BÖLÜM 7 - ALEVLER İÇİNDEKİ MİRAS

Başlangıç Yazıtları 1 -Alpkan

İZMİR, TEMMUZ’UN İLK HAFTASI, 1950

Femadaku'nun gelişinden bu yana iki hafta geçmişti. Sergen ve Aysu; yine Femadaku’nun yardımıyla terk edilmiş bir çoban kulübesi bulmuşlardı. Aysu'nun karnı her geçen gün büyüyordu, doğum yaklaşıyordu. Hamile Aysu yardım edememişti ancak Sergen ve Femadaku; çoban kulübesini tamir edip yaşanılabilir bir duruma getirmişlerdi.

Kulübenin tahta duvarları yılların nemiyle kararmış, çatısındaki kiremitlerin yarısı devrilmiş, geriye kalanların arasından otlar boy vermişti. Tek gözlü kulübenin kapısı menteşelerinden kurtulmuş, eşiğe dayalı duruyordu; içeride, bir köşede samanlar yığılıydı ve Aysu orada yatıyordu. Sergen ise yere serdiği post üzerinde uyuyordu. Avluda, yıkılmış ağılın taşları yosun tutmuş, ortasındaki çeşmenin musluğu paslanmış ve damlaları toprakta ince bir yol açmıştı. Burası bir zamanlar birinin yuvasıymış da o kişi öyle bir gitmişti ki, geri dönmeye hiç niyeti yokmuş gibi. Femadaku'nun birkaç gün önce getirdiği kurutulmuş ot demetleri, çoban kulübesinin duvarlarından sarkıyordu. Kekik, nane ve dağ çiçeklerinin karışımı bir koku; her nefeste ciğerleri dolduruyordu. Arada bir, andız ağacının keskin reçineli kokusu da karışıyordu bu harmana.

***

Aysu'nun çığlığı, sessizliği paramparça etti.

Sırtını çoban kulübesi duvarına yaslamış, saman yığınının üzerinde kıvranıyordu. Ter, alnından süzülüp yanaklarından damlıyor, koyu kahverengi saçlarını ıslak teller halinde yüzüne yapıştırıyordu. Yüzü; kurt adam doğasının verdiği dayanıklılığa rağmen acıdan buruşmuş, gözlerinin etrafında mor halkalar oluşmuştu. Elleri, karnının üzerinde kenetlenmiş, tırnakları avuçlarına batıyordu.

Sergen, çoban kulübesinin içinde bir uçtan bir uca koşturuyordu. Yüzü o kadar solgundu ki vampir teninin zaten açık olan rengi, duvardaki kireç taşlarıyla yarışırdı. Gözlerinde, yüzyıllık vampir soylarının bile nadiren gösterdiği bir panik vardı. Elindeki bez parçasını sıkıyor, sonra bırakıyor, sonra tekrar sıkıyordu. Ne yapacağını bilmiyordu. Bildiği tek şey, eşinin acı çektiği ve yapabileceği hiçbir şey olmadığıydı.

“Femadaku…”diye fısıldadı Aysu, dişlerinin arasından. Sesi boğuktu, nefes nefese. “Femadaku nerede?”.

“Burada.”dedi çoban kulübesinin girişinden gelen derin bir ses.

Femadaku, çoban kulübesinin loş ışığında koyu bakır rengine dönüşen dev bir gölge gibi içeri süzüldü. İki yüz altmış üç yıllık yaşam, omuzlarını çökertmemişti ancak yüzündeki çizgiler, gözlerinin derinliklerinde biriken yıllar, onu diğer yelesi kara kadınlarından ayırıyordu. Kehribar gözleri, bu gece daha da parlıyordu. Elinde, içi koyu kıvamlı bir sıvıyla dolu birkaç şişe vardı.

“Hazır mısın kızım?” diye sordu, Aysu'nun yanına çömelirken.

Aysu başını sallayamadı bile. Bir sonraki sancı, onu iki büklüm etti. Çığlığı, çoban kulübesinin tavanında yankılandı, dışarıdaki gece kuşlarını ürküttü.

Femadaku, Sergen'e döndü. “Su kaynat. Temiz bezler getir. Ve...”Bir an duraksadı, gözleri Aysu'nun karnında, bebeğin hareket ettiği yerde takılı kaldı. “Ve dua et. Çünkü bu doğum, gördüğüm hiçbir doğuma benzemeyecek.”.

Sergen, su kabını kaptığı gibi çoban kulübesinin arka tarafındaki küçük ocağa koştu. Eli titriyordu, ateşi yakmakta zorlandı. Çakmaktaşı elinden kayıp yere düştü, birkaç kez denedikten sonra ancak tutuşturabildi kuru otları. Alevler yükseldiğinde, yüzüne vuran ışıkta, gözlerinin nemli olduğu görülüyordu.

Femadaku, Aysu'nun başucuna oturdu. İri elleri, yelesi kara ırkının ağır kemiklerini, kalın parmaklarını ele veriyordu ancak dokunuşu, bir annenin dokunuşu kadar yumuşaktı. Aysu'nun alnındaki teri sildi, saçlarını yüzünden ayırdı.

“Dinle beni.”dedi alçak sesle. “Hazırladığım iksirler... Morekalam... Onlar bebeğin senin bedeninde yaşamasını sağladı. Ancak şimdi, doğum anında, iki türün birleşiminin bedeli ödenecek.”.

Aysu'nun gözleri kocaman açıldı. “Ne bedeli?”.

Femadaku cevap vermedi. Az önce getirdiği cam şişenin ağzını açtı. Kokusu ağırdı, çoban kulübesinin içini kapladı; bal, toprak, yabani otlar ve tanımlanamayan, keskin bir şey. Kan gibi ancak kan değildi. Hayat gibiydi.

“Mizunele…”dedi Femadaku. “Doğum iksirin…”.

Sergen, elinde kaynayan su dolu çömlekle yanlarına geldi. Yüzünde, korkuyla merhametin garip bir karışımı vardı. Femadaku ona baktı. Uzun süre baktı. O kadar uzun süre ki, ocaktaki ateşin çıtırtısından başka ses kalmadı çoban kulübesinde. Sonra gözlerini Aysu'ya çevirdi.

“Bu bebek yaşayacak.”dedi, her kelimenin altını çizerek. “Ancak doğması için bir can gerekli. İksirler yetmiyor artık. Ruhlar dengesi... İki türün birleşiminin yarattığı kaos... Bir ruh istiyor.”.

Aysu, sancıların arasında doğrulmaya çalıştı. “Ben öleyim.”dedi hırıltılı bir sesle. “Bebek yaşasın. Ben...”.

“Hayır!” Sergen, Aysu'nun yanına çöktü, ellerini tuttu. “Sen yaşayacaksın. Bebek de yaşayacak. Ben öleyim. Ben zaten ölüme mahkûmdum, sen ve Orlina kurtardınız beni. Şimdi seni kurtarma sırası bende…”.

“Saçmalama.”diye hırladı Aysu, gözlerinden yaşlar süzülürken. “Sen olmadan...”.

“Sensiz yaşayamam.”dedi Sergen. Sesinde, bir vampirin asla göstermemesi gereken bir kırılganlık vardı. “Seninle tanıştığım gece, babanın hançeri boğazımdayken... O an ölmeyi göze almıştım. Ancak sen geldin. O geceden beri... Her gece... Sana minnettarım ve âşığım.”.

“Çocuklar.”dedi Femadaku. Sesinde; bilgelik, yorgunluk ve derin bir sevgi. “Durun.”.

Aysu ve Sergen ona baktılar. Femadaku, ağır ağır ayağa kalktı. Kızıl kürkü, ocaktaki ateşin ışığında altın rengine dönüyor, gözlerindeki kehribar parıltısı alevlerle dans ediyordu. Bir dağ kadar büyük görünüyordu o anda, yelesi kara ırkının kadim gücü, omuzlarında bir pelerin gibi.

“Ben bir çoramanım.”dedi. “Doğaüstü ırkların şifacısı. Yıllar önce, senin doğumunu ben yaptırdım, Sergen. Kanının kokusunu ilk duyduğumda... Biliyordum. Biliyordum ki sen, bu dünyada bir kırılma noktası olacaksın. Ya da en azından, senin soyun.”.

Sergen'in yüzünde bir şaşkınlık belirdi. “Ne demek istiyorsun?”.

Femadaku, elini Sergen'in omzuna koydu. O el, dev bir pençeyi andırıyordu ancak dokunuşu, bir annenin eli gibiydi. “Seni evladım gibi gördüm. Aysu'yu da. İkinizin birbirini bulması... Tesadüf değildi. Yıllardır bekliyordum bu anı.”.

Aysu'nun gözleri, acı ve merak arasında gidip geliyordu. “Ne anlamı var bunun?”.

“Şimdi anlayacaksın.”dedi Femadaku. Çömleği aldı, Mizunele iksirini Aysu'nun dudaklarına götürdü. “Bunu iç. Bebeğin doğumu başlayacak. Mineçiçeği, sinir sistemini yatıştırır, hagasveri yavrunun annenin bedeninde yarattığı genetik şoku sakinleştirir. Kasıkotu, böbreklerde biriken toksinleri süzer, bebeğin zehrini temizler. Yarasa kırlangıç otu tohumu, imkânsız görülen bir ortamda hayatı başlatma gücüdür. Akbaba arısı balı, hagasveri fetüsün etçil tarafını besler. Stevia, bu ağır malzemelerin metabolizmayı yakmasını engeller, kan şekerini korur. Çoban çantası otu ise doğumu başlatır, kanamayı durdurur. Hepsi bu iksirin içinde. Bunu iç. Bebeğin doğumu başlayacak. Ve ben…”.

Duraksadı. Gözleri doldu. O dev kadın, yelesi kara ırkının en yaşlılarından biri, hayatı boyunca görmediği yaşları, o gece akıttı.

“Ben sizin için, torunum için kendimi kurban edeceğim.”.

“Hayır!” Sergen ayağa fırladı. “Buna izin vermem!”.

“Vereceksin.”dedi Femadaku. Sesinde, dağların bile eğileceği bir ağırlık vardı. “Çünkü başka yolu yok. İksirler yetmiyor. Bir can gerekli… Ve ben... Zaten yaşlandım. Üç yüz yılın sınırına dayandım. Benim vaktim geldi. Ancak sizin oğlunuz... O daha başlamadan…”.

Aysu, sancılarla boğuşurken bir yandan da Femadaku'nun eteğine yapıştı. “Yapma. Lütfen. Yapma.”.

Femadaku eğildi, Aysu'nun alnına kocaman bir öpücük kondurdu. Dudakları, kuru ve çatlak, yelesi kara ırkının sonbahar yaprakları gibi kokuyordu. Sonra Sergen'e döndü, onun da alnını öptü. Sergen, o anda ne kadar kırılgan olduğunu fark etti. Bu dev kadın, bu dağ gibi varlık, onun önünde bir çocuk kadar küçüktü.

“Sizin oğlunuz.”dedi Femadaku, çoban kulübesinin girişine doğru yürürken. “Binlerce hayat kurtaracak. Bunu biliyorum. Onun yaşaması için kendimi kurban etmekten onur duya

Yorumlar

• Aytuğ Kuloğlu: Doğru 😔
• Aytuğ Kuloğlu: Doğru 😔
• Eda Özden İlgezdi: Ne kadar üzgün } {
• Aylin Damla Eryılmaz: aysu o kadar çaresiz ki acı çektiğine dayanamak zorunda kalıyor