Geçmişin İzleri
Sabah gözlerimi açtığımda aklıma gelen ilk şey masamın üzerindeki harita oldu. Bir süre kıpırdamadan yattım. Odam henüz tam aydınlanmamıştı. Perdeyi kapatmadığım için pencereden soluk bir ışık süzülüyor, masanın üzerindeki eşyaların kenarlarını belli belirsiz ortaya çıkarıyordu. Kitap, harita ve gümüş ayna hâlâ oradaydı. Dün gece gördüklerimi yeniden düşünmeye başladım. Haritanın kenarındaki ince kıvrımları, aynanın yüzeyinde oluşan o tuhaf dalgalanmayı… Gözlerimi kapattığımda bile ikisi de aklımdan çıkmıyordu.
Yataktan kalkıp masaya yaklaştım. Önce haritaya, sonra aynaya baktım. Her şey gece bıraktığım gibiydi. Aynanın yüzeyinde yalnızca odamın silik yansıması vardı. Parmağımı gümüş çerçevenin kenarında gezdirdim ama başka bir şey olmadı. İçimi belli belirsiz bir huzursuzluk kapladı.
Ya gerçekten yorulduysam?
Bir an durup kendi düşünceme tutunmak istedim. Son günlerde olanların hepsini başka bir şekilde açıklamak mümkündü. En azından bazılarını.
Peki ya geri kalanlar?
Bakışlarım masadaki kitaba kaydı.
Önce kütüphaneye gelen yaşlı bir kadın… Bana bir kitap uzatmış, ardından hiçbir açıklama yapmadan ortadan kaybolmuştu. Sonra Maerwen’dan kalan gümüş ayna, kitabın içinden çıkan harita ve haritanın kenarındaki işaret… Aynanın yüzeyinde gördüğüm tuhaf dalgalanma. Ormandaki değişimler. Çatlak. Bir de çocuğun kolundaki kabarcıklar vardı. Onlar bir bitkiye temas etmesinden kaynaklanmış olabilirdi. Her şeyin gizemli bir açıklaması olmak zorunda değildi. Ama bu, diğer soruları ortadan kaldırmıyordu.
Bunların hepsi birbiriyle bağlantılıysa ne yapacaksın, Vaelira?
Başımı iki yana salladım.
Kesinlikle kafayı yiyordum. Üstelik artık kendi iç sesim bile beni rahat bırakmıyordu. Kafam çok dolmuştu ve güne daha başlamadan bütün bunları düşünmekten yorulmuştum. Şimdilik bunlardan uzaklaşmam gerekiyordu. En azından güne böyle başlamamalıydım. Bir süre daha masanın başında durduktan sonra başımı iki yana salladım. Doğruca banyoya gittim. Suyun sıcaklığını elimle kontrol ettim. Biraz ılıktı. Musluğu ayarlayıp yeniden denedim; bu kez istediğim gibiydi. Duşun altına girdiğimde sıcak su omuzlarımdan aşağı süzüldü. Gözlerimi kapatıp şampuanı avuçlarıma aldım, saç diplerime yavaşça masaj yaptım. Suyun sesi banyoyu doldurdu. Bir süre hiçbir şey düşünmemeye çalıştım. Haritayı, aynayı, o işareti… Hepsini zihnimden uzaklaştırmak istedim. Saçlarımdaki köpük suyla birlikte akıp giderken düşüncelerimin de onunla kaybolmasını diledim. Kendimi yalnızca suyun sesine bıraktım. Ne geçmişi ne de cevabını bilmediğim soruları düşündüm.
En azından birkaç dakika boyunca.
Duştan çıktığımda üzerimdeki ağırlığın biraz hafiflediğini hissettim. Saçlarımı havluyla kuruladıktan sonra tarağımı aldım ve önünde durduğum aynada saçlarımı düzleştirdim. Normalde onları kendi hâline bırakmayı severdim ama bugün farklı bir şey yapmak istiyordum. Saçlarımı özenle taradım. Düzleştiriciyi açıp saçlarımı düzleştirdim. Ardından üzerimi giyinmek için odama döndüm.
Dolabımın önünde kısa bir süre durdum. Bugün hem rahat hem de düzgün görünmek istiyordum. Sonunda koyu mürdüm rengindeki yüksek belli pantolonumu seçtim. Üzerime antrasit tonlarında, yakası boynuma hafifçe oturan ince bir bluz giydim. Krem yeleğimi de ekleyip belime ince bir kemer taktım. Gold renginde ince zincirli saatimi takıp yanına gold bir bileklik taktım. İnce zincirli ucunda minik damla olan gold kolyemi takıp aynı şekilde minik damlası olan gold küpelerimi taktım. Krem renk botlarımı giydiğimde hazırdım. Masamın yanından geçerken gözlerim yeniden gümüş aynaya kaydı. Duraksadım. Sonra bakışlarımı ondan ayırıp odadan çıktım.
Mutfağa girdiğimde annem çoktan evden ayrılmıştı. Masanın üzerinde kahvaltı hazırdı. Bir tabağa koyduğu kreplerin yanında çikolata, tereyağı ve bal vardı. Bir de taze sıkılmış meyve suyu bırakmıştı. Tabağın yanındaki küçük kâğıt parçası dikkatimi çekti. Elime alıp okudum.
Sabah odana geldiğimde hala uyuyordun. Seni uyandırmak istemedim. Bugün dükkana biraz erken gidiyorum. Kahvaltını güzelce yap. Akşam görüşürüz, tatlım.
Annen ♡
Kâğıdı masaya bıraktım. Annem son zamanlarda dükkâna daha erken gitmeye başlamıştı. Yeni siparişler alıyor, eski müşterilerin kıyafetlerini yetiştirmeye çalışıyordu. Bazen ne kadar yorulduğunu yüzünden anlayabiliyordum ama yine de işini severek yapıyordu. Sandalyeye oturup kahvaltıma başladım. Kreplerden birinin üzerine biraz tereyağı sürdüm, ardından bal ekledim. Birkaç lokma yedikten sonra çikolataya uzandım. Mutfağın sessizliği içinde kendi kendime kalmak iyi gelmişti. Kahvaltımı bitirdiğimde tabağımı ve kullandığım diğer şeyleri yıkadım. Tezgahı toparlayıp krem rengindeki yeleğimi aldım. Kapıdan çıkmadan önce mutfağa son bir kez baktım, ardından dışarıya adım attım.
Elyndor her zamanki yerindeydi ama o sabah bir şeylerin eksik olduğunu hissettim. Sokaklar tamamen boş değildi. Birkaç kişi dükkânlarını açıyor, uzaktan pazar meydanına doğru ilerleyen insanlar ve çocuklar vardı. Fırından yeni çıkmış ekmeğin kokusu dar sokağa kadar ulaşmıştı. Yine de çevremde alıştığım canlılığı bulamıyordum. Başımı kaldırıp evlerin saçaklarına baktım. Çatıların arasında dolaşan kuşlardan yalnızca birini görebildim. Biraz ileride, taş duvarın dibinde yetişen küçük çiçeklerin başları eğilmişti. Yapraklarının kenarları sararmaya başlamıştı. Yavaşladım. Her yıl sonbahar gelirdi. Ağaçlar sararır, hava serinler, bazı çiçekler solar, bazıları toprağa çekilirdi. Bunlar doğaldı. Fakat Elyndor'un sessizliği bana mevsim değişikliğinden daha fazlasını düşündürüyordu. Bir süre sonra arkamdan gelen ayak seslerini duydum. Tam dönecektim ki biri kollarını omuzlarıma doladı.
- Günaydın!
Elowen'in sesini duyar duymaz gülümsedim.
- Bir gün de normal şekilde selam veremez misin?
- Verebilirim.
Kollarını çekip yanıma geçti.
- Ama böyle daha eğlenceli.
- Bir gün beni gerçekten korkudan yere düşüreceksin.
- Düşmezsin. Seni tutarım.
Gülerek başımı salladım. Elowen'in yanında olmak çoğu zaman zihnimi dağıtmaya yetiyordu. Saçlarını her zamanki gibi bakır renginde, arkadan balık sırtı şeklinde örmüştü. Siyah bir pantolon ve mavi bir gömlek giyinmişti. Gömleğin üzerine geniş yakalı bir siyah uzun kollu kazak giyinmişti. Kahverengi kemer, kahverengi ayakkabı ve ceket alarak kombini tamamlamıştı. Gözlerinde sabahın erken saatine rağmen tanıdık bir canlılık vardı.
Birlikte fırına uğradık. Öğle yemeği için birkaç parça börek aldık. Elowen, fırıncının tezgâha yeni çıkardığı çöreklerden birini gösterip almam için ısrar etti.
- Sabah sabah bu kadar yemek alırsak öğleye kadar hepsini bitiririz
- Sen bitirirsin. Ben yalnızca sana eşlik ederim.
- Ne kadar düşüncelisin.
- Biliyorum.
Gülüşerek kütüphaneye doğru yürüdük. Kapıyı açtığımızda içerisi serindi. Pencerelerden giren sabah ışığı rafların önüne düşüyor, masaların üzerinde ince aydınlık şeritler bırakıyordu. Ceketlerimizi astıktan sonra her zamanki işlerimize koyulduk. Önce bir önceki günün ödünç alma kayıtlarını kontrol ettik. Geri getirilmesi gereken kitapları ayırdım. Elowen de kayıt defterindeki tarihleri düzenledi. Ardından birkaç kitabı yanlış raflara yerleştirdiğimizi fark edip onları doğru bölümlere taşıdık. Sabah ilerledikçe kütüphaneye birkaç kişi geldi. Yaşlı bir adam, bahçecilikle ilgili bir kitabı bulmamı istedi. Genç bir kız, okul ödevi için tarih kitaplarına bakıyordu. Onlara yardımcı oldum, sonra masama dönüp iade edilen kitapları düzenlemeye devam ettim. Her şey normal görünüyordu. Öğleye doğru Elowen'le arka taraftaki masaya oturup aldığımız börekleri yedik. Bir süre kasabadaki küçük olaylardan konuştuk. Elowen, daha önce dükkâna gelen bir müşterinin kendisine anlattığı tuhaf bir hikâyeyi aktardı. Ben de onun anlattıklarına gülerek karşılık verdim. Böyle sıradan anlara ihtiyacım olduğunu fark ettim. Bir süreliğine de olsa zihnimdeki sorulardan uzaklaşabiliyordum. Sonra yeniden işimize döndük. Bir süre sonra elimdeki kitapları raflara yerleştirirken giriş kapısının açıldığını duydum.
Elowen başını kaldırdı.
- Merhaba, size yardımcı olabilir miy