Giriş

Barut çiçeği

İnsan, ruhunu acıtan bir gerçeği öğrenmekten çok, o gerçeğin etrafını ören sessizlikten delirir.

Bazen en tehlikeli yer, dışarıdaki vahşi dünya değil; "senin iyiliğin için" denilerek etrafınıza örülen o kusursuz, pürüzsüz duvarlardır. Duvarlar ne kadar yüksekse, içerideki oksijen o kadar çabuk tükenir. Korunmakla kuşatılmak arasındaki o incecik, sinsi çizgiyi ilk ne zaman kaybettiğini hatırlamıyordu genç kadın. Hatırladığı tek şey; üzerine giydirilen bu unvanın, bu kimliğin ve hatta bu askeri botların altında, kendi kemiklerini kıracak kadar ağır bir demir çemberin tıkırtısıydı.

Akademinin koridorlarında yankılanan her bir postal sesi, dışarıdaki düşmanlardan çok, zihninin derinliklerinde sessizce büyüyen o şüpheyi besliyordu. Eğer bu keskin kurallar, bu ödünç alınmış hayat ve bu soğuk disiplin gerçekten bir kalkan idiyse... Neden insanı korurken boğuyordu? Neden her nefeste göğüs kafesini daraltan bir el gibi üstüne kapanıyordu?

Gerçek bir koruma, insana ait olan ne varsa yaşatmalıydı. Oysa bu; ruhu zehirleyen, adımları saydıran, kim olduğunu unutturmak için tasarlanmış sofistike bir tutsaklıktı.

Ve en kötüsü; o tutsaklığın mimarı, şimdi bu duvarların hemen ötesindeydi

Aynadaki soğuk camın yansımasına baktığında, yüzündeki yabancı hatlarda abisinin o son bakışını arıyordu. Gücü bittiğinde pusulası şaşardı insanın; o ise ibresi doğrudan geçmişe dönük, pusulası kırılmış bir halde yürüyordu bu askeri ocağın koridorlarında. Şimdi aralarında yüzlerce kilometre, binlerce kural ve kapanması imkânsız uçurumlar vardı ama zihni hâlâ o ilk günkü enkazdaydı. Zaten gitse de gitmiş sayılmazdı ki... Sığınmaya çalıştığı her yer, ruhuna vurulan yeni bir gurbetti.

O aynanın karşısında, üniformasının altındaki çıplak tenine batan o adaletsizlikle baş başa kalmışken, arkasındaki gölge o odanın tüm havasını saniyeler içinde emdi.

Adım sesi yoktu; çünkü o, zaten zihninin içinde hep var olan bir uğultuydu.

Genç kadın arkasına dönmedi. Aynadaki yansımadan, o adamın —intikamını almak için nefes aldığı, canını yakmak için ant içtiği o adamın— omzunun hemen arkasında durduğunu gördü.

"Çok zayıf duruyorsun," dedi adam, sesi odanın keskin soğuğunu bile donduracak kadar pürüzsüz ve sakindi. "Bu üniforma seni olduğundan daha büyük gösteriyor ama içinde kimse yokmuş gibi..."

Genç kadın dişlerini, çenesindeki kaslar seğirene kadar birbirine bastırdı. Acıyı dışarı sızdırmamak, o demir kafesin içinde hayatta kalmanın tek yoluydu çünkü. Yavaşça gözlerini kapattı; içinde bir yerlerde, botanik bahçelerinin o toprak kokulu, özgür günleri ile şimdi burnuna dolan bu barut ve kan kokusu birbirine karıştı.

"Bazı bedenler," diye fısıldadı kadın, yansımasındaki adama bakarak, "içindeki ölüyle birlikte yürümek zorundadır komutanım. Sen sadece... kabuğun ne kadar ağır olduğunu görmüyorsun."

Adam bir adım daha yaklaştı. Aralarındaki mesafe, nefes almayı suç haline getirecek kadar kapandı. Elini kadının omzuna koymakla koymamak arasında tereddüt eden o saniyede, ikisinin de gözlerindeki karanlık aynı yarasından kanıyordu.

Biri adaleti arıyordu, diğeri ise o adaletin mezar kazıcısı olduğunu henüz bilmiyordu.

Yorumlar

• Berk Emir Baran: Anlayamıyorsun bu gerçeği öğrenmek daha acı geliyor
• Barış Oruç: Bunu atlatman gerekiyor bırak o mimar denilen korkuyu geçmişte kalsın
• Nisanur Yiğit: İnşallah 🙈
• Umut Dündar: gerçek koruma düşmanı büyütmez artık tutsak değiliz gibi davranma
• Ahmet Esen: korunmak yerine kuşatıldığını anlamalısın durum çok karışık
• Alperix: Bu sıkı kurallar seni doğurmuş bunalıyorum
• Elif Pektaş: 🥰🌹
• Nisanur Yiğit: Teşekkür ederim güzelim ❤❤
• Elif Pektaş: Kalemine sağlık canım benim