İzlerin Arasında
Sabah, perdelerin arasından süzülen solgun ışığın yüzüme vurmasıyla uyandım. Bir süre gözlerimi açmadan yatakta kaldım. Odanın içi geceden kalma serinliğini hâlâ taşıyordu. Pencerenin kenarından sızan hava perdeyi hafifçe kıpırdatıyor, kumaşın duvara vuran gölgesi usulca hareket ediyordu. Gözlerimi açıp tavana baktım. Zihinim sanki bana ihanet ediyor gibi dün gece aklımdan geçenler birer birer geri geldi. Anneannemin defteri. Ormandaki o bitki. Çocuğun kolundaki kızarıklık. Ve ay. Kaşlarımı hafifçe çattım. Dün gece gökyüzünde gördüğüm o ince çatlağı yeniden düşündüm. Ne olduğunu bilmiyordum. Bir açıklaması olduğuna inanmak istiyordum ama şu an için elimde bunu kanıtlayacak hiçbir şey yoktu.
Yataktan kalktım. Pencereye gidip perdeyi biraz araladım. Elyndor henüz tamamen uyanmamıştı. Sokakların üzerinde ince bir sessizlik vardı. Bazı evlerin bacalarından duman yükseliyor, uzaktan bir kapının açılıp kapanma sesi duyuluyordu. Sonbahar sabahlarının kendine özgü bir sessizliği vardı. Yazdaki gibi kuş sesleriyle dolu değildi ortalık. Hava daha ağır, ışık daha solgundu. Pencereyi kapatıp dolabımın önüne geçtim. Ne giyinmeye karar verirken zihnimdeki düşünceleri biraz rahatlatmak için çocuğun yanına uğramaya karar verdim. Kütüphaneden önce hemen bakabilirdim. Dün hazırladığımız merhemin cildinde nasıl bir etki bıraktığını merak ediyordum. Bir yandan da kütüphanede beni bekleyen işler vardı. Elbiselerin arasından geçmek yerine bu kez pantolonlarıma yöneldim. Koyu zeytin yeşili, yüksek belli pantolonumu çıkarıp yatağın üzerine bıraktım. Üzerine krem rengi, yüksek yakalı gömleğimi seçtim. Gömleğin üzerine de kahverengi örgülü yeleğimi geçirdim. Belime ince kahverengi kemerimi taktım. Saçlarımı taradım ve açık bıraktım. Küllü kumral saçlarım omuzlarıma düşerken birkaç tutamı kulağımın arkasına sıkıştırdım.
Aynadaki yansımama kısa bir süre baktım. Daha küçükken annem bana böyle giyindiğimde hep fazla ciddi göründüğümü söylerdi. Oysa ben kendimi rahat hissediyordum. Üstelik bugün pantolon giymek iyi bir fikirdi. Gün içinde oraya buraya koşturacaktım ve elbiseyle uğraşmak istemiyordum. Üzerime dışarı çıkarken giyeceğim koyu bej yünlü kabanımı aldım ve odadan çıktım.
Merdivenlerden aşağı inerken mutfaktan gelen kokuları aldım. Annem yine benden önce kalkmıştı. Mutfak kapısından içeri girdiğimde onu tezgâhın önünde gördüm. Saçlarını bu sefer açık bırakmış, üzerine koyu mavi uzun kollu elbisesini giymişti. Önündeki tavada bir şeyleri karıştırırken bir yandan da ocağın kenarında duran küçük tencereye bakıyordu.
- Günaydın uykucu
- Günaydın anne
- Ben de tam senin odana uğrayacaktım.
Masaya doğru yürüdüm.
- Neden?
Annem gülümsedi.
- Önce otur. Sonra ne olduğunu söyleyeceğim.
Sandalyeyi çekip oturdum. Masanın üzerinde ekmek, peynir, biraz tereyağı ve reçel vardı. Mutfağın içi sıcak ve huzurluydu. Pencerenin önündeki küçük saksılarda duran nane ve kekik sabah ışığını alıyordu. Annem önüme sıcak ekmek koydu.
- Bugün erken çıkacağım. Dükkânda bitirmem gereken birkaç iş var.
- Yeni siparişler mi?
- İki elbisenin son dikişleri kaldı. Bir de dün gelen ceketin kolunu yeniden ayarlamam gerekiyor.
- Yine bütün gün dikiş başında oturacaksın.
- Sen de bütün gün kitapların arasında oturacaksın.
- Benimkiler en azından beni fazlasıyla yormuyor.
Annem güldü.
- Bazen kitapların senden daha çok şey sakladığını düşünüyorum.
Elimdeki ekmeği bölerken kısa bir an durdum. Sözleri nedense dün geceyi hatırlattı.
- Anne...
- Efendim?
- Dün baktığımız çocuk var ya.
Annemin yüzündeki gülümseme biraz kayboldu.
- Evet.
- Bugün tekrar kontrol etmek istiyorum.
- Git tabii. Nasıl olduğunu görmek iyi olur.
Başımı salladım.
- Hem hazırladığımız merhemden biraz daha götürebilirim.
Annem çayını karıştırdı.
- Yalnız, Vaelira...
- Biliyorum.
- Ne biliyorsun?
- Bir merhem hazırladım diye her şeyi düzeltebileceğimi düşünmemem gerektiğini. Zamanla olabileceğini.
Annem başını hafifçe yana eğdi.
- Bunu söyleyecektim.
Gülümsedim.
- Benden önce söyledin.
- bazı şeylerde senden hızlı davranabilirim.
- Bazı şeylerde.
- Çok konuşma da kahvaltını bitir.
Gülerek önümdeki ekmeğe uzandım. Bir süre sadece tabakların ve çatalın sesi duyuldu. Sonbaharın serinliğine rağmen mutfağın içi sıcaktı. Pencereden gelen ışık masanın üzerine vuruyor, camın önündeki nane yapraklarını aydınlatıyordu. Kahvaltımızı bitirdikten sonra annem ayağa kalktı. Ben de tabakları toplamaya başladım.
- Bırak, ben hallederim. Zaten terziye koşman gerekiyor.
- Vaelira...
- Anne.
Bana bakıp gülümsedi.
- Peki.
Bulaşıkları lavaboya taşıdım. Sonra ellerimi yıkayıp kuruladıktan sonra kabanımı aldım. Annem de önlüğünü çıkarmıştı. Kapının önünde ayakkabılarını giyerken bana baktı.
- Çocuğu gördükten sonra kütüphaneye geçeceksin, değil mi?
- Evet.
Annem kapıyı açtı. Serin hava hemen yüzüme vurdu. Birlikte dışarı çıktık. Kapıyı kapatırken evin içindeki sıcaklığın arkamızda kaldığını hissettim. Sokak henüz kalabalık değildi. Sonbahar rüzgârı kuru yaprakları taşların üzerinde sürüklüyor, bazıları ayakkabılarımın önüne kadar gelip sonra yeniden uzaklaşıyordu. Bir süre annemle yan yana yürüdük. İlk kavşağa geldiğimizde yollarımız ayrılacaktı.
Annem bana dönüp,
- Akşam görüşürüz, dikkatli ol.
- Tamam, sende dikkat et. Görüşürüz.
Sonra farklı yönlere doğru yürümeye başladık. Ben çocuğun evine doğru ilerledim. İçimde küçük bir merak vardı. Dün gördüğüm kızarıklığın nasıl değiştiğini öğrenmek istiyordum. Hazırladığımız merhemi de yanımda taşıyordum. Bunun yalnızca cildini rahatlatmaya yardımcı olabileceğini biliyordum. Yine de onu tekrar gördüğümde içim biraz olsun rahatlayacaktı. Elyndor'un sokaklarında ilerlerken sabahın kokusu değişiyordu. Fırından yeni çıkmış ekmek kokusu bir sokağın başından geliyor, biraz ileride ıslak taşların ve odun dumanının kokusu birbirine karışıyordu. Kabanımın yakasını biraz kaldırdım. Bugün hava düne göre daha serindi. Ve sonbahar, Elyndor'un üzerine biraz daha yerleşmiş gibiydi.
Çocuğun evine vardığımda kapıyı annesi açtı. Beni görünce yüzündeki endişeli ifade biraz yumuşadı.
- Günaydın, Vaelira.
- Günaydın. Nasıl oldu?
Kadın bir an çocuğun olduğu odaya baktı.
- Sabah biraz daha iyi gibiydi. Ama yine de bakmanı istedim.
- Tabii.
İçeri girdim. Evleri küçüktü ama sıcaktı. Pencereden giren sabah ışığı odanın bir köşesindeki ahşap masanın üzerine düşüyordu. Çocuk sandalyede oturmuş, diğer eliyle sağlam kolunu tutuyordu. Beni görünce yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
- Merhaba.
- Merhaba ufaklık, kolunu bana göstermek ister misin?
Başını salladı. Yanına çömeldim ve kolunu dikkatlice önüme aldım. Dünkü kızarıklığın bazı yerlerinde rengi biraz koyulaşmıştı ama yeni kabarcıklar oluşmuş gibi görünmüyordu. Derisine dokunmadan önce yakından inceledim. Şişlik de düne göre daha azdı.
- Kaşınıyor mu?
- Biraz.
- Acıyor mu?
Başını iki yana salladı.
- Çok değil.
İçimden küçük bir nefes verdim.
- Bu iyi.
Annesi hemen yanıma yaklaştı.
- Daha kötü değil, değil mi?
- Hayır. Şimdilik daha kötü görünmüyor.
Çocuğun kolunu bıraktım.
- Dün söylediğim gibi temiz tutun. Güneşe mümkün olduğunca çıkarmayın. Ve kaşımamaya çalışsın.
Çocuk yüzünü buruşturdu.
- Kaşımayacağım.
- Bunu söylemek kolay.
Gülünce o da güldü. Çantamdan küçük cam kavanozu çıkardım.
- Dün hazırladığımız merhemden biraz getirdim. Çok ince bir tabaka halinde sürün ve dikkatli olun.
Kadın kavanozu iki eliyle aldı.
- Teşekkür ederim.
- Rica ederim.
Ayağa kalktım. Kapıya yönelirken çocuk arkamdan seslendi.
- Vaelira?
Dönüp ona baktım.
- Efendim?
- Ormandaki o bitkiyi bulursan bana da gösterecek misin?
Bir an ne diyeceğimi bilemedim. Sonra gülümsedim.
- Belki. Ama sadece uzaktan.
- Niye?
- Çünkü bazı bitkilere dokunmadan önce onları iyi tanımak gerekir.
Başını ciddi bir şekilde salladı.
- Tamam.
Gülümsedi. Karşılığında çocuk da bana gülümsedi. Birden annesi öne çıktı;
- Sana bir şeyler ikram edeyim Vaelira.
- Ah, çok teşekkür ederim. Ama kütüphaneye gitmem gerekiyor.
Kadın başını salladı ve gülümsed