Unutulmuş İşaretler
Sabah, penceremin camına vuran hafif bir tıkırtıyla uyandım. İlk anda yağmur başladığını sandım. Başımı yastıktan kaldırıp pencereye baktığımda, ince bir dalın rüzgârla cama değdiğini gördüm. Dışarıda gökyüzü kurşuni bir renge bürünmüştü. Gece boyunca esen rüzgâr, bahçedeki kuru yaprakları kapının önüne yığmıştı. Hava, yaklaşan kışın soğuğunu taşıyordu.
Bir süre yatakta oturup dışarıyı izledim.
Dün gece kütüphaneden aldığım kitabın satırları zihnimde yeniden canlandı. Gümüş renkli yapraklar, çürüyen kökler, acılaşan kuyular… Bir de kuzeydeki üç evin boşaltıldığına ilişkin kayıtlar vardı. Kayıtların sonunda kimsenin kaybolmadığı yazıyordu. Oysa evlerin sakinlerinden bir daha söz edilmemişti. Sayfaları ne kadar çok düşünürsem, o kadar fazla soru buluyordum. Yataktan kalktım ve pencerenin yanındaki küçük masaya bıraktığım kitabı düşündüm. Onu gece boyunca aklımdan çıkaramamıştım. Sayfalarında okuduğum her ayrıntı, zihnimde yeni bir soruya dönüşüyordu. Özellikle kuzeydeki üç evin kaydı beni rahatsız ediyordu. İnsanlar evlerini terk etmişti ama neden? Nereye gitmişlerdi? Ve yıllar sonra tutulan kayıtlarda neden hiç kimsenin kaybolmadığı yazıyordu?
Bu soruların cevaplarını evde oturarak bulamayacaktım.
Yüzümü yıkayıp saçlarımı taradım. Küllü kumral saçlarımı omuzlarıma serbestçe bıraktım; bugün onları toplamaya uğraşacak sabrım yoktu. Gardırobumdan soğuk havaya uygun, koyu renkli uzun kollu krem elbisemi çıkardım. Altına kalın ten rengi olan külotlu çorabımı giydim. Üzerine kalın, kahverengi örgü hırkamı giydim. Ormana kadar yürümeyi planladığım için ayaklarıma sağlam deri kahve botlarımı geçirdim. Ucunda küçük bir kalp olan gold kolyemi takıp gold rengindeki birkaç bilekliğimi taktım. Birkaç tane yıldız ve kalpli olan gold kahverengi taşlı yüzüklerimi takarak minik parlayan küpelerimi de taktım. Masanın üzerindeki küçük tarakla saçlarımın son kez üzerinden geçtikten sonra aynaya baktım. Uykusuz görünüyordum. Gözlerimin altındaki hafif gölgeleri görmezden gelip odadan çıktım. Alt kata indiğimde evin içini taze ekmek kokusu sarmıştı. Annem mutfakta kahvaltı hazırlıyordu. Tezgâhın üzerinde kesilmiş ekmek, küçük bir tabak peynir ve birkaç elma vardı. Pencerenin önündeki saksılarda yetiştirdiği otların yaprakları soğuktan hafifçe kıvrılmıştı.
- Günaydın.
Annem başını çevirip bana baktı.
- Günaydın. Bugün erken kalkmışsın.
- Biraz işim var.
Masaya otururken bakışlarını üzerimde hissettim.
- Dün gece de geç yattın. Kütüphaneden aldığın yeni bir şeyler mi okuyordun?
Bir an duraksadım. Dün geceki kitabı düşündüm. Onu kimseye söylemeden almıştım ve şimdilik böyle kalmasını istiyordum.
- Eski kayıtları inceliyordum. Bazı şeyler dikkatimi çekti.
Annem ekmeğin üzerine biraz tereyağı sürdü.
- Eski kayıtlar bazen insanın başını gereğinden fazla ağrıtır.
- Bazen de bilmediğimiz şeyleri öğrenmemizi sağlar.
Sözlerim üzerine hafifçe gülümsedi.
- Yeter ki öğrenmek uğruna kendini unutma, Vaelira.
Bu cümleye cevap vermedim. Annem çoğu zaman böyle konuşurdu; söylediği şeyler basit görünür, ama insanın aklında uzun süre kalırdı. Kahvaltımı bitirirken çantamı hazırlamayı düşündüm. Ormanda ne kadar kalacağımı bilmiyordum. Küçük not defterimi, kömür kalemimi ve birkaç parça temiz bezle sardığım kurutulmuş bitkileri çantama yerleştirdim. Bunların yanına küçük bir su şişesi ve bir parça ekmek koydum. Son olarak, ihtiyaç duyarsam kullanabileceğim küçük bitkisel merhem kavanozunu ekledim.
Annem masayı toplarken ayağa kalktım.
- Bugün biraz dışarı çıkacağım.
- Nereye?
Soruyu öylesine sormuş gibi görünüyordu ama annemin bakışlarını bilirdim. Bir şey sakladığımı hissettiğinde yüzüme daha dikkatli bakardı.
- Kasabanın kuzey tarafına. Birkaç bitki arıyorum.
Tam olarak yalan söylememiştim. Orada gerçekten bitki bulabilirdim; yalnızca asıl amacım bu değildi.
Annem elindeki tabağı tezgâha bıraktı.
- Kuzeye mi?
Sesindeki küçük değişikliği fark ettim.
- Evet. Orman kenarına kadar gideceğim.
Bir süre sustu. Ardından ellerini önlüğüne silip bana döndü.
- Hava soğuk. Yağmur da başlayabilir. Çok uzaklaşma.
- Merak etme. Dikkatli olurum.
Annemin yüzündeki ifadeyi tam olarak anlayamadım. Bir şey söylemek ister gibi dudaklarını araladı ama sonra vazgeçti.
- Dönünce haber ver.
Başımı salladım, çantamı omzuma aldım ve kapıya yöneldim.Dışarı çıktığımda soğuk hava yüzüme çarptı. Kapıyı arkamdan kapatırken annemin söylediklerini düşündüm. Kuzeyin adını duyduğunda neden bir an duraksamıştı? Orası kasabanın çocukluğumdan beri bildiğim bir parçasıydı. İnsanlar odun toplamak, bitki aramak ya da yalnızca yürüyüş yapmak için ormana giderdi. Yine de annemin bakışlarındaki o kısa tereddüt aklımda kaldı. Sokağa çıktım ve kuzeye doğru yürümeye başladım. Elyndor sabahın serinliğinde yavaş yavaş uyanıyordu. Fırıncı, kapısının önündeki tahta kasaları içeri taşıyordu. Meydanda iki esnaf tezgâhlarını açmaya hazırlanıyor, taş döşeli sokaklardan geçen birkaç kişi yakalarını soğuğa karşı kaldırıyordu.
Bir an durup kasabaya baktım. Burada büyümüştüm. Sokaklarını, evlerini, insanlarını tanıyordum. Hangi evin kapısının her sabah erkenden açıldığını, hangi dükkândan öğleden sonra taze ot kokusu geldiğini bilirdim. Elyndor benim için yalnızca yaşadığım yer değildi; bildiğim her şeyin başlangıcıydı. Ama dün gece okuduğum kayıtlar, bu tanıdık kasabanın geçmişinde bilmediğim bir şeylerin saklandığını düşündürüyordu. Çantamın askısını omzumda düzelttim ve yürümeye devam ettim. Son evleri de geride bıraktığımda kasabanın sesleri yavaş yavaş azaldı. Taş döşeli yol yerini toprağa ve kuru yapraklara bıraktı. Ağaçların dalları gökyüzünü örterken aralarından süzülen solgun ışık, yerdeki yaprakların üzerine düşüyordu. Kuzey yolu önümde uzanıyordu. Dün gece haritada gördüğüm işaretleri hatırlamaya çalıştım. Önce eski taşları bulmalı, sonra kayıtlarla karşılaştırmalıydım. Belki de bütün bunların sıradan bir açıklaması vardı. Belki bitkiler hastalanmış, kuyular kirlenmiş ve insanlar başka yerlere taşınmıştı. Bunu düşünmek istiyordum. Fakat yolun başındaki ilk taş işaretini gördüğümde adımlarım yavaşladı.
Taş, yarısına kadar toprağa gömülmüştü. Yüzeyini yosun kaplamış, kenarlarını ince kökler sarmıştı. Çantamdan not defterimi çıkardım ve taşın önünde diz çöktüm. Yosunları dikkatlice araladım. Altında, birbirine yaklaşan üç ince çizgi vardı. Kaşlarımı çattım. Çizgilerin biçimini defterime geçirmeye başladım. Sonra parmak uçlarımla taşın yüzeyine dokundum. Taş, sabahın soğuğundan beklediğimden çok daha soğuktu. Elimi geri çektim. Parmaklarımın ucunda belli belirsiz gümüş renkli bir toz kalmıştı. Bir süre ona baktım. Ardından bakışlarımı taşın üzerindeki işarete çevirdim. Buraya yalnızca bitki toplamak için gelmemiştim artık. Dün gece okuduğum kayıtların izini sürüyordum ve ilk kez, yazılanların bir zamanlar gerçekten yaşanmış olabileceğini düşündüm. Taşın üzerindeki işareti defterime geçirdikten sonra bir süre daha olduğum yerde kaldım. Çizgilerin ne anlama geldiğini bilmiyordum. Belki eski bir yol işaretiydi, belki de zamanında burada yaşayan insanların kullandığı bir simge. Elyndor’un çevresindeki ormanlarda, kimsenin artık hatırlamadığı eski işaret taşları bulunduğunu daha önce duymuştum. Yine de bu işareti bir yere kaydetmek istedim. Dün gece okuduğum kayıtların arasında benzer bir çizim olup olmadığını ancak kütüphaneye döndüğümde anlayabilirdim. Defterimi kapatıp çantama yerleştirdim. Ardından ayağa kalkarak yolun devamına baktım. Ağaçların arasında ilerleyen patika, birkaç adım sonra hafifçe sola kıvrılıyordu. Toprak, gece yağan ince yağmurdan dolayı yumuşamıştı. Botlarımın altında ezilen yapraklar koyu kahverengi bir renk almış, bazıları taşların arasına sıkışmıştı. Nemli toprağın kokusu, çürümeye yüz tutmuş yaprakların ağır kokusuyla karışıyordu. Dalların üzerinde biriken damlalar ara sıra aşağı düşüyor, sessizliğin içinde küçük sesler çıkarıyordu. Yürümeye devam ettim. Burası kasabanın yakınındaki ormanlık alandan biraz farklıydı. Ağaçların gövdeleri daha kalın, dalları daha sık görünüyordu. Bazı