BÖLÜM 11 - ORMANIN SESİ

Başlangıç Yazıtları 1 -Alpkan

İZMİR, AĞUSTOS İLK HAFTASI, 1950

Mağaranın derinliklerindeki toplantı başlamadan hemen önce, Yoru ve Sors, birbirlerine bakıyorlardı. İkisinin de gözlerinde aynı şey vardı; başarısızlığa tahammülsüzlük. Bu, paralı askerlerle ikinci toplantıydı ve “bilgi verme, bilgi alma” amacıyla yapılacaktı.

Dört katil; mağaraya çağrıldıklarında başlarına gelecekleri biliyorlar, mağaranın girişinde duruyorlar, sıranın kendilerine gelmesini bekliyordu. Ganidan'ın kolundaki hançer yarası hâlâ sızlıyordu; kurt adamın hızlı iyileşmesine rağmen birkaç gece önce açılmış yara, iyileşmeye başlamıştı ancak tam kapanmamıştı. Torval'ın boynundaki dört paralel pençe çiziği koyu siyah kanı durmuştu, yara kabuk bağlamıştı ama ağrı devam ediyordu ve omzundaki derin yaralarla göğsündeki pençe darbeleri, onun devasa bedeninde acı bırakmıştı.

Kenostalo ve Kotolebo sessizce bekliyorlardı. Kadın katillerin ikisi de başarısızlığın bedelinin ne olduğunu biliyorlardı. Kenostalo'nun vücudunun çeşitli yerlerindeki pençe yaraları, sırtındaki derin izler ve kollarındaki çizikler hâlâ kanıyordu. Kotolebo'nun karnına aldığı tekme darbesi iç organlarını zedelemişti; nefes alırken bile acı çekiyordu.

Sürüsünün karşısında her zaman bir baba figürü olan Yoru ayağa kalktı. Kurt adam liderinin bedeni, mağaranın loş ışığında bile devasa görünüyordu. Şimdi o acılı baba, öfkeli bir liderdi.

“Başarısızlık...”dedi Yoru, sesi mağaranın duvarlarında yankılanırken. “Başarısızlık, sizin için ne ifade ediyor, biliyor musunuz?”.

Ganidan cevap vermeye çalıştı ancak Yoru'nun eli çok hızlıydı. Kurt adam liderinin pençeleri, kurt adam suikastçının karnında patladı. Kan sıçradı, mağaranın duvarlarına koyu kırmızı lekeler yapıştı. Ganidan çığlık atarak yere yığıldı, elleri karnına kenetlendi.

Aynı anda Sors da harekete geçti. Vampir lider, Torval'ın devasa bedenini kavradı, iki metreyi geçkin boyu olan yelesi karayı gibi havaya kaldırıp duvara fırlattı. Taşlar parçalandı, toz bulutu yükseldi. Torval'ın homurtusu mağarada yankılandı ancak karşı koyamadı. Sors; boyu, ince çizgili yüzü, kehribar gözleri ve siyah düz saçlarıyla zarif görünüyordu belki ancak o zarafetin altında, yuvanın en acımasız lideri yatıyordu.

Mağarada çığlıklar yankılandı. Ganidan yerde kıvranırken, Torval duvarın dibinde nefes nefeseydi. İkisi de kaçışın olmadığını anlamıştı.

Yoru ve Sors, aynı anda kadın katillere döndüler. Bakışları öyle sertti ki, Kenostalo ve Kotolebo'nun kanı dondu. Sors tek kelime etmedi, Yoru da… Etmelerine gerek yoktu. Ganidan ve Torval'a yaptıkları, kadın katiller için yeterince tehditkârdı. Kenostalo'nun kehribar rengine çalan açık kahverengi gözleri korkuyla büyüdü, Kotolebo'nun masum bakışlı mavi gözleri titredi.

Kadın katiller, korkudan titremeye başladılar. Kenostalo'nun kehribarımsı bir renkteki saçları terden sırılsıklam olmuş, yüzündeki çiller solgun teninde daha belirgin hale gelmişti. Kotolebo'nun açık kumral saçları yüzüne yapışmış, romantik yuvarlak yüz hatları korkuyla gerilmişti.

Yoru, Ganidan'a döndü. Kurt adam lideri, yerde kıvranan suikastçının başında durdu. Kurt adamlarda lidere karşı gelmek, emri yerine getirmemek ölüm demekti. Yoru'nun bir bakışı bile yeterliydi. Ganidan, karnındaki acıyla kıvranırken, diğer katiller korkuyla izliyordu. Yoru'nun gücü tartışılmazdı; Ganidan bile, onun karşısında bir hiçti.

Sors da Torval'ı dövmeye devam etti. Vampir gücü, yelesi karanın devasa bedeninde bile iz bırakıyordu. Sors'un yumrukları, Torval'ın göğsündeki pençe yaralarının üzerine indikçe, yaratık acıyla homurdanıyordu. Ancak karşı koyamıyordu. Sors'un gözlerindeki soğukluk, onu olduğu yerde mıhlamıştı.

Kenostalo ve Kotolebo, korkuyla birbirlerine baktılar. İkisi de kaçmayı düşündü belki ancak yakalanma ihtimalinde cezalarının ölüm olacağını ikisi de biliyordu.

Ceza yeterli görüldüğünde, Yoru homurdanarak konuştu. Sesi mağarada yankılandı, öfkesi hâlâ dimdik ayaktaydı. Erkek katiller acı içinde kıvranırken, kadın katiller korkudan titrerken Yoru onlara seslendi:

“Ekip olun! Ücret iki katına çıktı. Gidin ve o ikisini bize canlı getirin. Biz onlarla ilgileneceğiz.”.

Sors, Yoru'nun sözlerinin üzerine ekledi. Gözleri soğuk ve acımasızdı, sesinde hiçbir duygu yoktu:

“Eğer başarısız olursanız ya da kaçarsanız, iki yuvanın da peşinize düşeceğini unutmayın.”.

Bu tehdit, ölüm fermanı gibiydi. Katiller, kaçış olmadığını anladılar. Başarısızlık ölüm demekti, kaçış da. Tek seçenekleri, Orlina'yı ve bebeği bulup getirmekti.

Dört katil, başları önlerinde, ölümle tehdit edilmiş halde mağaradan çıktılar. Ganidan karnını tutarak sendeleyerek yürüyor, kolundaki hançer yarası hâlâ sızlıyordu. Torval'ın devasa bedeni, boynundaki dört paralel çiziğin acısıyla eğilmişti. Kenostalo'nun sırtındaki derin pençe izleri her adımda sızlıyor, Kotolebo'nun karnındaki tekme darbesi nefes almasını zorlaştırıyordu.

Ancak kaçış yoktu. Başarısızlık yoktu. İki yuvanın da peşlerine düşeceğini biliyorlardı.

Dört katil, ormanın karanlığına karışırken, gözlerinde çaresizlik okunuyordu. Ganidan'ın yeşil gözleri, Yoru'nun pençelerinin acısını hâlâ taşıyordu. Torval'ın koyu ela gözleri, Sors'un yumruklarının izini barındırıyordu. Kenostalo'nun açık kahverengi gözlerinde, başarısızlığın utancı okunuyordu. Kotolebo'nun mavi gözleri ise, korku vardı.

Ganidan, karnını tutarak sendeleye sendeleye yürüdü. “Bir vampir kadın… Bir bebek… Bunun için mi ölecektik?”.

Torval homurdandı. Boynundaki yaralara dokundu, parmakları kanla ıslandı. “Ölmedik.”.

“Ölmek üzereydik.” Kenostalo’nun sesi hâlâ titriyordu. Elleri boşlukta bir şey ararcasına kıpırdıyor, sırtındaki pençe izleri her adımda sızlıyordu. “Bizi neredeyse öldüreceklerdi.”.

Kotolebo derin nefes aldı, karnındaki acıyla yüzü buruştu. “Öldürmeyecekler. İşlerine yaradığımız sürece yaşatacaklar.”.

Ganidan durdu, arkasına baktı. Mağaranın ağzı karanlıktı, kimse çıkmıyordu. “Ya iş bitince?”.

Torval’ın gözleri kısıldı. “İş bitince… İş bitince onların işi de biter.”.

Kenostalo başını kaldırdı, yüzünde o garip ışıltı yeniden belirmeye başladı. “Öyleyse iş bitmeyecek.”.

Kotolebo ona baktı. “Ne demek istiyorsun?”.

“Bebek ölecek. Vampir ölecek. Ama biz…” Kenostalo’nun sesi alçaldı, fısıltıya döndü. “Biz kaybolacağız. İki yuvanın utancını taşıyan dört katil. Ortadan kaybolmaları herkesin işine gelir.”.

Ganidan'ın yüzü gerildi. “O halde…”.

“O halde…”Torval sözünü kesti, sesi kayaların arasında gürledi. “İşi bitirip ortadan kaybolacağız. Birlikte…”.

Kenostalo kaşlarını çattı. “Birlikte mi?”.

“Birlikte…” dedi Kotolebo. “Karada sekiz saatim var. Siz olmadan kaçış yok…”.

Ganidan bir süre sessiz kaldı, sonra başını salladı. “Anlaştık. İş bitince birlikte kaçacağız.”.

Torval homurdandı, başını öne eğip yürümeye başladı. “Önce iş bitsin.”.

Mağaranın üzerindeki kayalıklarda, yedi gözlemci sessizce konumlanmıştı. Beş ayıhının ellerindeki palalar; mavi-beyaz enerjiyle alev alan palalar, sessizce titreşiyordu.

Ilus Metsa, elini bir kayaya koymuş, bitkiler aracılığıyla içeride olan biteni hissediyordu. Kökyaş druidin yüzünde ifade yoktu ancak ela-yeşil gözlerinde derin bir düşünce vardı.

Yumantıra ise kollarını bağlamış, düşünceli bir şekilde bekliyordu.

“Daha öbce de dediğim gibi; öfke, mantığı yok ediyor.”dedi Yumantıra hafifçe gülümseyerek. “Hata yapmaya daha yakınlar ve hata yaptıklarında biz o hatayı ödetmek için orada olacağız.”.

Ilus Metsa başını salladı. “Dört katil birlik oldu. Orlina'yı ve bebeği canlı bulmak zorundalar. İki liderin tehdidi, ölüm fermanı gibiydi. Orlina ile tanışmamız ve Orlina’ya yardım etmemiz gerekebilir.”.

Ayıhılardan biri sessizce konumunu değiştirdi. Miğferinin altında, gözleri görünmese de, her şeyi izliyordu. Tudorun Valvur Soturileri'nin sessiz muhafızları, yüzyıllardır bu işi yapıyorlardı.

“Orlina.”dedi Yumantıra. “Zamanı geldiğinde, onunla konuşacağız ve ona yardım edeceğiz ama zamanından önce ortaya çıkmamız tüm planlarımı