Sessiz Değişim
Cumartesi sabahı gözlerimi açtığımda odamın içine soluk bir ışık doluyordu. Perdelerin arasından süzülen güneş, duvarın üzerinde ince bir aydınlık bırakmıştı. Birkaç saniye boyunca yatağımda öylece kaldım. Pencerenin dışından gelen rüzgârın sesini dinledim. Sonbaharın serinliği artık sabahları daha fazla hissediliyordu.
Yorganı üzerimden çekip yatağın kenarına oturdum. Ayaklarımı yere bastığımda zeminin soğukluğunu hissettim. Ellerimi kollarımın üzerinde gezdirip biraz kendime geldikten sonra ayağa kalktım. Tembel adımlarla banyoya doğru gidip dişlerimi fırçaladım ve elimi yüzümü yıkadım. Odama gelip dolabımı açtım. Bir süre kıyafetlerimin arasında baktıktan sonra koyu yeşil, uzun kollu elbisemi seçtim. Kumaşı diğer elbiselerime göre biraz daha kalındı. Bel kısmında ince, kahverengi bir kemeri vardı. Sonbahar için en sevdiğim elbiselerimden biriydi. Üzerime giyip kemerini bağladım. Saçlarımı taradım ve her zamanki gibi açık bıraktım. Aynada kendime baktığımda küllü kumral saçlarımın omuzlarımın biraz aşağısında durduğunu, gözlerimin de sabah ışığında olduğundan daha açık göründüğünü fark ettim. Hırkamı da koluma alıp odadan çıktım.
Merdivenlerden aşağı inerken mutfaktan gelen çay kokusunu aldım. Annem çoktan uyanmıştı. Mutfağa girdiğimde onu pencerenin önünde gördüm. Üzerinde koyu mürdüm renginde, uzun kollu sade bir elbise vardı.Belinde ince siyah bir önlük bağlıydı. Siyah, dalgalı saçlarını ensesinde gevşekçe toplamıştı. Önündeki tezgâhta birkaç kumaş parçası ve dün akşam dükkândan getirdiği küçük bir kutu duruyordu.
Beni görünce başını kaldırdı.
- Uyandın mı?
- Hıhım, uyandım.
- Belli.
Kaşlarımı kaldırdım.
- Nereden belli?
Annem gülümsedi.
- Saçlarından.
Elimi saçlarıma götürdüm.
- Bu kadar kötü mü?
- Hayır. Sadece senin saçların sabahları biraz kendi kararlarını veriyor.
Güldüm.
- Bence gayet güzel.
- Ben de öyle düşünüyorum.
Annem masanın üzerindeki fincanlardan birini bana doğru itti.
- Çayın.
- Teşekkür ederim.
Sandalyeye oturup fincanı elime aldım. Çayın sıcaklığı parmaklarımı ısıttı.
Annem karşıma otururken gözleri üzerimdeki elbiseye kaydı.
- Bu elbiseyi uzun zamandır giymiyordun.
- Evet. Dolabın arkasında kalmış.
- Yakışmış.
- Sen seçmiştin zaten.
- Onu hatırlamıyorum.
- Ben hatırlıyorum.
Annem hafifçe güldü.
- Demek bazı şeyleri benden daha iyi hatırlıyorsun.
- Bazı şeyleri.
- Bazılarını da unutuyorsun.
- Onları söylemezsen unutmuş sayılmam.
Annem başını iki yana sallayarak güldü.
Kahvaltımızı hazırlarken arada birkaç cümle daha konuştuk. Bugün onun dükkânda bitirmesi gereken işler vardı. Ben de kütüphaneye gidecektim. Sabahın sessizliği evin içinde ağır ağır ilerliyordu. Kahvaltımı bitirdikten sonra tabağımı kaldırdım.
- Ben çıkınca sen de fazla geç kalma.
- Merak etme. Senin kadar oyalanmam.
- Ben oyalanmıyorum.
Annem bana baktı.
- Öyle mi?
- Öyle.
- Peki.
Sesindeki gülümsemeyi duyunca ben de istemeden güldüm. Çantamı almak için tekrar yukarı çıktım. Aşağı indiğimde annem kapının yanında duruyordu. O da çıkmaya hazırlanmıştı. Kapıyı açtığımda dışarıdaki serin hava yüzüme vurdu.
Annem arkamdan seslendi.
- Vaelira.
Döndüm.
- Efendim?
- Akşam erken gelirsen bana yardım edersin.
- Neye?
- Düşünürüm.
- Anne...
Gülerek kapıyı kapattı. Ben de başımı sallayıp sokağa çıktım. Hava serindi ama güneş vardı. Sokak boyunca yere düşmüş sarı yaprakların üzerinden yürürken ayakkabılarımın altında çıkan çıtırtı sesi geliyordu. Kütüphaneye doğru yürürken sabahın ilerleyen saatleriyle birlikte sokaklar da yavaş yavaş hareketlenmeye başlamıştı. Fırının önünden geçtiğimde kapının önünde birkaç kişi bekliyordu. İçeriden gelen konuşmalar ve tabakların birbirine değen sesi dışarıdan bile duyuluyordu. Fırının önündeki küçük tezgâhta henüz yeni çıkarılmış çörekler dizilmişti. Bir an durup baktım ama geç kalmak istemediğim için yoluma devam ettim. İnsanlar dükkânlarını açıyor, çocuklar ellerinde çantalarıyla okul yolunu tutuyor, bazıları pazara yetişmeye çalışıyordu. Klasik bir Elyndor sabahıydı. Taş duvarların ve ahşap evlerin arasında yürürken sonbaharın kokusunu daha fazla hissediyordum. Kütüphaneye yaklaştığımda meydandan geçen birkaç kişiye başımla selam verdim. Kapının önüne geldiğimde anahtarı cebimden çıkardım. Daha kapıyı açmadan içeriden hareket eden birinin gölgesini gördüm.
Elowen.
Kapıyı açtığımda beni karşılamak için başını kaldırdı.
- Sonunda.
- Geç kalmadım.
- Henüz.
- Demek hâlâ vaktim var.
Elowen güldü.
Saçlarını her zamanki gibi açık bırakmıştı. Sabah ışığı bakır renkli saçlarının üzerine vurduğunda daha açık görünüyordu. Elindeki kitabı kapatıp masanın üzerine bıraktı.
- Annen yine senden önce mi çıktı?
- Evet.
- Bugün dükkânda işi varmış.
- Benim de kütüphanede.
- Ne kadar şaşırtıcı.
Gözlerimi devirdim.
- Çok komiksin.
- Biliyorum.
Çantamı masanın arkasındaki sandalyeye bıraktım. Kütüphanenin içi sabahın serinliğine rağmen sıcaktı. Masaların üzerinde birkaç kitap duruyordu. Pencerelerden giren ışık rafların arasına düşüyor, havadaki ince tozları görünür hâle getiriyordu.
Elowen kitabını tekrar eline aldı.
- Bunu bitirmeme daha çok var.
- Daha kütüphane açılmadan başladın.
- Sen gelene kadar kimse yoktu.
- Ben gelmeseydim?
- Yine okurdum.
- Bunu bekliyordum.
Gülümseyerek masanın arkasına geçtim.
Sabahın ilk saatleri sakindi. Birkaç kişi kitaplarını iade etmek için geldi. Yaşlı bir adam her hafta yaptığı gibi gazete istedi. İki çocuk masal kitaplarının olduğu rafın önünde uzun süre kararsız kaldı. Elowen onlara yardım ederken ben de iade edilen kitapları yerlerine koydum. Saatler böyle, küçük işlerin arasında geçti. Öğleye doğru kütüphanenin içi biraz daha kalabalıklaştı. Pencereden dışarı baktığımda meydandaki hareketliliğin arttığını gördüm. İnsanlar ellerinde alışveriş torbalarıyla geçiyor, çocuklar ara sıra koşarak sokağın karşısına geçiyordu.
Elowen yanımdan geçerken fısıldadı.
- Acıktım.
- Daha yeni öğle oldu.
- Benim için çoktan oldu.
- Fırına mı gidelim?
- Sen söyleyince daha da acıktım.
Gülerek başımı salladım.
- Birazdan.
Tekrar kitabına döndü. Ben de önümdeki kitapları düzenlemeye devam ettim. Elowen kolumu tuttuğunda istemizce irkildim.
- O kitapları okuya okuya manyak oldun he.
Elowen kahkaha atarak konuştu.
- Acıktım, hadi bir seyler almaya gidelim.
- Birazdan demiştim ya.
- Birazdan oldu hadi ama.
Gülümsedim.
- E kütüphane tek mi kalsın. Sen hemen al gel. Ben seni bekliyorum.
Elowen bir anda kocaman bir öpücük verip sarıldı.
- Birtanesin sen.
Neredeyse koşar adımlarla kapıdan çıktı. Gülümseyerek Deli bu kız, diye düşündüm. Söz konusu yemek olunca Elowen her şeyi yapıyordu. Elowen gelene kadar kalan kitapları düzenledim. Çok geçmeden elindeki poğaça ve meyve suyu ile gelmişti. Teşekkür edip sessizce yemeye başladık. Sandalyede gerinirken birden kapı sertçe açıldı. Hemen doğruldum. Gelen yüz yabancı değildi. İçeri giren kadını hemen tanıdım. Annemin dükkânına birkaç kez geldiğini görmüştüm. Elindeki kıyafetlerden, ölçülerinden ve dükkânda annemle konuşurken duyduğum birkaç cümleden yüzü bana tanıdık geliyordu. Bugün yanında küçük bir çocuk vardı. Kadın kapının yanında kısa bir süre durup etrafına baktı. Sonra beni görünce yüzünde o gerginlik gidip rahatlamış bir ifade belirdi.
- Vaelira?
- Evet.
- Annen senden bahsetmişti.
Başımı salladım.
- Buyurun. Bir şey mi oldu?
Kadın cevap vermeden önce yanındaki çocuğa baktı. Çocuk annesinin elini tutuyordu. Yüzünde biraz çekingen bir ifade vardı. Üzerinde kahverengi bir yelek ve açık renkli, dizlerine kadar gelen bir pantolon vardı. Saçları dağınıktı; belli ki dışarıda uzun süre oynadıktan sonra gelmişti. Kadın elini çocuğun omzuna koydu.
- Annen dükkânda bana kütüphanedeki şifa odasından bahsetti. Seni bulabileceğimi söyledi.
- Evet. Küçük bir odam var.
Kadın bir an tereddüt etti.
- Çocuğumun kolunda bir şey çıktı.
Çocuk o sırada kolunu annesinin elinden kurtarıp bana gösterdi. Önce neye baktığımı tam olarak anlayamadım. Bileğinin biraz üzerinde, derisinin bir kısmı kızarmıştı. K