine bağlanmayan parçalar oluşmaya başladı.
Ateş bana bakıyordu.
Ben ise onun nişanlısına.
Kadın bana baktı.
Bakışlarımız kesişti.
İçimde tuhaf bir ürperti oluştu.
Ama düşünmeye fırsat bulamadan Ateş'e döndüm.
“Bir dakika…”
Nefes aldım.
“Dışarı kadar gelebilir misiniz, Ateş Bey?”
Cevabını beklemeden kapıya yöneldim.
Dışarı çıktım.
Kapının önünde durup bekledim.
Birkaç saniye sonra Ateş de çıktı.
“Ne oldu?”
Ona döndüm.
“Bana doğruyu söyleyin.”
Kaşlarını çattı.
“Ne hakkında?”
“Çocuklar hakkında.”
Ateş'in yüzündeki ifade sertleşti.
Tam konuşacaktı ki telefonum titredi.
Ekrana baktım.
Bilinmeyen numara.
Mesajı açtım.
Tek cümle vardı.
“Tam şu anda Ateş Salvator'un evinden çıkacaksın ve sana attığım konuma geleceksin.”
Altında ikinci bir cümle vardı.
“Yoksa arkadaşların ölür.”
Telefon elimde dondu.
Ateş yüzüme baktı.
“Ne oldu?”
Cevap veremedim.
Telefon yeniden titredi.
Bu kez bir video.
Videoyu açtığım anda nefesim kesildi.
Ayşe.
Şule.
Defne.
Efe.
Hepsi bir yerdeydi.
Benim arkadaşlarım.
Görüntü birkaç saniye sürdü.
Sonra telefon ekranı karardı.
Altına bir konum gönderilmişti.
Aklım tek bir şeye takılmıştı.
Efe.
Efe daha bir saat önce benimleydi.
Nasıl?
Nasıl olabilirdi?
Ateş'e baktım.
O da yüzümdeki ifadeden bir şeylerin ters gittiğini anlamıştı.
“Ne gördün?”
“Hiçbir şey.”
Yalan söyledim.
Ardından arkamı dönüp koşmaya başladım.
“ARYA!”
Ateş'in sesini duydum.
Durmadım.
Bir an bile durmadım.
Çünkü elimdeki telefonda arkadaşlarımın görüntüsü vardı.
Ve artık mesele benim değildi.
Bir taksi gördüğüm anda elimi kaldırdım.
Kapıyı açıp içeri bindim.
“Şu adrese.”
Telefonu uzattım.
Şoför ekrana baktı.
“Burası biraz…”
“Lütfen.”
Sesimdeki çaresizliği duyunca başka soru sormadı.
Taksi hareket etti.
Camdan dışarı baktım.
Şehir arkamda kalırken içimde garip bir his büyüyordu.
Birileri beni izliyordu.
Birileri beni bir yere götürmek istiyordu.
Ve en kötüsü…
Nedenini bilmiyordum.
Yaklaşık bir saat sonra konuma ulaştım.
Karşımda terk edilmiş bir fabrika vardı.
Kırık camlar.
Paslanmış kapılar.
Sessizlik.
Taksi uzaklaşırken arkasından baktım.
Bir an geri dönmeyi düşündüm.
Sonra telefonuma baktım.
Arkadaşlarımın görüntüsü gözümün önüne geldi.
Bir adım attım.
Sonra bir tane daha.
Arkamdan bir ses geldiğini duydum.
Dönmeye çalıştım.
Ama yetişemedim.
Bir kumaş yüzümü kapladı.
Çırpındım.
Nefes almaya çalıştım.
Sesler birbirine karıştı.
Gözlerim ağırlaştı.
Dünya yavaşladı.
Son duyduğum ses bir erkeğe aitti.
“Özür dilerim…”
Kısa bir sessizlik.
Ardından:
“Şeytanın avukatı.”
Sonra hiçbir şey.
En azından benim için.
Hayat bensiz devam ediyordu.
Saatler sonra
Gözlerimi açmaya çalıştım.
Başaramadım.
Beyaz bir ışık göz kapaklarımın ardından bile gözlerimi yakıyordu.
Yumuşak bir zemindeydim.
Etrafımda sesler vardı.
Birisi adımı söylüyordu.
“Arya…”
Sonra sessizlik.
“Arya…”
Gözlerimi biraz daha açmaya çalıştım.
Kim olduğunu seçemiyordum.
Ses tanıdık değildi.
Ya da ben hatırlayamıyordum.
Uyku yeniden üzerime çöktü.
Direnmeye çalıştım.
Ama bedenim beni dinlemiyordu.
Ve yine karanlık.
En azından benim için.
Hayat bensiz devam ediyordu.
Bu kez uyandığımda ilk fark ettiğim şey sessizlikti.
Öyle bir sessizlikti ki kendi nefesimi duyabiliyordum.
Gözlerimi yavaşça açtım.
Tavan.
Beyaz.
Çok beyaz.
Bir hastane odası değildi.
Bunu ilk bakışta anlamıştım.
Başımı çevirmeye çalıştığımda enseme yayılan ağrı yüzünden gözlerimi yeniden kapattım.
Bir süre öylece kaldım.
Sonra aklıma ilk gelen şey arkadaşlarım oldu.
Ayşe.
Şule.
Defne.
Efe.
Bir anda doğrulmaya çalıştım.
“Arkadaşlarım…”
Sesim kısık çıktı.
Kapının yanında biri hareket etti.
“Uyandın.”
Erkek sesi.
Başımı çevirdim.
Bir adam.
Yüzünü tanımıyordum.
Bana
Yorumlar
- Mustafa Mete Bulut: Çünkü ateşin kalbini çok kırdılar
- Mustafa Mete Bulut: Arkadaşları için telaş etti abisi
- Mustafa Mete Bulut: Allah bilir bir de ben
- Rıza Kaya: ateş ne diye herkesin kalbini bu kadar kırıyor?
- nadire menekşe: @mstfblt889 bitti mi her an gerçekleşecek bir şey var gibi duruyor
- vulkanx tt: Kaçmadan önce soruları yanıtlamalıydın arya
- Ayşe Pekmez: arya geçmiş soğukta ateş yakmayı denemelisin
- Tarık Arslan: Geçmiş açığa çıkmak üzere neden saklanıyor?
- Süleyman Kılıç: Bayıldım hissettiğin karmaşayı paylaşmalısın