BÖLÜM 5 – KANIN AĞIRLIĞI

İZMİR, MART, 1950

Mağaranın içi, tavandaki doğal bacadan süzülen ay ışığıyla usulca aydınlanıyordu. Damlalar, görünmeyen bir derinlikten gelip ana kısımdaki taş havuzda ritmik bir nabız gibi tıpırdıyordu. Burası Aysu’nun sürgün edildiği ilk zamanlarda yerleştiği mağarasıydı ve kimse burayı bilmiyordu.

Aysu; kendi yaralarını sarmış, kuru otlarla kapladığı düz kaya bloğunun yanında diz çökmüş, Sergen'in yaralarını temizliyordu. Elleri sabırlıydı, her hareketi yılların tecrübesiyle hesaplanmıştı. Vampirin gövdesi, babasıyla ve vampir idam mangasıyla olan savaşta parçalanmıştı. Bazı kesikler o kadar derindi ki, kurumaya yüz tutmuş kanın altında kemik beyazlığı parlıyordu. Aysu'nun elleri titremiyordu; yılların avcılığı, yılların yalnızlığı ona acıya alışmayı değil, acıyı yönetmeyi öğretmişti.

Aysu, elindeki taş kabı Sergen'in dudaklarına götürürken: “Bunu iç.”dedi. Sesi sertti, emir verir gibiydi. “Baradala. İyileşmek istiyorsan…”.

Sergen'in gözleri yarı kapalıydı. Kan kaybından dolayı teni solgun, dudakları kuruydu. Kabın içindeki ılık sıvıyı içtiğinde, önce zencefilin yakıcı sıcaklığını hissetti. Keskin kök boğazından aşağı inerken vücudundaki yangını avuçlarının içine kadar yaydı. Ardından nane serinliği göğsüne yayıldı, nefes almayı kolaylaştırdı. Biberiyenin keskin, topraksı tadı damağında kaldı, dilinin ucunda uzun süre kaybolmadı. Hayvan kanıyla ve hayvan etiyle beslendiği zamanlardan tanıdık bir tat gelmişti; karalahana salyangozu mukusu da vardı iksirde.

“Bu… Nedir?”Sesi çatallıydı.

Aysu cevap vermedi. Mağaranın arka bölümüne yöneldi, oradaki doğal raflardan bir demet daha kurutulmuş ot aldı. Karalahana salyangozu mukusuyla karıştırdığı lapayı, Sergen'in göğsündeki en derin yaranın üzerine sürdü. Mukus, yaranın çevresinde donuk yeşil bir tabaka oluştururken, otların topraksı kokusu mağaraya yayıldı. Vampirin bedeni gerildi, dişlerini sıktı.

“Biliyorum, acıyor.”. Aysu'nun sesi fısıltıya yakındı. “Ancak iyileşmek istiyorsan acıya katlanacaksın.”.

Sergen başını hafifçe salladı. Gözleri, mağaranın tavanındaki bacaya, oradan süzülen ay ışığına takıldı.

“Neden?”diye sordu. “Neden yaptın bunu? Beni tanımıyorsun bile.”.

Aysu'nun elleri bir an durdu. Taş kabın içinde kalan baradala iksirine baktı, içindeki zencefil parçacıklarının sıvıda dans edişini izledi. “Sekiz vampir bir vampire saldırıyordu.”dedi sonunda. “Güçleri biraz dengelemek istedim. Ayrıca düzenle ve yuvasıyla, sürüsüyle sorunları olan sadece sen değilsin.”.

“Yalan.”. Sergen'in dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi. “Sekiz vampir vardı. Bir kurt kadın. Sayılar eşitlenmedi. Kaçanlar oldu.”.

Aysu'nun gözleri kısıldı. Yaramazlık yapmış bir erkek çocuğa bakar gibi baktı Sergen’e.

“İyileş.”. Sesi mağaranın nemli duvarlarında yankılanırken, arkasından gelen sözler taşa kazınırcasına ağırdı. “İyileş, sonra git. Yollarımız bir daha kesişmesin.”.

***

Günler, mağaranın içinde akmayan bir su gibi duruyordu.

Aysu her sabah, güneşin ilk ışıkları sızmadan önce mağaradan çıkıyordu. Ormanın derinliklerine dalıyor, kuru yaprakların arasında sessizce ilerliyordu. Baradala iksirinin malzemelerini, taze meyveleri topluyordu.

Sergen mağarada kalıyordu. Günlerin geçişini tavandaki ışığın açısından takip ediyordu. Her ışık vuruşunda duvarlarda dans eden gölgeler, ona hâlâ yaşadığını hatırlatıyordu.

Bir kaçak ve bir sürgün; bu süre zarfında pek konuşmamışlardı. Canıyla cebelleşmiş iki kişinin oturup hiçbir şey yokmuş gibi sohbet etmesi beklenemezdi zaten.

Üçüncü gün, Sergen ayağa kalkabildi. Vampir kanı; Aysu’nun getirdiği bitkilerle ve hayvan kanlarıyla karışınca Sergen’in iyileşmesini hızlandırmıştı.

Aysu mağaraya döndüğünde, Sergen'i ayakta buldu. Sırtını duvara vermiş, ağır ağır nefes alıyordu. Yüzünde hâlâ morluklar, göğsünde sargılar vardı ancak gözleri artık daha açıktı. Karanlıkta, insan gözünün alamayacağı detayları ayırt edebiliyordu; duvardaki yosunun desenini, tavandaki damlaların düştüğü noktayı, Aysu'nun getirdiği otların türlerini, Aysu’yu…

“Otur.”. Aysu elindeki avı yere bırakırken sesi keskin çıktı. Bir tavşandı, boynu kıvrılmış, gözleri hâlâ parlaktı. “Hareket etmen için henüz erken.”.

Sergen'in sesi düz, ifadesizdi. “Doğduğum günden beri hayvan kanıyla beslendim. Babam buna 'soyuna ihanet' dedi.”.

Aysu bir süre sustu. Tavşanı aldı, mağaranın dışına çıkardı. Taze meyvelerle, bir avuç cevizle, bir testi suyla, bir sepet taze meyveyle ve bir kâse kanla geri döndü. Sergen'in önüne koydu. Meyvelerin arasında yabani keçiboynuzunun kahverengi baklaları, dikenli dallardan özenle ayıklanmış kızılcıklar, ağaçtan yeni düşmüş fıstıkçamı kozalaklarının içinden çıkarılmış çam fıstıkları vardı.

“Ye.”dedi Aysu. “Güçlen.”.

Sergen yere oturdu, meyvelerden birini aldı. Aysu karşısına geçti, kollarını dizlerine doladı. Onu izledi.

“Ben de sürgünüm.”. Aysu'nun sesinde öfke yoktu, acı yoktu. Yalnızca bir gerçeği söyler gibiydi. “Kardeşimle kavga ettim. Babam beni kovdu.”.

Sergen'in eli durdu. “Neden?”.

Aysu omuz silkti. “Sürüde düzen böyle. Liderlik babadan oğula geçer. Ben dişiyim. Sormam bile yasak.”.

“Sordun.”dedi Sergen.

“Sordum.”. Aysu'nun dudaklarında acı bir gülümseme belirdi. “Ve cevabını aldım.”.

Sergen meyveyi bitirdi, suyu içti. Gözleri Aysu'ya takıldı. “Peki ya şimdi? Nereye gideceksin?”.

Aysu, mağaranın girişindeki fundalıklara baktı. “Bilmiyorum. Bilmediğim topraklarda kaybolup gideceğim belki ya da bir gün geri dönüp… Hayır.”. Başını salladı. “Geri dönmek yok. Sürgün edildim.”.

Sergen başını eğdi. “Benim de yok. Yuva yok, aile yok. Babamı öldürdüm. Kardeşim nerede bilmiyorum.”.

“Orlina.”dedi Aysu. “Kardeşinin adı Orlina.”.

Sergen şaşkınlıkla başını kaldırdı. “Nereden biliyorsun?”.

Aysu ayağa kalktı, ateşe birkaç dal daha attı. “O gece, sen kaçarken. Bir vampir daha vardı. Dişi. Kokusu senden farklıydı. Daha… temizdi. İnsan kanı kokmuyordu o da. Yaklaşmıştınız birbirinize. Adını babandan duydum.”.

Sergen'in elleri yumruk oldu. “Yaşıyor mu? Onu gördün mü?”.

Aysu başını salladı. “Kaçtı. Seninle aynı yöne değil, ters yöne. Belki izini kaybettirmek için.”. Bir an durdu, ateşe baktı. “Belki seni korumak için.”.

Sergen'in gözleri doldu. Başını eğdi, ellerini yumruk yapmış, avuçlarının içi kanayacak kadar sıkıyordu. Aysu ona bakmadı. Ateşle oynadı, bir dalı çevirdi, alevlerin kıvrılışını izledi. Dalın ucundaki kermes meşesi yaprakları, ateşin sıcağıyla kıvrılıp kül olurken keskin bir duman yaydı.

“İyileş.”dedi sonunda. “İyileş, sonra kardeşini bul. Belki bir gün… Yollarımız tekrar kesişir.”.

***

Altıncı sabah, Aysu yine bitki toplamak için mağaradan çıktı. Güneş henüz doğmamıştı, orman mavimsi bir alacakaranlığa gömülmüştü. Ancak kuşlar ötmüyordu, sabah neşeleri yoktu.

Aysu'nun adımları yavaşladı. Kurt adam duyuları, havadaki en ufak değişimi yakalıyordu. Rüzgâr durmuştu. Yapraklar kıpırdamıyordu. Çalılıkların arasında bir şey vardı, nefes alıyordu, ağır ağır, kontrollü. Mersin ağaçlarının arasından sızan koku tanıdıktı, doğduğu günden beri bildiği bir koku… Kendi kanıydı.

“Hammas.”dedi Aysu, sesini yükseltmeden.

Çalılıkların arasından abisi çıktı. Gözleri kısılmış, dudaklarında o bildik, o zafer sırıtışı vardı. Pençeleri dışarıdaydı, parmaklarının içinden fırlayan kemiksi tırnaklar parlıyor, her hareketinde hafifçe vızıldıyordu.

“Küçük kardeşim.”. Hammas'ın sesi alaycı, soğuktu. “Sürgün edildin ancak hâlâ yaşıyorsun. Bu affedilemez.”.

Aysu geri adım attı. Ellerini yavaşça açtı, tırnaklarını pençeye dönüştürmeye hazırlandı. “Ne istiyorsun, Hammas?”.

Hammas güldü. Sesinde sıcaklık yoktu, insan sesine benzeyen ancak içi boşaltılmış bir yankıydı bu. “Seni öldürmeye geldim, ne olacak? Sürgün edilen kurt, sürünün topraklarında yaşayamaz. Bunu bilmeyen yoktur.”.

“Babama söyledin mi?”. diye sordu Aysu. “O mu gönderdi seni?”.

Hammas başını iki yana salladı. “Babamız bilmez. Onu da sonra hallederiz. Önce sen.”.

Yorumlar

Aytuğ Kuloğlu: Cidden öyleydi 😇 gerçi yer yer karanlıklaştı ama olsun 😇
Aytuğ Kuloğlu: Teşekkürler 😇
İkbal Sürücü: Emeğine sağlık sevgili yazarım
Meloş: Bu sahne aysunun sabırla sergene yardım etmesiyle çok anlamlıydı
Aytuğ Kuloğlu: Çok teşekkürler yorumunuz için, spoiler veremem ama üzgünüm, zaten tahmin edersiniz 😏😉😂
Aytuğ Kuloğlu: Her yara ve her acı elbet bir şeylere hizmet eder 😇
Yasin Kaan Bulut: beni düşünmeye teşvik etti belki de yeni bir başlangıca ihtiyaç var
Eda Sezer: keşke o yara daha derin olmasaydı acının ağırlığı rahat veriyor değil mi