BÖLÜM 6 - KARANLIK ANLAŞMA

İZMİR, NİSAN, 1950 - İZMİR, HAZİRAN, 1950

Aysu, ellerindeki toprağı silkeledi, kuruttuğu kekik demetlerini duvardaki oyuğa yerleştirdi. Arkasında, Sergen'in düzenli nefes alışverişini duyuyordu. Artık hırıltı yoktu, kesik kesik solumalar bitmişti. İyileşiyordu.

Parmakları bitkilerin arasında dolaşırken durdu. Bir ayı geçmişti. Bir ay önce bu mağaraya kanlar içinde, yarı ölü getirdiği vampir, şimdi ayağa kalkıp yürüyebiliyordu. Sabahları mağaranın önünde onu bekler buluyordu kendini, elinde getirdiği taze suyla. Akşamları ocağın başında, sessizce oturup onun bitkileri kurutmasını izliyordu.

Göz göze geldiklerinde artık bakışlarını kaçırmıyordu.

Aysu dudaklarını ısırdı. Bu neydi? Kendi türü tarafından sürgün edilmiş, abisinin kanı ellerinde kurumuş bir kurt kadın, bir vampire bakıp da içinde bu sıcaklığı neden hissediyordu? Orman ona her şeyi öğretmişti: yalnızlığı, acıyı, hayatta kalmanın sert kurallarını. Ancak bunu öğretmemişti.

“Aysu.”.

Sesi duyunca irkildi. Sergen mağaranın arka bölümünden çıkmış, ona doğru geliyordu. Üzerinde giydiği, onun bulduğu eski koyun postu omuzlarına düşüyor, yüzüne vuran ocak ışığıyla yanaklarındaki morlukların solduğu görülüyordu. Gözleri artık o ilk günlerdeki gibi ölü bakmıyordu. İçinde bir şey canlanmıştı, tıpkı baharda tomurcuklanan dallar gibi.

“Su getirdim.”dedi Aysu, elindeki testiyi uzatarak. “Pınarın başındaki nane otları büyümüş, onları da topladım. Yaralarına iyi gelir.”.

Sergen testiyi aldı, bir yudum içti. Gözleri onun üzerindeydi. “Her sabah çıkıyorsun. Hava daha aydınlanmadan.”.

“Bitkiler en iyi o saatte toplanır. Çiyleri üzerindeyken...”.

“Seni merak edi…”.

Sergen’in sözü yarım kaldı. Aysu başını kaldırdı, gözlerinin içine baktı. O güne kadar hiç söylememişti bunu. Birbirlerinin yaralarını sarmışlardı, sessizce aynı mağarayı paylaşmışlardı, aynı ateşin etrafında ısınmışlardı. Birbirlerinin peşlerinde olan kişilerden kurtulmuşlardı. Ancak, bu tür bir konuşma yapmamışlardı.

“Ben de.”dedi Aysu, sesi fısıltıdan farksızdı. “Seni merak ediyorum.”.

Sergen testiyi yere bıraktı. Bir adım yaklaştı. “Ne zaman çıkıp da dönmen gecikse, içimde bir şey kopuyor. Ormanda bir şey olmasın diye korkuyorum. Saçma biliyorum. Sen kurt adamsın, orman senin evin ama... Senin sürün, benim yuvam, erşekler, demirkıynaklar…”.

“Ancak yine de korkuyorsun.”.

“Evet.”.

Aysu gülümsedi. İlk kez gülümsüyordu. Sergen'in yüzünde de aynı gülümseme belirdi. İkisi de yaralıydı, biri kaçaktı biri sürgündü, ikisi de kendi türleri tarafından dışlanmıştı. Ancak şimdi, bu mağaranın loş ışığında, birbirlerinde bir parça huzur bulmuşlardı.

Geceleri, mağaranın girişinde oturup yıldızları izlerlerdi. Aysu ormanın seslerini okurdu. Baykuşların ötüşü uzaktaysa hava açık olur, yakındaysa yağmur yağardı. Çakalların uluması hangi yönden geliyorsa, av da oradaydı. Sergen onu dinler, gözlerinin içine bakardı.

“Neden kaçtın?” diye sordu bir gece Aysu. “Yuvandan. Baban seni idam edecekti, biliyorum. Ancak neden? Sadece insan kanı içmeyi reddettiğin için mi?”.

Sergen uzun süre sessiz kaldı. Sonra konuştu: “Bir gün ava çıktım. İnsanlardan uzak dururdum hep, hayvan kanıyla yaşardım. Ancak o gece... bir kadın vardı. Ormanda kaybolmuş, korkmuş, ağlıyordu. Kanını kokladım. İçimde bir şey uyandı, çok eski bir şey. Onu öldürebilirdim. Kimse bilmezdi.”.

Sesi titredi. “Öldürmedim. Onu köyüne kadar takip ettim, güvende olduğunu gördüm. Ancak o gece anladım. İçimdeki o şey, o canavar, her zaman orada. Ben ne kadar hayvan kanıyla beslensem de ne kadar insanlardan uzak dursam da o benim bir parçam. Onu beslemeyi reddediyorum. Bunun bedeli neyse ödemeye hazırım.”.

Aysu elini uzattı, parmakları Sergen'in eline dokundu. Soğuktu, tüm vampirler gibi. Ancak içinde bir sıcaklık vardı, hissediyordu.

“Ben de kaçtım.”dedi. “Abim beni öldürecekti. Babam sürgün etti. Ancak aslında... belki de hep kaçmak istiyordum. O sürünün kuralları, o acımasız düzen... Hammas'ın her gün daha fazla insan avlaması, onların kanını tatmayı bir gurur sayması... Ben oraya ait değildim.”.

Göz göze geldiler. Aysu'nun gözleri dolu, Sergen'inkiler karanlıkta iki ateş gibi parlıyordu.

“Hiçbir yere ait değiliz.”dedi Sergen.

“Belki de birbirimize aitizdir. Sen benim yuvamsın. Ben de senin yuvanım.”dedi Aysu birden ve yanakları al al oldu.

Mağaranın içinde yalnızca su damlıyordu. Damla, damla, damla… Ateşin son kızıllığı Aysu’nun yanaklarında dans ediyor, saçlarının arasından sızan ışıkla birlikte bir an için her şey durmuş gibiydi. Sergen galiba en güçlü büyülerden birine kapıldığını belli edecekti.

Sergen, Aysu’nun gözlerine baktı. Uzun uzun… Öyle bir baktı ki, Aysu nefesini tuttu.

Sonra eğildi. Dudakları, Aysu’nun dudaklarına değdiğinde, mağaranın içindeki ateş son kez çıtırdadı, bir kıvılcım sıçradı, söndü. Öpücük, bir soru gibiydi. Hafif, ürkek, sanki dokunduğu şey kırılacakmış gibi…

Aysu’nun elleri havada kaldı bir an. Sonra Sergen’in omzuna dokundu, parmakları boynuna dolandı, geri çekilmesine izin vermedi.

Öpüşme bitince birbirlerine baktılar. İki evsizin gözleri buğuluydu. Evlerini bulmuşlardı artık. Aysu da Sergen’i etkileyen büyüden etkilenmişti.

Aşk…

İkinci öpücük, ilkinden farklıydı. Daha derin, daha uzun, daha vazgeçmiş, daha vahşi… Sanki ikisi de biliyordu ki bu an, yaşanması gereken ama bedeli ağır olacak bir andı.

Sergen ve Aysu el ele mağaraya girdiler. O gece, bir sürgün ve bir kaçak, birbirinde huzuru buldu.

***

Uzakta, bir tepenin üzerinde, siyah pelerinli bir figür duruyordu. Orlina, gözlerini kısıp baktı. Abisini bulmuştu. Abisini bulmuştu. Yanında bir kurt kadın vardı. Orlina'nın gözleri doldu. "Abim..." diye fısıldadı. Ancak yaklaşmadı. Daha fazla tehlikeye atmak istemiyordu onları. Sadece izledi, bir süre. Sonra sessizce kayboldu.

***

Aynı gece, Bornova'nın yukarısındaki eski Rum köşkünde, Sors yeni liderliğini ilan ediyordu.

Büyük salonun yüksek tavanındaki demir şamdanın mumları, toplanan on dokuz vampirin yüzlerinde titrek gölgeler oluşturuyordu. Kimi korkulu, kimi meraklı, kimi umutlu bakıyordu yeni liderlerine.

Sors, salonun sonundaki taş kürsüde duruyordu. Siyah saçları omuzlarına dökülüyor, kehribar gözleri salonu tarıyordu. Mirdark'tan daha uzundu, daha zayıftı ancak hareketlerinde bir yılanın kıvraklığı vardı. Ellerini kaldırdı, salon sessizliğe büründü.

“Kardeşimin kanı yerde kalmayacak ancak dikkatli olmalıyız intikam için her şeyi yakmaya değmez.”.

Sesi soğuktu, salonun taş duvarlarında yankılandı. “Kaçak Sergen'i, hain Orlina'yı ve o ismini bilmediğimiz kurt kadını bulup getirin. Canlı istiyorum. Önce işkence çekecekler, sonra idam edilecekler. İbret olsun diye.”.

Vampirler başlarını eğdi, kimse ses çıkarmadı. Ancak Sors'un içinde başka bir plan vardı. Mirdark zayıftı, oğluna merhamet gösterecek kadar zayıf… Oysa gerçek güç, duygulardan arınmaktı. Sergen'i bulup öldürmek yetmezdi; onun varlığı bile yuvanın düzenine bir meydan okumaydı. O meydan okuma ortadan kalkmalıydı.

Orlina... Onu da bulacaktı. Mirdark'ın kanını taşıyan son iki vampir, birer birer yok olacaktı. Ancak önce, geçici bir ittifak gerekiyordu.

Üç gece sonra, ormanın derinliklerinde, iki bölge arasındaki ölü noktada buluştular. Yarı yanmış karaçam kütüğünün etrafı, ay ışığında gümüşi bir ışıkla yıkanıyordu.

Sors, siyah peleriniyle kütüğün bir yanında duruyordu. Karşısında, kurt adam sürüsünün lideri Yoru vardı. Yaşlı kurt adamın omuzlarına düşen koyu kahverengi saçları rüzgârda hafifçe dalgalanıyor, yeşil gözleri karanlıkta parlıyordu. İkisi de yüzlerinde ifade yoktu.

“Söyleyeceklerin var.”dedi Yoru, sesi ağır ve derindi.

Sors başını eğdi. “Kardeşimin oğlu Sergen, sizin sürgün ettiğiniz kurt kadınla abimi öldürdüler.”.

Yoru’nun gözlerinde hasret belirdi. “Benim de oğlumu öldürdü o iki hain.”.

“Bu birliktelik, iki yuvayı da rezil eder.”dedi Sors ciddi ve ifadesiz bir sesle.

“Biliyorum.”.

“Hagasveri olursa...”

Yorumlar

Aytuğ Kuloğlu: Doğru...
Aytuğ Kuloğlu: Keşke...
Aytuğ Kuloğlu: Doğru aslında
Pınar Eryılmaz: Keşke o hislerin peşinden koşmayı düşüncelerden çıkarabilseydiniz
Enes: sergen onu kuruyan ortamda tekrar görmek o kadar da rahatlatıcı değil
Aytuğ Kuloğlu: Doğru 👍🏼
Aytuğ Kuloğlu: Bakalım. Belki sorgular
Bahar Onat: Neden kaçtığını merak etmek iyi ama o geçmişi sorgulayacak mısınız sergen?
Umut Dündar: Yeraltında saklanmak hep çok riskli iyi gelir bile kendi türünüze
Aysel Maden: Senin yalnızca getirdiğin çocuk inadı bir bebek mi gözyaşı dökmeye başladı?
Aytuğ Kuloğlu: Geliyor gelmekte olan 🤫🤫🤫
Nazlı Özdemir: Hâlâ içindeki sıcaklığın vampirle olması çok garip aysu