BÖLÜM 10 - ÇAYIN VE MAĞARANIN SINAVI
İZMİR, TEMMUZ'UN SON HAFTASI, 1950
Üç gündür yürüyordu Orlina. Ağaç kovuklarında, çalıların arasında uyuyordu. Az dinleniyordu. Yorulmuştu. Kiliseden ayrılalı, yıkık duvarların soğuk taşlarını geride bırakalı üç gün olmuştu. Bacakları titriyor, kasları her adımda sızlıyor, göz kapakları ağırlaşıyordu. Ancak duramazdı. Bebek yeğeninin dudakları kurumuş, minik elleri solgunlaşmıştı. Açlıktan ağlayacak gücü bile kalmamıştı; yalnızca hafifçe inliyor, gözlerini kocaman açıp halasına bakıyordu; sorar gibi, anlamaya çalışır gibi, belki de yalnızca onun yüzünü hatırlamak ister gibi.
Orlina bir kaya oyuğuna oturdu, sırtını soğuk taşa yasladı. Derin bir nefes aldı, gözlerini kapadı. Vampir duyularıyla ormanı dinledi. Uzakta bir ağaçkakanın gagasını karaçam kabuğuna vuruşu, rüzgârda hışırdayan fıstıkçamı dallarının birbirine sürtünüşü, bir pınarın şırıltısı… Su sesi…
İçgüdüsel olarak ayağa kalktı, bebeği sımsıkı kavradı.
Pınar, kayalıkların arasından süzülen suların oluşturduğu küçük bir çaydı. Su o kadar berraktı ki dibindeki çakıl taşları sayılabilirdi; söğüt ağaçları iki yakasını sarmış, dalları suyun yüzeyine değiyor, gölgelerini berrak sulara işliyordu. Orlina kıyıya çömeldi, avuçlarını doldurup yüzüne çarptı. Su, yorgunluğunu alsa da açlığını dindirmiyordu. Soğuk, tenini yaladı, ıslaklık yanaklarından süzülüp boynuna aktı.
Bebeğe baktı. Minik ağız, meme ararcasına kıpırdıyordu.
Orlina'nın yüreği sıkıştı. Elini bohçaya uzattı, daha önce yuvasındaki yaşlı kadın vampirlerden öğrendiği iksiri hazırlamak için topladığı malzemeleri çıkardı. Tahta havanda, ilk önce böğürtlenleri ezdi. Mor sular kabın dibinde birikti, içerdiği yüksek C vitamini ve antioksidanlarla vücudu besleyen o orman meyvesinin keskin kokusu havaya yayıldı. Çam fıstıklarını ekledi; çam kozalaklarından elde edilen bu tohumlar, içerdikleri sağlıklı yağlar ve proteinle uzun süreli enerji verecekti. Ardından çoban çantası otunu, defne yaprağını, kekiği, naneyi. Yaban incirini ve yaban zeytinini de katıp hepsini bir hamur kıvamına gelene kadar dövdü.
Karışımın üzerine üç kez fısıldadı: “Yaşasın. Yaşasın. Yaşasın.”.
Karışım birden köpürmeye başladı, zümrüt yeşili bir renk aldı. Asalnolan hazırdı.
Orlina önce kendi içti. Ilık sıvı boğazından geçerken damarlarında bir enerji dalgası yayıldı, yorgunluğu bir anda silindi. Sonra bebeğe içirdi. Önce parmağının ucuna sürüp minik dudaklarına değdirdi. Bebek birkaç damla yaladı, sonra gözlerini açtı. Simsiyah gözbebekleri halasına dikildi, dudakları kıvrıldı, güldü. Orlina'nın gözleri doldu. Asalnolanın kalanını Alpkan’a içirdi, yeğeninin karnını güzelce doyurdu.
Kendi karnı da, bebeğin karnı da doyunca, Orlina, yorgunluğunu atmak için bir kez daha suya eğildi. Avuçlarını doldurup yüzüne vurmak istedi. Avuçlarını daldırdığında, suyun altından bir el fırladı.
Parmaklar bileğini kavradı, soğuk ve ıslak ancak insan etinden daha sert. Orlina ne olduğunu anlayamadan kendini buz gibi suyun altında buldu. Ciğerlerine su doldu, boğazı yandı, gözlerini açtığında berrak suyun içinde bir siluet gördü. İnsana benzer bir yüz ancak gözlerinde balık parlaklığı, parmaklarının arasında ince ve şeffaf perdeler, bacaklarının olması gereken yerde pullu, güçlü bir balık kuyruğu…
Bir deniz insanıydı. Anlaşılan peşlerindeki katillerden biriydi.
Kotolebo onu derine çekerken bir yandan da kuyruğunu doluyor, suyun akıntısını kendi lehine kullanıyordu. Orlina'nın kolları suyun direnciyle ağırlaşmış, her hareketi yavaşlamıştı. Kotolebo'nun elleri boğazını sıkıyor, parmak aralarındaki perdeler açılıp kapanıyor, her sıkışta nefes borusunu daha da daraltıyordu.
Nefes alamıyordu.
Orlina gözlerini kırpıştırdı, suyun altında grinin tonlarını görmeye çalıştı. Kotolebo'nun yüzü; kendi yüzüne yalnızca bir karış uzaklıkta, nefret dolu, kendinden emin, avını yakalamış bir yırtıcının soğukluğuyla ona bakıyordu. Deniz insanının açık kumral saçları suda dalgalanıyor, iri mavi gözleri bu karanlıkta bile masumiyetlerini koruyordu. Oysa o gözlerin ardında, yüzlerce kurbanın son nefesini izlemiş bir soğukkanlılık vardı.
Kotolebo'nun dudakları kıpırdadı. Sesi suyun içinde boğuk, uzak geliyordu ancak kelimeleri netti: “Sessiz ol. Bebek bile duymasın.”.
Orlina'nın ciğerleri yanıyordu. Suyun soğuğu kemiklerine işlemiş, kasları kasılıp gevşiyor, her saniye daha da zayıflıyordu. Kotolebo'nun kuyruğu bir kez daha dolandı, onu daha da derine çekti. Işık, yukarıda, ulaşılamaz bir noktaya çekilmişti.
Alpkan. Kıyıda… Yalnız… Başkaları da olabilirdi.
Düşünce, bedenine yayılan bir elektrik şoku gibiydi. Orlina'nın elleri, Kotolebo'nun boğazına uzandı, sıktı. Kotolebo'nun gözleri kocaman açıldı. Karada sekiz saatten fazla kalamayan bir deniz insanı, suyun altında bile nefes almak için boğazını kullanırdı. Orlina'nın parmakları o ince boğazı sıkarken, Kotolebo'nun elleri Orlina'nın bileklerine yapıştı, çekmeye çalıştı.
Ancak Orlina bırakmadı.
Kotolebo kuyruğunu savurdu, suda bir girdap yarattı, Orlina'nın bacaklarını dolaştı, çekti. İkisi birden suyun dibine, kayalıklara doğru yuvarlandı. Orlina'nın sırtı keskin bir kayaya çarptı, acı omurgasından beynine yayıldı. Elleri gevşedi.
Kotolebo hemen toparlandı, kuyruğunu Orlina'nın boynuna doladı, sıktı. Pullar, etini kesiyor, kan sıcaklığını suya bırakıyordu.
“Öleceksin.”dedi Kotolebo, sesi suyun içinde yankılanırken. “Bebeğin de ölecek. İkiniz de...”.
Doğru… Bebeği… Alpkan artık Orlina’nın bebeğiydi.
Orlina'nın gözleri kararıyordu. Ancak bir an, Kotolebo'nun yüzünün yanından geçen bir ışık huzmesi gördü. Güneş, suyun yüzeyinde kırılıyor, derinlere kadar iniyordu. Ve o ışık, Kotolebo'nun karnını aydınlattı. Kaburgalarının hemen altı, midelerinin üstü… Kurtuluş bir tekme uzaklıktaydı.
Orlina, son gücüyle bacağını kaldırdı, dizini Kotolebo'nun karnına gömdü.
Deniz insanı iki büküm oldu. Kuyruğu gevşedi, elleri Orlina'nın boğazını bıraktı, suyun içinde geriye doğru savruldu. Ağzından hava kabarcıkları çıkıyor, elleri karnını kavramış, suyun içinde kıvranıyordu.
Orlina bu anı kaçırmadı. Ayaklarını kayalığa vurdu, kendini yukarı doğru itti. Kollarını suda çırptı, bacaklarını açtı, kapadı, her hareketinde yüzeye biraz daha yaklaştı. Ciğerleri yanıyor, gözlerinin önünde ışıklar dans ediyordu.
Yüzeye ulaştı.
Havayı ciğerlerine çekişi, bir çığlık gibiydi. Keskin, acı verici ancak hayat dolu… Suyu tükürdü, nefes nefese kıyıya sürünerek çıktı. Elleri ve dizleri çakılları yardı, tırnaklarının arasına kum doldu ancak durmadı. Bebeğin olduğu bohçaya ulaşana kadar süründü.
Bebek ağlıyordu. Çığlıkları ormanda yankılanıyor, kuşları ürkütüyor, ağaçlardaki sincapları kaçırıyordu. Orlina onu kucağına aldı, sımsıkı sarıldı, göğsüne bastırdı. Bebeğin ağlaması yavaşladı, hıçkırıklara dönüştü, sonra kesildi.
Orlina arkasına döndü. Kotolebo'nun başı suyun yüzeyindeydi. Turuncu saçları suyun üzerine dağılmış, yüzünde nefret dolu bir ifade vardı. Ancak aynı zamanda acı da vardı. Orlina'nın dizi, karnında mor bir iz bırakmıştı, nefes alışını zorlaştırıyordu.
Deniz insanı konuştu. Sesi, rüzgârda sallanan deniz kabuklarının uğultusu gibiydi. Tatlı, aldatıcı ve derinlerde bir yerde, ölümün şarkısı…
“Tekrar görüşeceğiz, vampir. Deniz insanları unutmaz. Acısını da intikamını da…”.
Sonra suya daldı. Kuyruğu suyun yüzeyinde bir an parladı, pulları güneşte gökkuşağı renklerine büründü, sonra kayboldu. Suyun yüzeyinde daireler genişledi, dalgalar kıyıya vurdu, geri çekildi. Sonra her şey durdu.
Çay, eskisi kadar berrak, eskisi kadar masum görünüyordu. Söğütlerin dalları suyun yüzeyine değiyor, gölgelerini berrak sulara işliyordu. Kuşlar geri dönmüştü, ağaçkakan vuruşları yeniden başlamıştı. Sanki hiçbir şey olmamış gibi.
Ancak Orlina'nın boynunda pulların açtığı yaralar, karnında suyun soğuğu, ciğerlerinde tuzlu suyun acısı vardı. Ve bebeği kucağında, hâlâ titriyordu.
“Kaç.”diye fısıldadı kendi kendine. “Kaç, durma.”.
Ayağa kalktı, bebeği kucağına yer
Yorumlar
- Aytuğ Kuloğlu: Zor da olsa kazandı 🫡🫡
- Enes Tok: iki kadın arasındaki mücadelede orlinanın savaşı kazanacağına inanmak istedim
- Aytuğ Kuloğlu: Devamı gelecek 🤫🤐😈
- Gülay: kenostalo hoop inciyem ben bu kadının öyle kolay pes etmesini beklemiyorum ya!
- Aytuğ Kuloğlu: Umarım bir şey olmaz onlara. Spoiler veremem 🤫🤐😂
- Ece Oral: bebeğin açlıktan inlemesi içimi parçaladı orlina ne olur kendini kaybetme
- Aytuğ Kuloğlu: Ben de öyleyim yazar olarak 😂
- Belgin Peker: kotolebonun saldırısı beni gerçekten gerginleştirdi her an bir şey olabilir sanıyordum
- Aytuğ Kuloğlu: Çok teşekkürler 😇😇😇
- Aytuğ Kuloğlu: Güçlü kızım o benim 😇
- Berk Emir Baran: orlinanın ninni söylerkenki duygusu beni etkiledi karamsar gerçeklik içinde bir umut var
- Ege Pektaş: Beğendim en zorlu anlarda bile orlinanın güç bulması güzel bir detay