Köklerin Hatırası
Sabahın ilk ışıkları perde aralığından odama süzüldüğünde gözlerimi açtım. Bir süre kıpırdamadan tavana baktım. Odanın içindeki serinlik, sonbaharın artık iyice yerleştiğini hatırlatıyordu. Pencerenin kenarından sızan ince rüzgâr, perdeyi hafifçe hareket ettiriyor; dışarıdan gelen kuş sesleri, uzaklardan duyulan birkaç insan sesiyle birbirine karışıyordu.
Yorganı üzerimden çekip ayaklarımı ahşap zemine bastığım anda ürperdim.
"Daha sabahın bu saatinde soğuk..."
Kendi kendime mırıldanıp yatağın kenarında birkaç saniye oturdum. Sonra kalkıp kapıyı açtım. Uyku sersemiyle banyoya ilerleyip elimi yüzümü yıkayıp dişlerimi fırçaladım. Banyodan çıkıp merdivenlere doğru ağır adımlarla ilerledim. Merdivenlerden aşağı inerken mutfaktan gelen tereyağı ve sıcak ekmek kokusu burnuma ulaştı. Son basamağa geldiğimde annemin sesi duyuldu.
- Uyuyan güzel nihayet teşrif etti.
Gülümseyerek mutfağa girdim.
- Günaydın sana da.
Annem ocağın başından dönüp bana baktı. Siyah, dalgalı saçlarını ensesinde gevşekçe toplamıştı. Üzerinde evde her zaman giyindiği koyu renkli takımı vardı. Yüzünün iki yanına düşen birkaç tutam saçı eliyle geriye itti.
- Günaydın, uykucu.
- Hey, uykucu değilim.
- Öyle mi?
- Evet.
Annem kaşlarını kaldırıp kahkaha attı.
Ona göz devirerek;
- Beni küçük düşürmek için sabahın bu saatini beklemişsin, aman ne hoş.
- Ben yalnızca gerçekleri söylüyorum.
Önüme sıcak bir tabak bıraktı.
Krepler. Üzerlerine biraz bal gezdirmişti.
- Ballı mı?
- Senin sevdiğin gibi.
Yüzümde kocaman bir gülümseme ile;
- İşte şimdi gerçekten günaydın.
Annem karşıma otururken gülümsedi.
- Böyle kolay kandırılabildiğini bilmiyordum.
- Yemekle kandırılabilen bir insanım. Bunu yıllardır biliyor olman gerek.
- Biliyorum.
Çayından bir yudum aldı. Ben de kahvaltıma başladım. Mutfakta birkaç dakika yalnızca tabakların ve çatalın sesi vardı. Dışarıdaki rüzgâr, pencerenin önündeki ince dalları birbirine sürtüyor; evin içindeki sıcaklıkla dışarıdaki serinlik arasında görünmez bir sınır oluşturuyordu. Böyle sabahları seviyordum. Annem yanımdayken sessizlik bile yabancı gelmiyordu.
Bir süre sonra fincanını masaya bıraktı.
- Bugün dükkâna biraz erken gitmem gerekiyor.
- Yine çok iş mi var?
- Sonbahar yüzünden.
Kaşlarımı kaldırdım.
- Sonbaharın suçunu nasıl oluyor da terzi dükkânına bağladın?
- Sen bilmezsin.
-Öğret o zaman.
Annem gülümsedi.
- Yaz bitince herkes birden kışlıklarını çıkarmaya başlıyor. Geçen hafta üç palto, iki elbise ve bir çocuk ceketi geldi. Dün de iki yeni sipariş aldım.
- İki mi?
- Biri nişan elbisesi. Diğerinin de paltosunun kollarını kısaltacağım.
- Sen bütün Elyndor'u giydiriyorsun anne.
- Abartma.
- Abartmıyorum.
Gülerek başını iki yana salladı.
- Dükkânı seviyorum.
Sesindeki sıcaklık, şakasından farklıydı. Onu anlıyordum. Dükkân yalnızca para kazandığı bir yer değildi. Çocukluğumdan beri onu kumaşların arasında görmüştüm. Elyndor'un merkezine yakın, dar taş sokağın köşesindeki küçük dükkânın geniş penceresinden gün boyunca içeri güneş vururdu. Duvarların bir tarafında kumaş ruloları sıralanırdı. Kimi koyu renkliydi; kahverengi, lacivert, mürdüm... Kimi ise daha açık tonlarda, özellikle yaz aylarında vitrine çıkarılırdı. Büyük ahşap masanın üzerinde mezura, kumaş makası, iğne kutuları ve yarım kalmış dikişler eksik olmazdı. Pencerenin yanında annemin dikiş makinesi dururdu. Makinenin çıkardığı düzenli ses, dükkâna giren insanların konuşmalarına karışırdı. Ama annemin dükkânının asıl özelliği kumaşları değildi. İnsanlardı. Elyndor'da biri annemin dükkânına girdiğinde çoğu zaman yalnızca kıyafet için girmezdi.
Bir düğün, bir nişan, yeni doğan bir bebek, başka bir sokağa taşınan komşu, pazarda yükselen fiyatlar... Bazen de hiçbir şey anlatılmadan yalnızca bir fincan çay içilirdi. Annem insanları dinlemeyi severdi. Bu yüzden kasabada olup bitenlerin çoğunu, ben daha duymadan önce o bilirdi.
- Dün aktarcının karısı dükkana geldi.
- Öyle mi?
- Evet, yeni bitkiler getirmiş.
- Ne bitkileri?
- Onu söylemedi. Bende işlerin arasında fazla soramadım.
- Bugün öğrenirim.
Annem gülümsedi.
- Ne, ne oldu?
- Biliyorum. Bir şey duyduğunda peşini bırakmayacağını, seni küçük meraklı.
-Bu merak değil.
- Tabii.
- İş.
- Tabii, iş.
Gözlerimi devirdim.
- Dalga geçme.
- Geçmiyorum.
Bir an sustu, sonra ekledi:
- Yalnız fazla oyalanma. Kütüphaneye geç kalırsın.
- Önce aktara uğrayacağım. Elowen'e de haber veririm.
- Güzel. Bu arada evdekileri de kontrol eder misin?
- Elbette bakıp not alırım ve azalan var ise hallederim.
Annem sadece gülümsedi. Kahvaltımı bitirdim. Annem de ayağa kalkıp mutfakta bıraktığı birkaç şeyi toplamaya başladı. Ben yardım etmek için kalkacakken eliyle durdurdu.
- Sen hazırlan, ben hallederim.
- Emin misin? Bir sürü iş saydın.
- Evet ben yaparım.
- Hadi ama ben yaparım sen işlerine koş.
- Pekala o halde.
Annem ellerini kurulayıp üst kata odasına doğru yöneldi. Bende bulaşıkları hızlıca yıkadım. Bulaşıkları bitirdiğimde annem çoktan giyinmişti. Siyah pantolonun üzerine bordo üstünü giyinmişti. Saçlarına dokunmamıştı. En son sandalyenin arkasından şalını alırken bana seslendi;
- Bu arada eğer duş alacaksan evden çıkmadan önce saçlarını kurut.
Derin bir iç çektim
- Anne...
- Ne?
- Bunu her sabah söylemene gerek yok.
- Sen her sabah unutmaz isen bende söylemem küçük hanım.
Birden gülmeye başladım.
- Tamam tamam söz kurutacağım.
- Güzel, akşam görüşürüz tatlım.
- Görüşürüz anne.
Annem çıkmıştı. Kapı kapandığında ev yeniden sessizliğe büründü. Ama yüzümde hâlâ küçük bir gülümseme vardı.
Üst kata çıkıp odama geldim. Duşa girecektim ama önce Elowen'i aradım. Ona geç kalacağımın haberini vermek gerekiyordu. Telefon birkaç çalıştan sonra açıldı.
- Efendim
Sesinde hafif uyku tınısını duyunca gülümsedim.
- Hey, daha uyuyor musun yoksa.
- Ah ne, tabikide hayır. Çoktan uyandım.
Kahkaha attım.
- Tabi canım.
Telefonun diğer ucundan yüz ifadesini hayal bile edebiliyordum. Onunla uğraşmak çok hoşuma gidiyordu.
- Tamam tamam. Sadece bugün geç geleceğimi söylemek için aradım. Aktara yeni bitkiler gelmiş.
Telefonun karşı tarafından kıkırdama sesi geldi;
- İşte bizim şifacı yine iş başında.
- Ah, Elowen...
- Tamam tamam hep sen mi uğraşacaksın. Dikkat et güzelim.
- Edeceğim söz, orada görüşürüz.
- Görüşürüz
Telefonu kapattığımda istemsizce güldüm. Sonra banyoya girdim. Duştan çıktığımda üzerimdeki sıcaklığın yerini yeniden evin serin havası aldı. Havluyu saçlarıma sarıp odama geçtim. Saçlarımı iyice kuruladıktan sonra aynanın karşısında durdum. Küllü kumral saçlarım omuzlarımın üzerine dağılmıştı. Duştan sonra doğal dalgaları daha belirginleşmişti. Elimle birkaç tutamı geriye attım ama toplamaya gerek görmedim. Açık bıraktım. Aynadaki yüzüme baktım. Gözlerim her zamanki gibi griye yakındı. Sabah ışığı üzerlerine vurduğunda, gri rengin içinde belli belirsiz sıcak yansımalar seçiliyordu. Bir süre kendime baktım. Sonra dolaptan koyu kahverengi, uzun kollu elbisemi çıkardım. Belime ince kemerimi taktım. Üzerine krem rengi hırkamı aldım. Hazır olduğumda defterimi ve tüylü kalemimi alıp odamdan dışarı çıktım. Kolidorun sonundaki merdivene kadar yürüdüm. Çatı katındaki küçük şifa odasına çıkacaktım. Merdiveni dikkatlice tırmandım. Tavan eğimliydi. Odanın bir köşesinde raflar yükseliyor, rafların üzerinde kurutulmuş otlarla dolu bez keseler ve cam kavanozlar sıralanıyordu.
Papatya, aynısefa, adaçayı, kurutulmuş nane, kekik, melisa, lavanta...
Bazılarının kokusu hâlâ canlıydı. Odanın küçük penceresinden içeri giren sabah ışığı, kavanozların üzerine vuruyor; camların içinde altın rengi küçük yansımalar oluşturuyordu. Burası evin en sevdiğim yerlerinden biriydi. Belki de gerçekten evin bir parçasından çok, küçük bir orman parçası gibiydi. Ortadaki çalışma masasının üzerinde eski havanım, birkaç küçük bıçak, ipler ve not defterlerim duruyordu. Burada bitkileri karıştırıp kendimce bir şeyler yapmaya çalışıyordum ve bir gün işe yararsa diye hepsini de not alıyordum.
Rafları tek tek kontrol ettim. Bazı