kökler ve zehir

Sabahın ilk ışıkları Hankso şehrinin gri betonlarına vururken, odanın içindeki sessizlik bıçak gibi keskinleşiyordu.

Gözlerimi açtığımda tavanın sararmış boyasındaki çatlakları saymakla başladım güne. Yirmi bir yaşındaydım. Nüfus kâğıtlarında yazan doğum yerim bu şehrin en steril, en steril olduğu kadar da ruhsuz mahallelerinden biriydi. Fakat benim ait olduğum yer betonlar değil, toprağın o karanlık, nemli kokusuydu. Kalbim her zaman bitkilerin gizli dilinde, köklerin derinlerde nasıl nefes aldığında kalmıştı. Botanik... İnsan bedenini ve ruhunu iyileştiren o eşsiz otlar, yapraklar, zehirler ve reçineler... Hayatım boyunca tek bir isteğim olmuştu: Toprağa dokunmak, laboratuvarda hangi yaprağın hangi yarayı kapattığını öğrenmek.

Ama Hankso gibi bir yerde, özellikle de babanız bu ülkenin en tanınan, en korkulan hukuk adamlarından biriyse, sizin ne istediğinizin hiçbir önemi olmazdı. Babam için adalet bir silahsa, statü de onun kalkanıydı. Kendi unvanına leke gelmesin, toplumsal basamaklarda o soğuk basamağı biraz daha yukarı taşıyalım diye beni kendi elleriyle ülkenin en prestijli psikoloji okuluna hapsetmişti. "Hukukçu olamadın hiç değilse insan zihnini çözen o elit okulun en iyisi olacaksın," demişti ilk gün. İnsan zihnini çözmek... Oysa kendi evimizin içindeki o boğucu labirentleri bile çözememişken, zihin dediğimiz o dipsiz kuyuya beni bizzat o itmişti.

Yavaşça yatağın içinde doğruldum. Kaslarım uykunun ağırlığıyla sızlıyordu. Üzerimdeki ince pamuklu geceliği çıkarıp banyoya doğru adımladım. Parkelerin ayağımın altında çıkardığı o hafif gıcırtı, evdeki uyuyan diğer canavarları uyandırmamak için attığım adımları bile hesaplamama neden oluyordu.

Banyonun soğuk mermerine bastığımda aynadaki yüzümle baş başa kaldım. Görselimdeki o koyu, dalgalı saçlarım omuzlarıma dökülüyor; gözlerimin altındaki morluklar, kaçamadığım kabusların birer mühürü gibi yüzümde parlıyordu. Solgun tenim, bu evin bana sunduğu soluksuz atmosferin bir yansımasıydı sanki. Suyu açtım; buz gibi su avuçlarıma dolarken yüzüme çarptım. Titredim. O soğukluk, damarlarımda dolaşan acıyı bir anlığına uyandırmıştı.

Üzerime okulun o katı, resmi kuralcı üniformasını geçirdim. Beyaz, yakaları kolalı gömleğimi giydikten sonra üzerindeki siyah yeleği ve ceketi sırtıma geçirdim. Ceketimin sol göğsünde, Hankso’nun en iddialı okulunun o altın sarısı arması parlıyordu. Kravatımı boynuma dolarken ellerim hafifçe titriyordu. Aynada son kez kendime baktım; bu üniformanın içinde bir öğrenci değil, esir kampına gönderilen ama henüz ruhunun öldüğünü kabul etmeyen bir mahkum gibi duruyordum.

Derin bir nefes alıp merdivenlerden aşağıya, o ağır mutfak kokusunun ve gerginliğin hakim olduğu zemine doğru süzüldüm.

Mutfaktaydılar. Annem, her zamanki gibi mükemmeliyetçi ve mesafeli duruşuyla masanın başındaydı. Üzerindeki kusursuz kumaş elbisesi, yüzündeki o hiç eksilmeyen yapay ifadeyle tam bir Hankso hanımefendisi profili çiziyordu. Babamsa gazetesini katlıyor, masadaki kahvesinden bir yudum alırken o keskin, yargılayan bakışlarını çoktan üzerime dikmişti bile.

"Yine geciktin," dedi babam, sesi kalın ve itiraz kabul etmez bir tonla mutfakta yankılanarak. Gözlerini gazete kâğıtlarından ayırıp bana çevirdiğinde, masadaki havanın sıcaklığı sıfırın altına düştü. "Psikoloji kürsüsündeki o profesörler dakik insandan hoşlanır, bilmem hatırlatmama gerek var mı?"

Sessizce masadaki yerimi alırken, "Günaydın," diye mırıldandım kısık bir sesle. Sandalyeyi yavaşça çekip oturdum.

Annem önüme bir bardak süt bırakırken yüzüme şöyle bir baktı, gözlerindeki o yabancılığı saklama gereği bile duymuyordu. "Yine sabaha kadar o kitaplarla mı oturdun? Gözlerinin altı morluk içinde. Okulda bu şekilde dolaşmanı istemiyorum, ailemizin adına dikkat etmelisin."

Ailemizin adı... Tek bildikleri buydu. Bir insan kaç cümlenin, kaç kuralın, kaç unvanın altına gömülebilirdi?

"Bitki anatomisi üzerine biraz araştırma yapıyordum," dedim sesimdeki o bastırılmış öfkeyi gizlemeye çalışarak. Çatalla önümdeki tabağa dokunurken içimdeki o isyan ateşi parlıyordu. "Psikoloji dersleri değil, okumak istediğim şey..."

Babam elindeki çatalı tabağa sertçe bıraktı. Çıkan ses mutfaktaki tüm dengeyi sarstı.

"Yine başladı," dedi babam, başını iki yana sallayarak eşine bakıp acı bir tebessümle. Bana döndüğünde gözlerindeki o tehditkar soğukluk cildimi yaktı. "O saçma sapan otlardan, yapraklardan sana ekmek çıkmaz, elit bir kariyer hiç çıkmaz. Bu ülkede adını duyurmak istiyorsan insan zihnini yöneteceksin, toprakla uğraşmayacaksın. Bitkilerle kafayı bozmuş bir kız benim soyadımı taşıyamaz."

Boğazımda düğümlenen o acı, nefes almamı engelliyordu. Abim... O olmasaydı, o bu evden gidip de o şüpheli ölümün içine sürüklenmeseydi, belki şu an karşımda bu kadar dik durabilirdim. Ama abimin o soğuk, cansız bedeni önüme serildiğinden beri bu ev benim için bir zindandan başka bir şey değildi. Onlar abimin ölümünü bir "kaza" ya da "kader" olarak kapatmaya çalışmıştı; ben ise o ölümün ardındaki zehri biliyordum. Ve o zehri bulana kadar bu masada susmaya mahkumdum.

"Anlaşıldı," dedim başımı tabağımdan kaldırmadan. Sesim fısıltı gibi çıkmıştı ama içindeki zehir yeterince keskinliğe ulaşıvermişti.

Babam tatmin olmuş bir ifadeyle gazetesine geri döndü. Annem ise sessizce kahvesini yudumlamaya devam etti.

Kahvaltı bittikten sonra çantamı omzuma atıp evden dışarı adım attım. Hankso’nun o sisli, 1990'ların dumanlı ve kasvetli sokaklarına çıktığımda yüzüme çarpan soğuk rüzgar biraz olsun içimdeki yangını dindirdi. Adımlarımı okula doğru yönlendirirken biliyordum; bugün o okulun koridorlarında yürürken sadece psikoloji teorilerini dinlemeyecektim.

Zihnimdeki o ölümün izini sürmek, o gizemi çözmek ve adımı o barut kokulu dünyaya yazdırmak için ilk adımı atacaktım...

Okulun demir kapısından içeri adım attığımda, üzerime gelen o gri beton yığını ve dik dik bakan muhafızlar yine mideme bir taş gibi oturmuştu. Bina, gotik mimarinin o kasvetli ve keskin hatlarıyla gökyüzünü bile kesiyormuş gibi duruyordu. Uzun koridorlarda yankılanan postalların, sürtünen kumaşların ve boğuk fısıltıların sesleri arasında kütüphaneye doğru yürürken, arkamdan o tanıdık ve neşeli ses duyuldu.

"Yine yüzünden düşen bin parça, Talyan."

Omzuma konan hafif ama samimi bir el, zihnimin o karanlık odalarını zorla da olsa havalandırdı. Arkamı döndüğümde, okulun bu boğucu atmosferine inat her daim canlı kalan gözleriyle Ji-won duruyordu. Ji-won; saçları dağınık, yakası her zaman biraz fazla açık bırakılmış gömleği ve umursamaz tavırlarıyla bu disiplin ocağının inatla evcilleştiremediği tek kadındı. Çapkın gülümsemesi yüzüne yayılmış, elindeki deri defteri parmaklarının arasında çeviriyordu.

"Buralarda ne zaman yüzü gülen birini gördün ki, Ji-won?" diye mırıldandım, sesimdeki yorgunluğu gizlemeye çalışarak. Adımlarımızı yavaşça bahçeye, rüzgarın yaprakları savurduğu köşeye doğru çevirdik.

Ji-won kıkırdadı, başını hafifçe yana eğip beni süzdü. "Doğru, burası insanı yaşarken mezara koymak için tasarlanmış bir simülasyon gibi. Ama tam da bu yüzden hayatta kalmanın yollarını bulmalıyız, güzelim." Gözlerinde o her zamanki muzip parıltı belirdi. "Bak, dün akşam mahallenin arka sokağında yeni açılan o gizli kulübü buldum. Adı Velvet. İçeri girmek büyük cesaret ister diyorlar ama asıl olay hafta sonu orada başlıyormuş."

Kaşlarım istemsizce çatıldı. "Kulüp mü? Ji-won, babamın hafta sonu programımı nasıl hazırladığını biliyorsun. Odamdan çıkmama bile izin vermiyor."

"Takılma o adama bu kadar," dedi Ji-won elini sanki havadaki bir sineği kovar gibi sallayarak. Sesindeki o hafif ve kural tanımaz ton, içimdeki gerginliği bir nebze olsun gevşetti. "Hayat bu duvarların arasında geçmeyecek ya. Hem dinle beni; hafta sonu orada gizli bir opera gecesi var. Şehrin en soylu ve aynı zamanda en tehlikeli tipleri orada toplanacakmış. Kulisler, sahnede dönen dolaplar... Tam bizlik bir kaos. Gidip biraz nefes almalıyız, yoksa bu psikoloji teorileri zihnimizi tamamen zehirleyecek."

Ji-won’un o rahat, kimseye hesap vermeyen dünyası bazen beni korku

Yorumlar

Nisanur Yiğit: Dışarısı için birşey diyem🙈
Umut Dündar: Bu ev gerçekten cehennem gibi ama dışarıda her şey daha mı kötü sanıyorsun?
Samet Can Zengin: Baban o kadar yargılayıcı ki evde nefes almak zor
Ayla Malkoç: Hayatında biraz kaçış gerekiyor yoksa bu okul seni tamamen boğacak
Emre Efe: ölümün peşine düşmek nereye aparır bilemem ama öğrenmelisin
Ayşe Pekmez: o soğuk su gücümü giyinmeye çalışırken hissettiğim acıyı duyumsamamı hatırlattı
Ahmet: ailem kimseyi göremez gibi mutluluktan uzak yaşıyor tamamı bir maske altında
Vural: O sabahın ilk ışığı hiç içimi aydınlatmadı ama bir başka zindi
Enes: bu riskleri öğrenmeme engel olamaz hiç kimse artık kendi kararlarımı vermeliyim