Gerçek suçlu

Barut çiçeği

Dersin başlamasıyla birlikte anfilerden yayılan o tekdüze, mekanik sesler kulaklarımı tırmalıyordu. Kürsüdeki profesörün insan zihnini şemalarla, savunma mekanizmalarıyla ve ezber kurallarla açıklamaya çalışmasını sanki dışarıdan, camın arkasından izliyiyormuş gibi kopuklukla dinliyordum. Önümdeki deri kaplı deftere psikoloji terimleri yerine, parmaklarımın arasında çevirdiğim kalemin ucuyla istem dışı yaprak ve kök çizimleri karalıyordum. Zihnim çoktan bu buzlu odadan çıkmış, Ji-won’un tenime fısıldadığı o gizli kulübün adında ve cumartesi gecesinin hayalinde takılıp kalmıştı.

Zil çalıp da kalabalık koridora karıştığımızda, Ji-won kolumu tutarak beni kalabalığın kenarındaki sakin bir köşeye çekiştirdi. Yüzünde dünkü o hafif sırıtmaca yerine, durumu ciddiyete bindiren ama hala neşesini kaybetmeyen bir ifade vardı.

"Bak Talyan, yüzündeki o 'babam öğrenirse derdimden ölürüm' ifadesini şimdiden sil at," dedi Ji-won, kahkahasını bastırmaya çalışarak omzuma hafifçe vurarak. "Cumartesi günü için bir kılıf uydurmak zorundayız. 'Kütüphanede çalışma grubu var' dersin ya da okulun psikoloji seminerlerinden birine uzatmalı kaldığını söylersin. Baban o kadar unvanın ve davasının arasında senin her dakikanı saat saat takip edemez ya."

"Etmez dersen yanılırsın, Ji-won," diye mırıldandım, içimdeki o sıkıntı nefesimi daraltırken. "O adam her anın bir cetvelle ölçüldüğü bir evde yaşar. Eve geç kalırsam, sadece nerede olduğumu sormaz; o saniyenin hesabını bir dava dosyası gibi önüme koyar. Ama..." Dedim, içimdeki o isyan dalgası ilk defa mantığıma galip gelirken, "...Yine de o cehennem gibi salonda oturup durmaktansa, o kulübün karanlığında kaybolmayı tercih ederim. Planı kusursuz yapmalıyız. Akşam eve gittiğimde durumu erkenden hazırlarım."

Okul çıkışındaki uzun ve rüzgarlı yürüyüş boyunca zihnimde hep aynı kurgu döndü durdu: Eve gireceğim an, üzerimdeki o resmi üniformanın taşıdığı yük, annemin soğuk bakışları ve babamın masadaki o yargılayıcı silüeti... Adımlarımı yavaşça atarak eve doğru yaklaşırken, içimdeki fırtınayı dışarıya yansıtmamak için yüzüme o buzdan maskeyi takmaya çalıştım.

Ağır demir kapıyı her zamanki gibi evin yaşlı hizmetlisi açtı. İçeri adım attığım an, evdeki o ağır ve klostrofobik hava üzerime çöktü. Salonun geniş kapısından süzülen sesler, içerideki o kusursuz ailenin tam kadro yerinde olduğunu gösteriyordu.

Montumu askılığa bırakıp salona yöneldim. Babam Kang-jin, koltuğun başında o kalın ciltli hukuk kitaplarını incelerken, annemiz Ji-won’un dengi olmasa da bu evin kurallarına tapan o mesafeli duruşuyla koltukta oturuyordu. Küçük erkek kardeşim Min-woo ise köşede, yaşına inat sessizce oyuncaklarıyla oynuyor, abisinin yokluğundan beri bu evin üzerine çöken o matem havasını minik omuzlarında taşıyordu. Abim... Bu evde adı anılması yasak olan ama her köşede hayaleti dolaşan o adamın yokluğu, babamın içindeki tüm öfkeyi bana yöneltmişti.

"Nihayet teşrif edebildiniz, Talyan hanım," dedi babam, başını kitaptan kaldırmadan. Sesi odadaki bütün sıcaklığı saniyeler içinde donduracak kadar kalındı. Gözlerini bana çevirdiğinde, o keskin bakışlar tenimi delip geçiyordu. "Güneş batalı saatler oldu. Üniversitenin kütüphanesi bu saatte kapanalı çok olmalı. Yoksa zihnini o karmaşık psikoloji kurallarına değil de yine o boş işlere mi yordun?"

Yutkundum, boğazımdaki o kurşun gibi ağırlığı def etmeye çalışarak masaya doğru yaklaştım. "Dersler uzadı, baba. Kütüphanede grup çalışmalarıyla ilgileniyordum."

Annem oturduğu yerden hafifçe dudak büktü, fincanını tabağına bırakırken çıkardığı ses bile mide bulandırıcı derecede sakindi. "Grup çalışmaları... Talyan, senin bu dağınıklığın ailemizin adına gölge düşürüyor. Babanın bu kadar tanınan, bu kadar saygın bir isim olduğu bir şehirde senin adının her an sokaklarda veya gecikmelerle anılmasına izin veremeyiz. Abin gibi... abinin o serseri ve dikbaşlı halleri gibi olmanı istemiyoruz."

Abimin adı masaya bıçak gibi saplandığı an, içimdeki o yıllardır biriken, bastırılan, o zehirli öfke dalgası baraj kapaklarını zorlamaya başladı. Abimin ölümünü bir suçlu gibi gösterip üzerini örtmelerine, her şeyi kendi çıkarlarına ve statülerine göre şekillendirmelerine ses çıkarmadığım o günler, bu saniyede sona erdi.

"Abim gibi mi?" dedim, sesim odanın içinde o kadar sert ve kontrolsüz çıktı ki küçük Min-woo korkuyla başını oyuncaklarından kaldırıp bana baktı. "Abimin adı bu evde sadece suçlu gibi anılmayı hak ediyor öyle mi? Siz onun ölümünün arkasındaki gerçeği aramak yerine, sadece adınız lekelenmesin diye susmadınız mı? Beni o istemediğim psikoloji okuluna, o demir kafese tıkmanız yetmedi mi? Hayatımı, nefesimi, her anımı kendi hırslarınıza köle ettiniz!"

Babam ayağa kalktığında, o heybetli ve korkutucu gövdesi üzerime bir dağ gibi çöktü. Yüzündeki o sükunet yerini dizginlenemez bir öfkeye bırakmıştı. Bir hukukçunun soğukkanlılığı değil, otoritesi sarsılmış bir diktatörün hırsı vardı gözlerinde.

"Haddini aşıyorsun!" diye kükredi babam, sesi evin duvarlarında yankılanırken. "Benim masamda, benim evimde bana bu tonla konuşamazsın! O zihnin boş şeylerle dolmuş, o bitki saçmalıkları ve o haksız isyanlar seni zehirlemiş!"

"Zehirleyen ben değilim!" diye bağırdım, gözlerimdeki yaşları tutmaya çalışarak onun o korkutucu gözlerinin içine dik dik bakarak. "Bu ev! Bu hayat! Hepiniz birer yalancısınız!"

Cümlem boğazımda düğümlendi.

Babamın eli, havayı yaran bir kamçı gibi hızla yüzüme çarptı. O sert tokatla birlikte başım yana savruldu, yanağımda yanan o acı bütün zihnimi uyuşturdu. Kulaklarımda çınlayan o uğultunun ortasında, yere düşmemek için kendimi zor tuttum.

Salonun içinde mutlak bir sessizlik hüküm sürerken, babam nefes nefese üzerime eğildi, sesi buz gibi bir fısıltıya dönüştü:

"Bir daha bana o sesle karşılık verme, Talyan. Sen benim gölgem altında nefes alıyorsun. O hadsiz kibrini söküp atana kadar bu evden dışarı adım atmayacaksın."

Yanağımdaki o kızıl acıyla birlikte, içimdeki son bağlar da koptu. Gözlerimi ondan ayırmadan, tek kelime etmeden arkamı döndüm ve odama doğru koşar adımlarla merdivenleri tırmanmaya başladım. Artık cumartesi gecesi o kulüpten içeri girmek sadece bir kaçış değil, bu evden ve bu babadan kurtulmak için atılacak ilk ve tek adımdı.

Odamın ağır ahşap kapısını arkamdan çarparak kapattım ve kilidi çevirdim. Sırtımı o soğuk kapıya yaslayıp yavaşça kayarak parkelerin üzerine çöktüm. Dizlerimi göğsüme doğru çekerken, babamın o kaba elinin yanağımda bıraktığı yangın yerinden tüm vücuduma yayılan sinsi bir uyuşma hissettim.

Nefesim boğazımda düğümleniyordu. İçimdeki o taşkın dalga artık kontrol edilemeyecek kadar büyümüş, göz pınarlarımı zorlayan o acı gözyaşları nihayet serbest kalmıştı. Hıçkırıklarımı bastırmak için ellerimi ağzıma kapattım ama göğsümün kafesini zorlayan o sarsıntı durmuyordu. Bu evde nefes almak, her gün ölmekten farksızdı.

Gözlerimin önünden abimin o son aylardaki gölgesi geçiyordu. Abim... O, bu evin kural tanımaz tek neferiydi. Babamın o devasa gölgesine ilk başkaldıran, o demir kafesi delmeye çalışan ilk kişi o olmuştu. Adalet fakültesini ardında bırakıp kendi hayatını kurmak istediğinde, babamın gözünde "aileye ihanet eden bir asi" ilan edilmişti. Sonra o şüpheli gece geldi. Yüksek bir köprüden düşerek ya da "kaza" adı verilerek kapatılan o dosya... Polis raporları, savcılığın o soğuk mühürleri ve babamın tek bir telefonuyla üstü örtülen o gerçeği bir tek ben biliyordum. Abim kaza yapmamıştı; o, bu sistemin kirli çarklarına çomak soktuğu için susturulmuştu. Ve her şeyin en korkunç yanı, bu cinayetin üzerini bizzat adalet adına kanun kesilen o adamın, babamın örtmüş olmasıydı.

Yıllarım bu gerçeği bilerek, o masada susarak, o psikoloji kitaplarının arasında ezilerek geçiyordu. Ben bitkilerin dilini öğrenmek, hangi yaprağın insanı iyileştirdiğini, hangi kökün zehir akıttığını çözmek istemiştim. Çünkü bu evde zehrin nerede saklı olduğunu çok iyi biliyordum. Ama babam, ruhumu çözmek ve beni kendi elleriyle şekillendirmek için o elit psikoloji okuluna hapsetmişti. İnsan zihnini incelemekmiş...

Yorumlar

• Eda Sezer: Kesinlikle barışa ulaşamadığın bir ailede büyümek zorunda kalmadığını anlamalıydın bence bunu seçmek zorundaydın