Çatlağın Gölgesinde
Ay, o gece gökyüzünde olması gerekenden daha büyük görünüyordu. Bunu ilk fark ettiğimde, elimdeki lambayı söndürmek üzereydim. Pencerenin önünde durdum. Kasabanın üzerindeki gece sessizdi. Çatılara düşen ay ışığı, dar sokakları soluk bir gümüş rengine boyuyordu. Sonra bir şey gördüm.
Ayında hemen yanında, gökyüzünün koyu lacivertinde incecik bir çizgi vardı. Bir çatlak gibi. Gözlerimi kıstım. Çizgi kaybolmadı. Aksine, ay ışığı ona vurdukça daha belirginleşti.
“Bu da ne böyle?" diye düşündüm kendimce.
Pencereye biraz daha yaklaştım. Çatlak çok inceydi. Bir camın üzerine atılmış ilk çizik gibiydi. Ne yıldırım ne de bulut. Sadece gökyüzünün içinde, olmaması gereken bir iz. Elimi pencerenin camına koydum. Tam o sırada arkamdan bir ses geldi.
-Vaelira.
Annemdi.
Seraphine kapının eşiğinde duruyordu. Benim baktığım yere baktı. Bir anlığına yüzündeki ifade değişti. Çok kısa bir an. Sonra her zamanki sakin hâline döndü.
- Geç oldu.
- Anne...
Gözlerimi gökyüzünden ayırmadan konuştum.
- Sen de gördün, değil mi?
Annem cevap vermedi. Bu sessizlik, sorumdan daha fazla şey anlatıyordu.
- Anne?
- Bazen gece gökyüzüne fazla uzun bakarsan gözlerin sana olmayan şeyleri gösterir.
- Bu sorumun cevabı değil.
Annem hafifçe gülümsedi.
- Bence bu gece için fazla konuştuk tatlım.
Sonra pencerenin perdesini kapattı. Annemin eline baktım. Parmakları titriyordu. Ama annem bunu belli etmemeye çalışıyordu.
- Yarın kütüphane seni bekliyor, yat artık.
- Peki.
Annem odadan çıkmıştı. Yatağımda oturdum. Tavanı izledim. Bir süre sonra gözlerim komodinin üzerindeki eski kutuya kaydı. Kutunun içinde anneannemden kalan birkaç eşya vardı.
Ve onların arasında…
Gümüş ayna.
Doğruldum ve kutunun yanındaki aynayı eline aldım. Çerçevesi eskiydi. Üzerinde ay şeklinde işlenmiş küçük kabartmalar vardı. Aynanın yüzeyi ise yıllar geçmesine rağmen garip bir şekilde parlaktı. Bu ayna anneannem Maerwen'den kalmıştı. Maerwen, bana küçükken hep aynı şeyi söylerdi:
“Aynaya yalnızca yüzünü görmek için bakma. Bazı aynalar gördüğünden fazlasını hatırlar.”
O zamanlar bunun yaşlı bir kadının masalı olduğunu düşünürdüm. Şimdi ise aynayı elimde tutarken nedense bunu hatırlamıştım. Ay ışığı aynanın üzerine düştü. Gümüş yüzey bir anlığına dalgalandı. Olduğum yerde dondum. Aynanın içinde kendi yansımamı gördüm. Sonra…
Ayın görüntüsü çatladı. Tıpkı gökyüzündeki gibi.
Bir çizgi.
İncecik.
Gümüş yüzeyin tam ortasından geçen bir çatlak.
Aynayı hemen bıraktım. Ayna halının üzerine düştü. Ama kırılmadı. Sadece içindeki görüntü normale döndü. Uzun süre kıpırdamadan ona baktım. Sonunda aynayı kaldırdım ve kutusuna geri koydum. Belki de annem haklıydı. Belki gerçekten fazla yorulmuştum.
Belki de…
Sabah olduğunda, dün geceyi düşünmemeye karar vermiştim. Kasaba gündüzleri geceden tamamen farklıydı. Fırından yükselen ekmek kokusu sokağa yayılmış, dükkânların kepenkleri açılmış, insanlar meydanda birbirlerine günaydın demeye başlamıştı. Omzuma çantamı takıp evden çıktım. Kütüphaneye gitmeden önce ormana uğrayacaktım. Bu, çoğu sabah yaptığım bir şeydi. Ormanın kenarında yetişen birkaç şifalı otun mevsimi geçmek üzereydi. Onları toplamazsam kış boyunca bazılarını bulmak zorlaşacaktı. Sepetimi doldurup kasabaya döndüğümde kütüphanenin kapısı çoktan açılmıştı. İçerisi her zamanki gibi sessizdi. Eski kitapların kokusu, ahşap raflar ve pencere kenarındaki küçük çalışma masası…
Burayı seviyordum. Kasabadaki insanlar beni yalnızca kütüphanede çalışan genç kadın olarak tanıyordu. Bazıları ise ihtiyaçları olduğunda arka odama uğrardı. Baş ağrısı için kuruttuğu otlar, soğuk algınlığı için hazırladığı karışımlar, küçük yaralar için yaptığı merhemler...
Bunların hepsini önce anneannem Maerwen öğretmişti. Sonra annem Seraphine devam etmişti. Şimdi sıra bendeydi. Sepetimdeki otları arka odaya götürüp asarken birden arka odasının kapısı açıldı.
- Günaydın şifacı
Başımı çevirdim. Elowen kapıda elinde iki fincan kahve ile duruyordu. Elowen, benim gibi kütüphanede çalışıyordu. Sakin ve uyumlu bir kızdı.
- Yine mi erkenden geldin?
- Senin aksine bazı insanların dakik diye bir özelliği var.
- Bende dakik bir insanım.
- Ormanda kırk dakika boyunca dolaştıktan sonra mı?
Gülümsedim.
- En azından kaybolmadım.
Elowen karşılığında gülümsedi.
- Tabi. Ama dikkatli olmalısın.
Elowen fincanın birini bana uzattı. Kahveyi alıp yudumlaya başladım.
Bir süre sonra kütüphanenin kapısı açılmaya, kasabanın insanları içeri girmeye başladı. Gün sıradan bir şekilde ilerledi. Hava nihayetinde kararmaya başlamıştı. Zamanın nasıl geçtiğini fark etmemiştim. Ta ki masamda duran telefonum titreyene kadar. Arayan Seraphine'ydi.
- Efendim anne?
- Vaelira, nerede kaldın?
- Ah zamanın nasıl geçtiğini anlamadım bile.
- Hava çoktan karardı ve yemek pişmek üzere seni merak ettim.
- Pekala son olarak merhemleri ayarlayıp geliyorum. Çok geç kalmam.
- Pekala, dikkat et.
Telefonu kapatıp masanın başında gerindim.
- Elowen?
- Ah, nihayet beni duyabiliyorsun.
- Ne? Hiç konuşmadın ki.
- Tam bir saattir sana sesleniyorum. Ama o kadar dalmışsın ki beni duymadın bile...
- Üzgünüm Elowen bilirsin, kitapları okurken dünya ile bağlantım kopuyor neredeyse.
Elowen kıkırdadı.
- Biliyorum. Hadi artık toparlan, gidelim.
- Şey son olarak merhemleri ayarlamam gerekiyor. Çok kalmam söz.
- Pekala, dikkatli ol ben çıkıyorum. Yarın görüşürüz.
- Her zaman dikkatliyim, görüşürüz.
Elowen ceketini giyinip çıktı. Arka odaya geçip merhemleri ayarlıyordum ki kapının küçük zili çaldı.
Kıkırdadım.
- Elowen yine neyi unut-
Karşımdaki kişi Elowen değildi. Yaşlı bir kadındı. Gümüş rengi saçlarını ensesinde toplamış, koyu renk ceketini yakasını boynuna kadar çekmişti. Yüzünde tanıdık bir ifade vardı ama ben nereden tanıdığımı çıkaramıyordum. Kadın hiçbir şey söylemeden çantasının içersinden eski bir kitap çıkartıp masaya bıraktı ve bana doğru çevirdi. Üzerinde aynı sembol vardı. Ayın içinden geçen ince bir çizgi. Dün gece gökyüzünde gördüğüm çatlağın aynısıydı. Kadın bir süre bana baktı. Sanki beni ilk kez görüyormuş gibi değil de, uzun zamandır bekliyormuş gibi bakıyordu.
- Bunu artık senin görme zamanın geldi.
Yaşlı kadının sözleri kütüphane sessizliğinde asılı kaldı. Birkaç saniye bir şey söyleyemeden öylece kaldım. Birden bire kadın arkasını dönüp ağır adımlarla kapıya yaklaşmaya başladı.
- Hey! Bekle bir dakika. Bu ne demek şimdi. Ayrıca bu kitabı bana neden bırakıyorsun.
Kadın arkasını dönmeden cevapladı;
- O kitabı kayıp etme.
Kaşlarımı çattım.
- Hey, bekle beni bu kitap neyin nesi?
Ama kadın sanki ben konuşmuyormuş gibi yürüyüp kapıdan çıktı. Olayın şaşkınlığı ile kalmıştım. Sonra hemen kapıya yönelip hızlıca açtım. Soğuk akşam havası içeri dolmuştu. Sağa sola baktım ama kimse yoktu. Kış geliyordu artık hava serindi. Birden soğuktan ürperdim. Huzursuz olmuştum. İçeri girip kitabı çantama attım. Işıkları kapattım ve kapıyı kitleyip eve yöneldim.
Eve geldiğimde direkt salona yöneldim. Çantamı salondaki masaya fırlatıp kendimi kanepeye attım. Gözlerimi kapattığımda yaşlı kadının sözleri zihnimde yankılandı;
"Bunu artık senin görme zamanın geldi."
O esnada annem mutfaktan çıktı.
- Ah tatlım, seni merak etmeye başlamıştım.
Gözlerim kapalı "hmm" diye mırıldandım sadece.
- Hey, bunu defalarca konuştuk. Kitapların yeri burası değil küçük hanım.
Gözlerimi açtım.
- Biliyorum.
Annemin bakışları bir anlığına kitabın kapağına takıldı. Sadece bir saniye. Ama ben bunu fark ettim. Annemin yüzündeki ifade hemen değişti. Sanki gördüğü şeyi tanımamış gibi gözlerini kitaptan çekti.
- Üstünü değiştir önce, yemek birazdan hazır olur, dedi.
Birkaç saniye anneme baktım.
- Tamam.
Sonra kitabı tekrar eline aldım ve odama çıktım. Çantamı kenara indirdim. Kitabı anneanemim bana verdiği kutunun yanına koyup üzerini değiştirdim. Aşağı indim ve çoktan hazır olan masaya oturup yemeğini yemeye başladım. Annem bana günün nasıl geçtiğini anlattı. Kısa sohbet ettik. Birden bire sessizlik oldu.
- Anne?
Annem kafasını kaldırıp merakla beni bekledi.
- Babam nası