19.BÖLÜM:BİR ANNENİN FERYADI
“Bir insan, kendi çocuğunun gözlerinde yabancı olmaktan daha ağır ne yaşayabilir?”
Arya'nın fotoğrafı elinden düşmedi.
Üç bebek.
Bir kadın.
Ve yıllar öncesine ait bir tarih.
Fotoğraftaki yüzü tanıyordum. Çünkü o yüz bendim. Ama o kadın ben değildim.
En azından hatırladığım ben değildim.
İnsan kendi geçmişine yabancı olabilir miydi?
Kendi çocukluğunun içinde başka birinin hayatını yaşamış olabilir miydi?
Ya bütün anılarım bana ait değilse?
Ya yıllardır kendim sandığım insan, aslında başkalarının benim için hazırladığı bir hikâyeyse?
Telefonu kapattım.
Ama fotoğrafı kapatamadım.
Çünkü bazı gerçekler gözlerini kapattığında kaybolmazdı.
Sadece karanlıkta büyürdü.
Kapının önünde bir süre bekledim.
Ateş'in odasına gitmek istiyordum.
Ama ne söyleyeceğimi bilmiyordum.
Bir insanın bilmediği şeylerden dolayı suçlanması ne kadar kolaydı?
Peki ya bilmediği şeyler yüzünden bütün hayatı elinden alınmışsa?
Kapıyı çaldım.
Ateş hemen açtı.
Gözleri yüzümde durdu.
“Ne oldu?”
Fotoğrafı uzattım.
“Bunu gördün mü?”
Fotoğrafı aldı.
Yüzündeki ifade değişmedi.
Ama parmaklarının fotoğrafın kenarını sıkıca tuttuğunu gördüm.
“Bunu nereden buldun?”
“Bana gönderildi.”
“Kim?”
“Bilmiyorum.”
Bir süre fotoğrafa baktı.
Sonra başını kaldırdı.
“Bu kadın…”
“Benim.”
Ateş sustu.
“Hayır.”
“Bana benzeyen başka biri olduğunu mu söyleyeceksin?”
“Hayır.”
“Öyleyse?”
Ateş fotoğrafı yeniden inceledi.
“Bu fotoğrafın çekildiği yerde ben de bulunmuştum.”
Kalbim duracak gibi oldu.
“Neredeydin?”
“İtalya'da.”
“Ne zaman?”
“Senin doğumundan yıllar önce.”
O an içimde bir şey kırıldı.
"Benim doğumumdan önce…”
Sesim titredi.
“Ben daha dünyaya gelmeden önce beni tanıyor muydun?”
Ateş cevap vermedi.
“Beni tanıyor muydun, Ateş?”
“Hayır.”
“Öyleyse neden fotoğrafta benim yüzüm var?”
Ateş gözlerini benden kaçırdı.
“Bilmiyorum.”
İlk kez bu cevabı duyduğumda ona inanmak istedim.
Ama artık bir insanın bilmediği şeylerden korkmuyordum.
Bir insanın bildiği hâlde söylemediği şeylerden korkuyordum.
O gece uyuyamadım.
Çünkü uyumak, zihnimin bana oynadığı oyunlara teslim olmak demekti.
Yatağın kenarında otururken çocuklarımın yüzlerini düşündüm.
Biri beni tanımıyordu.
Biri beni anne olarak kabul etmiyordu.
Diğerinin kim olduğunu bile bilmiyordum.
Bir anne, çocuklarını hatırlayamadığında gerçekten anne olabilir miydi?
Ya çocukları onu hatırlamak istemezse?
Ya bir gün karşılarına çıkıp kendimi tanıttığımda, yüzüme bakıp yalnızca yabancı derlerse?
Gözlerimi kapattım.
Bir çocuğun ağlamasını duydum.
Sonra küçük bir ses…
“Anne?”
Başımı kaldırdım.
Oda sessizdi.
Ama o kelime hâlâ kulaklarımdaydı.
Anne.
Beni çağırmıştı.
Belki de hiç çağırmamıştı.
Belki bütün bunlar zihnimin bana verdiği bir cezaydı.
İnsan özlediği bir sesi kendisi yaratabilir miydi?
Bir yüzü, hiç görmediği hâlde özleyebilir miydi?
Ve en önemlisi…
Bir insan, hiç yaşayamadığı bir hayatın yasını tutabilir miydi?
Sabah olduğunda Ateş beni salonda buldu.
Elimde fotoğraf vardı.
“Bütün gece uyumadın mı?”
“Uyumak istemedim.”
Yanıma oturdu.
“Ne düşünüyorsun?”
Fotoğrafa baktım.
“Çocuklarımı.”
Ateş sustu.
“Onları bulduğumda ne yapacağımı bilmiyorum.”
“Yanlarında olacaksın.”
Başımı salladım.
“Ya beni istemezlerse?”
Ateş bana döndü.
“İsteyecekler.”
“Bunu nereden biliyorsun?”
“Çünkü sen onların annesisin.”
Gülümsedim.
Ama o gülümseme yüzümde uzun süre kalmadı.
“Anne olmak, bir çocuğun hayatında bulunmak demek değil mi?”
Ateş cevap vermedi.
“Ben onların doğum günlerini bilmiyorum. İlk kelimelerini bilmiyorum. İlk adımlarını bilmiyorum. Korktuklarında kime sarıldıklarını bilmiyorum.”
Sesim gittikçe küçüldü.
“Ben onların hiçbir şeyini bilmiyorum, Ateş.”
Gözlerim doldu.
“Peki onlar beni nasıl anne olarak tanıyacak?”
Ateş elimi tuttu.
“Zamanla.”
Elimi yavaşça çektim.
“Benim kaybettiğim zaman geri gelmeyecek.”
Bu kez Ateş de gözlerini indirdi.
Çünkü ikimiz de biliyorduk.
Bazı kayıplar bulununca bitmezdi.
Bazı kayıplar, bulunduğunda başlardı.
Telefonum çaldığında ekranda tek bir isim vardı.
Selin.
Aramayı açtım.
“Arya…”
Sesindeki titremeyi hemen fark ettim.
“Ne oldu?”
Bir süre konuşmadı.
Sonra küçük bir ses duydum.
“Anne…”
Kalbim sıkıştı.
Selin'in sesi yeniden geldi.
“Yanımda.”
Nefesimi tuttum.
“Kim?”
“Çocuk.”
Dünyam bir anlığına durdu.
“Ne istiyor?”
Selin ağlamamak için kendini tutuyordu.
“Seninle konuşmak istiyor.”
Gözlerimi kapattım.
“Ver telefonu.”
Bir sessizlik oldu.
Sonra o ses…
“Merhaba.”
Boğazımdaki düğüm büyüdü.
“Merhaba, güzelim.”
Bir süre konuşmadık.
O da konuşmadı.
Ben de.
Çünkü bir çocuğun sessizliği, bazen yetişkinlerin bütün cümlelerinden daha ağırdı.
“Sen…”
Sesi küçüldü.
“Sen gerçekten benim annem misin?”
Gözlerimden yaşlar süzüldü.
“Evet.”
“Beni neden bıraktın?”
İşte o an…
İçimde yıllardır taşıdığım bütün acılar bir araya geldi.
Ne söyleyebilirdim?
Bilmiyordum.
Ama yalan söylemeyecektim.
“Bilmiyorum.”
Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.
“Bilmiyor musun?”
“Hayır.”
Sesim titredi.
“Ben seni bırakmadım demek istiyorum. Ama bunu sana kanıtlayamıyorum. Seni neden kaybettiğimi bilmiyorum. Seni nerede aramam gerektiğini bilmiyorum.”
Bir nefes aldım.
“Fakat seni bulduğum için çok mutluyum.”
Çocuk bir süre sustu.
Sonra sordu.
“Beni seviyor musun?”
Elimi ağzıma kapattım.
O kadar küçük bir soruydu ki…
Ama cevabı bütün hayatımı değiştirebilirdi.
“Çok.”
“Beni hiç görmeden mi?”
Ağlamaya başladım.
“Evet.”
“Nasıl?”
Gözlerimi kapattım.
“Çünkü sen benim hiç yaşayamadığım günlerimsin.”
Telefonun diğer ucunda sessizlik vardı.
Sonra çocuk fısıldadı.
“Ben Selin annemi de seviyorum.”
O cümle beni incitmedi.
Aksine…
İçimde bir şey hafifledi.
“Sevmelisin.”
“Sen kızmadın mı?”
“Hayır.”
“Bana kızmayacak mısın?”
Başımı salladım.
“Hayır, güzelim.”
Sesim kırıldı.
“Senin sevgin benim düşmanım değil.”
Bir süre sonra telefon kapandı.
Ama o küçük ses, içimde kalmıştı.
Ateş karşımdaki koltukta oturuyordu.
Beni dinlemişti.
Hiçbir şey söylemedi.
Ben de ona baktım.
“Bir şey soracağım.”
“Dinliyorum.”
“Bana bir gün çocuklarımı bulacağımı söylemiştin.”
“Evet.”
“Peki onları bulduğumda neden bu kadar acıyacağını söylemedin?”
Ateş başını kaldırdı.
“Çünkü ben de bilmiyordum.”
“Bir çocuğun annesini tanımaması nasıl bir şey, biliyor musun?”
“Hayır.”
“Bir annenin çocuğu tarafından yabancı görülmesi nasıl bir şey?”
Ateş cevap vermedi.
“Ben de bilmiyordum.”
Başımı eğdim.
“Şimdi öğreniyorum.”
Bir süre sonra ayağa kalktım.
“Beni bir daha korumaya çalışma.”
Ateş'in bakışları değişti.
“Ne demek istiyorsun?”
“Gerçekleri benden saklayarak beni koruyamazsın.”
Yanına gittim.
“Ben zaten yeterince kaybettim.”
Gözlerim doldu.
“Bari kendi hayatımı öğrenirken yanımda ol.”
Ateş elimi tuttu.
“Olacağım.”
Ama bu kez ona inanmak için bir söz yeterli değildi.
Çünkü artık yalnızca birini sevmek istemiyordum.
Kendimi de tanımak istiyordum.
Saat 03.17.
Aynanın karşısında durdum.
Bu kez yansımam değişmedi.
Koridor görünmedi.
Bir ses gelmedi.
Ama aynanın önünde dururken telefonuma bir mesaj düştü.
Bilinmeyen numara.
Mesajı açtım.
“Arya Karahan, üçüncü çocukla ilgili bütün cevapları arıyorsun. Ama asıl soruyu hiç sormadın.”
Nefesimi tuttum.
Altında ikinci bir mesaj vardı.
“Sen gerçekten kaç çocuğun annesisin?”
Telefon elimden kaydı.
Çünkü o an…
İlk kez çocuklarımın sayısından korkmadım.
Kendi hayatımın benden kaç kez çalındığından korktum.
Sevgili okuyucularım,
19\. bölümün sonuna geldik. Arya, çocuklarından birinin sesini duydu. Ama bazen bir ses, insanın bütün yaralarını iyileştirmek yerine daha derin bir soruyu ortaya çıkarır.
Bir anne, çocuklarının sevgisini paylaşabilir mi? Bir çocuk, iki kadına aynı anda anne diyebilir mi? Ve Arya'nın geçmişinde gerçekten kaç çocuk var?
Belki de en korkutucu soru şu:
Arya'nın hatırlamadığı hayat, gerçekten onun hayatı mıydı?
Bir sonraki bölümde görüşmek üzere. 🖤📖
Yorumlar
- Ege Pektaş: Peki ya o hatıralar başka birine aitse bu nasıl mümkün?