Kuzeyin Unuttuğu Sır
Sabah, penceremin camına vuran yağmur damlalarının sesiyle uyandım.
Gözlerimi açtığımda odamın içi her zamankinden daha loştu. Perdelerin arasından süzülen ışık, güneşli bir sabahın aydınlığından çok, bulutların ardında saklanmış solgun bir günün habercisiydi. Bir süre yatağımda kıpırdamadan uzandım. Dışarıdan gelen yağmur sesini dinlerken gece boyunca biriken serinliğin odama kadar yayıldığını hissettim.
Yavaşça doğrulup yatağın kenarına oturdum. Pencereye doğru baktığımda bahçedeki ağaçların dallarının rüzgârla eğilip doğrulduğunu gördüm. Sararmış yapraklar ıslak taşların üzerine düşüyor, bazıları rüzgârın etkisiyle bahçenin bir ucundan diğerine sürükleniyordu. Gökyüzünü kaplayan koyu gri bulutlar, günün geri kalanında da yağmurun dinmeyeceğini düşündürüyordu. Sonbahar, Elyndor'un üzerine iyice çökmüştü. Birkaç gün önce sarı ve kızıl tonlarına bürünen ağaçlar artık daha solgun görünüyordu. Yağmur, yaprakların renklerini koyulaştırmış; bahçedeki toprağın ve taş yolların üzerine ince, parlak bir tabaka bırakmıştı. Hava soğuktu ama henüz kışın sertliğine ulaşmamıştı. Yine de sabahları yataktan çıkmak her geçen gün biraz daha zorlaşıyordu.
Ayağa kalkıp pencerenin yanına gittim. Camın üzerinde birbirine karışan damlaları izlerken aklıma bir önceki gün bulduğum taş geldi.
Üzerindeki işaret...
Defterime çizdiğim üç kıvrımlı çizgi...
Kütüphanede bulduğumuz eski kuzey yoluna ilişkin eksik kayıtlar...
Eski Elyndor haritası...
Hepsi zihnimde yeniden canlandı. Ne kadar düşünürsem düşüneyim, bu işaretin neden farklı taşların üzerinde karşıma çıktığını anlayamıyordum. Üstelik eski kayıtlarda kuzey yolunun bazı bölümlerinden söz edilirken ayrıntıların özellikle atlanmış olması da içimdeki merakı artırıyordu.
Bugün tatil günüydü. Kütüphaneye gitmem gerekmiyordu. Günümü kendi araştırmama ayırabilirdim. Biraz daha oyalanırsam yağmurun altında ilerlemek zorlaşacaktı. Bu yüzden hazırlanmak için dolabıma yöneldim.
Üzerime beyaz uzun kollu gömleğimi giyindim. Gömleğin üzerine gri uzun kazağını giyinerek gömleğin yakalarını çıkarttım. Altına siyah taytımı giyindim. Hava serin olduğu için siyah kabanımı da aldım. Deri çizmelerimi yatağın yanına koyup saçlarımı parmaklarımla düzelttim. Açık bırakmayı tercih ettim; hafif dalgalı tutamlar omuzlarıma döküldü. Aynanın karşısında kolyemi düzelttikten sonra bileklerime gümüş birkaç bileklik geçirip su dalgası şeklindeki küpelerimi de taktım.
Çantamı hazırlarken yanıma neler almam gerektiğini düşündüm. Not defterimi, birkaç kalemimi ve bitki örneklerini koymak için küçük kumaş keselerimi yerleştirdim. Ayrıca yol boyunca karşıma çıkabilecek bitkileri incelemek için küçük bir bıçak ve boş bir şişe aldım. Son olarak defterimi açıp önceki gün çizdiğim işarete baktım. Çizgilerin üzerinden bir kez daha geçtim. Sonra defteri kapatıp çantama koydum.
Aşağı indiğimde mutfaktan hafif bir ekmek kokusu geliyordu. Annem masayı hazırlamış, ocağın üzerindeki küçük tencereyi kontrol ediyordu. Beni görünce başını kaldırdı.
- Günaydın.
- Günaydın.
Pencerenin önündeki sandalyeye oturdum. Annem önüme bir tabak koyarken dışarıdaki yağmura göz attı.
- Bugün hava pek iç açıcı görünmüyor.
- Birazdan hafifler belki.
- Sabah uyandığımdan beri yağıyor. Sanmıyorum.
Gülümsedim.
- Yine de çıkmam gerekiyor.
Annem elindeki ekmek sepetini masaya bıraktı. Bakışları kısa bir süre çantama kaydı.
- Nereye gideceğini söylemene gerek yok sanırım.
- Kuzey yoluna.
Annem bir şey söyleyecekmiş gibi dudaklarını araladı, sonra vazgeçip karşımdaki sandalyeye oturdu.
- Bugün gitmesen olmaz mı?
Kaşlarımı hafifçe çattım.
- Neden?
- Hava kötü. Orman yolları yağmurdan sonra tehlikeli olabilir.
- Daha önce de yağmurda ormana gittim. Dikkatli olurum.
Annem cevap vermedi. Masanın üzerindeki kırıntıları parmaklarıyla toplamakla meşgulmüş gibi görünüyordu. Onu bir süre izledim. Son günlerde kuzey yolundan her söz ettiğimde aynı şeyi yapıyordu. Önce sessizleşiyor, ardından konuyu başka bir yere çekiyordu.
Çatalımı tabağımın kenarına bıraktım.
- Anne, neden böyle davranıyorsun?
Başını kaldırıp bana baktı.
- Nasıl davranıyorum?
- Kuzey yolundan bahsettiğimde hep aynı şeyi yapıyorsun. Bir şey söyleyecek gibi oluyorsun ama sonra susuyorsun. Benden sakladığın bir şey mi var?
- Vaelira, yalnızca dikkatli olmanı istiyorum.
- Bunu biliyorum. Ama neden? Orada ne olduğunu biliyor musun?
Annemin yüzündeki yumuşak ifade kayboldu. Bir an için bana cevap verecek sandım. Fakat yine sustu.
İçimde biriken sabırsızlıkla derin bir nefes aldım.
- Bir şey varsa neden söylemiyorsun? Her sorduğumda beni geçiştiriyorsun. Artık çocuk değilim, anne. Nereye gittiğimi ve ne araştırdığımı bilmeye hakkım var.
- Ben de annenim!
Bu kez biraz daha sert bir sesle söylemişti.
- Ve başına bir şey gelmesini istemiyorum.
- Beni korumak istediğini biliyorum. Ama hiçbir şey anlatmayarak bunu nasıl yapıyorsun?
Aramızda kısa bir sessizlik oldu. Dışarıdaki yağmurun pencereye vuruşu mutfağın içinde daha belirgin duyulmaya başlamıştı.
Annem bakışlarını tabağına indirdi.
- Şu an sana anlatabileceğim bir şey yok.
- Yoksa anlatmak istemiyor musun?
Bu sorum üzerine gözlerini yeniden bana kaldırdı. Bakışlarında kızgınlıktan çok yorgunluk vardı.
- Lütfen bugün daha fazla üsteleme, Vaelira.
Sözleri beni susturdu ama içimdeki soruları ortadan kaldırmadı.
Sandalyemde geriye yaslanıp annemi bir süre izledim. Onunla tartışmak istemiyordum. Yine de her seferinde aynı sessizlikle karşılaşmak beni incitiyordu.
Sonunda tabağımdaki son lokmayı da bitirdim.
- Geç kalmayacağım, sadece biraz bakıp döneceğim.
Annem bir şey söylemedi. Yalnızca başını hafifçe salladı.
Kapıyı arkamdan kapattığımda içimde hâlâ dinmeyen bir huzursuzluk vardı. Annemin son sözleri zihnimde dönüp duruyordu. "Lütfen bugün daha fazla üsteleme, Vaelira." Dudaklarımı birbirine bastırıp merdivenlerden indim. Her zamanki gibi beni endişeyle uğurlamıştı ama bu kez içimdeki his yalnızca annemin beni korumaya çalıştığı düşüncesiyle açıklanamayacak kadar güçlüydü.
Sokağa çıktığımda yağmur yüzüme değdi. Kabanımın yakasını biraz kaldırıp çantamın askısını omzumda düzelttim. "Bir şey yokmuş gibi davranıyor," diye mırıldandım kendi kendime. "Sanki soru sormayı bırakınca her şey kendiliğinden ortadan kalkacak." Islak taşların üzerinde dikkatle yürürken ayağımın dibinden bir yaprak sürüklendi. Rüzgâr, sokak boyunca birikmiş sarı yaprakları küçük girdaplar hâlinde havalandırıyordu. Annemin yüzündeki ifadeyi yeniden hatırladım. Kuzey yolundan söz ettiğim anda gözlerini kaçırmıştı. Üstelik yalnızca bugün değil, daha önce de aynı şeyi yapmıştı. "Ne biliyorsun da söylemiyorsun?" diye fısıldadım. Bir an durup arkamdaki sokağa baktım. Evimiz artık birkaç evin arasında görünmez olmuştu. Annemin peşimden çıkıp bir şey söylemesini bekler gibi hissettim kendimi. Elbette gelmeyecekti. İç çekerek yeniden yürümeye başladım. Belki de annem yalnızca eski yolun tehlikeli olduğunu düşünüyordu. Yıllardır kullanılmayan bir patikada, yıkılmış taşların arasında dolaşmamı istememesi anlaşılırdı. Ama bu, neden her seferinde aynı şekilde sustuğunu açıklamıyordu.
"Pekâlâ," diye söylendim. "Madem kimse bir şey anlatmıyor, ben de kendim öğrenirim."
Bu düşünceyle adımlarımı biraz hızlandırdım. Kasabanın merkezinden uzaklaştıkça sokaklar sessizleşti. Kapalı dükkânların ahşap kepenklerinden süzülen yağmur damlaları kaldırımın kenarında küçük birikintiler oluşturuyordu. Bir evin bacasından yükselen duman, rüzgârla dağılıp gri gökyüzüne karıştı. Uzaklardan gelen bir kapı gıcırtısı dışında sokakta pek ses yoktu.
Kuzey yolunun başlangıcına ulaştığımda yağmur biraz sıklaşmıştı. Birkaç damla yüzümden süzülerek çeneme kadar indi. Saçlarımın uçları ıslanmaya başlamıştı. Ormanın girişinde durup ağaçların arasına baktım. İçerisi loştu. Islak dallar birbirine yaklaşmış, patikanın üzerinde doğal bir kemer oluşturmuştu. Yaprakların arasından süzülen su damlaları zaman zaman omuzlarıma düşüyordu. Ormanın derinliklerinden gelen toprak ve yosun kokusu, yağmurun serin hava