BÖLÜM 8 - GÖLGELERİN TAKİBİ
İZMİR, TEMMUZ’UN İKİNCİ HAFTASI, 1950
Gecenin sessizliği; harabe kilisenin yıkık taş duvarlarına vurup paramparça oluyor, taşların arasından sızan sessizlikle yeniden birleşiyordu. Ay ışığı, çatının yarılmış ahşap kirişlerinden süzülüp mermer zeminde gümüşi bir gölge havuzu oluşturuyordu. Freskleri silinmiş duvarlarda, yıkılmış azizlerin hayaletimsi gölgeleri dans ediyordu. Kilisenin içi, dışarıdaki ormanın vahşi kokusunu içine çekmişti. Çam reçinesi, nemli toprak ve küf kokusu birbirine karışmış, zamanın durduğu bu mekânda ağır bir sessizlik hüküm sürüyordu. Uzaklardaki kızılçam ve karaçamların ritmik sesi, bu sessizliğin nabzı gibi atıyordu. Orlina, kuru otların üzerine serdiği yorganın kenarına oturmuş, kucağındaki bebeği izliyordu. Alpkan uyuyordu; minik göz kapakları ve dudakları hafifçe aralanmış, nefes alışverişi rüzgârın hışırtısıyla karışıyordu.
Orlina derin bir nefes aldı. Üç gün olmuştu. Üç gündür buradaydılar. Üç gündür abisinin yanmış bedenini, o kurt kadının son çığlığını, alevlerin dansını unutmaya çalışıyordu.
Ancak unutamıyordu.
Sağ elini kaldırdı, kolundaki yanık izlerine baktı. Alevler onu da yakmıştı, eti kavrulmuştu. Ama bebeği bırakmamıştı. O anı düşündükçe içindeki bir şey sıkışıyor, boğazı düğümleniyordu. Onlar kaçamamıştı ama Orlina kaçmıştı. Bebek uyanıp ağlamaya başladı. Orlina onu kaldırdı, sırtını sıvazladı.
Ayağa kalktı, yıkık sunağın arkasındaki gizli oyuğa yöneldi. Kurt kadının çantası hâlâ orada duruyordu. İçinden şişeyi çıkardı, ay ışığında yazıyı okumaya çalıştı: “Doğum İksiri - Mizunele.”.
Şişenin içindeki sıvı içinde minik tanecikler yüzüyor, ışığı yansıtıyordu. Orlina mantarı açtı, kokladı. Acı, keskin, içinde bilmediği otların karıştığı bir koku vardı. “Belki lazım olur.”düşüncesiyle iksiri kaldırdı.
Bebek yeniden ağlamaya başladı. Alpkan'ın minik elleri havayı yokluyor, parmakları açılıp kapanıyordu. Normal bir bebek gibi. Ancak değildi.
Orlina onun kokusunu içine çekti. Vampir duyuları, o minicik bedenden yayılan kokuyu tüm ayrıntılarıyla algılıyordu: annesinin kurt adam mirası, babasının vampir kanı ve bunların arasında bir yerde, bambaşka bir şeydi. Üç gündür bu kokuyu analiz etmeye çalışıyor, üç gündür bir sonuca varamıyordu.
“Ne olduğunu bilmiyorum senin.”diye fısıldadı bebeğe. “Ancak abimin oğlusun. Yaşayacaksın.”.
Bebek sustu, sanki onu anlamış gibi. Orlina, yıkık apsise doğru yürüdü. Orada, silinmiş fresklerin altında, ay ışığının en çok vurduğu yerde durdu. Başını kaldırdı, fresklerdeki yüzler belirsizdi, silikti. Ancak bir zamanlar burada duranlar, kutsalı koruyanlar vardı. Şimdi o, bu harabede bir bebeğin koruyucusuydu.
Rüzgâr esti, çan kulesindeki paslı çan hafifçe sallandı. Uzakta bir baykuş öttü. Orlina'nın kulağına gelen seslerdi bunlar, sıradan, doğal sesler. Ancak içinde bir şey, sürekli tetikteydi. Üç gündür dinlenmemişti. Üç gündür gözlerini kırpmadan etrafı dinliyor, her hışırtıda irkiliyordu.
Bebeği yorganın üzerine yatırdı, yanına uzandı. Gözlerini kapatmadı. Tavanın yıkık kısmından yıldızları izledi. Bir tanesi, diğerlerinden daha parlak parlıyordu.
Kaçmıştı. Ancak şimdi, burada, bu yıkık kilisede, bebekle baş başa... Kaçmanın bir anlamı var mıydı? Nereye kadar gidebilirdi? Babasının kardeşi Sors, amcası, şimdi yuvanın lideriydi. Onu bulacaktı. Orlina bunu biliyordu.
Ancak bekleyecekti. En azından bebek biraz büyüyene kadar. En azından...
Gözleri ağırlaştı. Derin bir nefes aldı, sonra bir tane daha. Uyumamalıydı. Uyursa...
Göz kapakları kapandı.
***
Vampir yuvasının büyük salonunda, gaz lambalarının titrek ışığı duvarlarda dans ediyordu. Sors, lider koltuğunda oturuyor, önündeki haritaya bakıyordu. Bornova ormanlarının çizimi, işaretlerle doluydu. Kırmızı noktalar, vampir devriyelerini; mavi noktalar, kurt adam sınırlarını gösteriyordu.
Haritanın tam ortasında, bir yerde, soru işareti vardı. Orlina…
Kapı çalındı. Sors başını kaldırmadı. “Girin.”.
Vampir İz Sürücü Pistkar, sessizce odaya süzüldü. Adımları parkelerde hiç ses çıkarmıyordu; vücut ağırlığını kemik boşluklarındaki havayla dengeleyen bu yetenek, onu yuvanın en iyi iz sürücüsü yapıyordu. Uzun, dar yüzü, derin çukurlarındaki soluk yeşil gözleriyle Sors'un karşısında durdu. Seyrek, açık kahverengi kaşları hafifçe çatılmış, ince dudakları sıkıca kapanmıştı.
Sors başını kaldırdı. Kehribar gözleri, keskin elmacık kemiklerinin gölgesinde soğuk parlıyordu. Üçgen yüzü, sivri çenesi, ince dudakları ve Mirdark'ın kardeşi olduğunu ele veren her çizgi, şimdi daha da keskinleşmişti.
“Bulabildin mi?”.
Pistkar başını eğdi. “Efendi; Bornova'nın yukarısında, ormanın derinliklerinde. Yıkık bir kilise. Eski Rumlardan kalma. Çatısı çökmüş, duvarları sarmaşık tutmuş. Ancak içeride yaşam var.
Sors'un parmakları haritada gezindi. “Nerede?”.
Pistkar yaklaştı, haritada bir noktayı işaret etti. “Burada. İki dere yatağının kesiştiği noktanın kuzeyinde, çamların sıklaştığı bölgede.”.
Sors başını salladı. “Ve?”.
“Bir bebekle birlikte.”dedi Pistkar. Sesi düz, ifadesizdi.
Odada bir sessizlik çöktü. Öyle bir sessizlik ki, duvarlardaki taşların içine işlemiş rutubetin bile sesini duyabiliyordu insan. Sors ayağa kalktı, pencerenin önüne yürüdü. Dışarıda, Bornova'nın seyrek ışıkları aşağıdaki vadide titreşiyordu. Bir zamanlar Rum köylerinin olduğu yamaçlarda, şimdi yalnızca zeytinlikler ve çamlar vardı. Zeytin ağaçlarının gümüşi yaprakları ay ışığında pırıl pırıldı.
Sors'un kaşları çatıldı. “Nasıl?”.
“Bilmiyorum efendim. Ancak bebek...”.
Pistkar bir an duraksadı. Soluk yeşil gözlerinde garip bir ifade belirdi. “Bebek farklı. Kokusu... Normal değil.”.
Sors ayağa kalktı. Koltuğun arkasına yaslandı, elleri arkada. Gözleri haritada, bebeğin olduğu noktada. Uzun bir sessizlik oldu. Odada yalnızca gaz lambasının hafif tıslaması duyuluyordu.
“Hagasveri.”dedi Sors içinden. Sesi soğuk, keskin. “Hagasveriler yaşayamazdı. Anne de bebek de ölürdü. Bu evrenin kuralıydı. Nasıl?”.
“Belki de Femadaku'nun iksirleri...”diye mırıldandı Pistkar.
Sors'un başı sertçe döndü. “Femadaku?”.
“Yangından önce orada olduğunu duydum. Bir çoraman… Doğuma yardım etmiş olabilir.”.
Pistkar da bebeğin hagasveri olduğunu anlamıştı ancak malûmun ilâmına gerek yoktu. Zaten ortam fazlasıyla gergindi.
Sors'un yüzü öfkeyle gerildi. Dişlerini sıktı, elleri yumruk oldu. Haritaya bakıyordu ancak görmüyordu. Zihninde başka şeyler vardı. Abisi Mirdark'ın cansız bedeni, Sergen'in kaçışı, şimdi de bu… Bu rezalet…
“Kardeşimin kanı beni lanetledi.”diye fısıldadı. Sesi boğuk, titrek. “Önce o, sonra oğlu, şimdi de… Her biri yuvamıza utanç getirdi. Her biri...”.
Birden sustu. Gözleri Pistkar’a dikildi. Soluk yeşil gözlerle kehribar gözler karşılaştı. Odanın içinde gerilim yükseldi.
“Bunu kimse bilmeyecek.”dedi Sors. Sesi şimdi çok sakin, çok kontrollüydü. “Sırrın başkalarına gitmesini istemiyorum. Anladın mı?”.
Pistkar başını eğdi. “Efendim, yalnızca size bildirdim. Kimseye söylemedim.”.
“İyi.”Sors masanın etrafında dolaştı, Pistkar’ın arkasında durdu. “Peki, şimdi ne yapmamız gerektiğini düşünüyorsun?”.
Pistkar dönmedi. Sırtı Sors'a dönük, sesi düz: “Orlina'yı yakalayıp getirebilirim. Bebeği de aynı şekilde getirebilirim. Liderimiz olarak siz karar verirsiniz.”.
“Karar verdim bile.”Sors'un sesi kulağının dibindeydi. “Onların yaşaması, türümüz için bir tehdit. Hagasveri bir varlık... Kim bilir ne yetenekleri var? Ne kadar tehlikeli olabilir?”.
“Efendim, bebek daha yeni doğ…”.
“Yeter!” Sors'un sesi kamçı gibi kırbaçladı. Pistkar’ın omuzları gerildi ancak yerinden kıpırdamadı. “Onlar ölecek. Bu bir emirdir.”.
“Anlaşıldı efendim.”.
Sesin tonu değişmişti. Daha yumuşak, daha... Yakın… Pistkar durdu, arkasını döndü. Sors ayağa kalkmış, masaya yaslanmış, kollarını bağlamıştı. Yüzünde garip bir ifade vardı.
“Ne kadar zamandır yuvadasın?”.
“Yüz iki yıl efendim.”.
“Yüz iki yıl...”. Sors başını salladı. “Abime de
Yorumlar
- Aytuğ Kuloğlu: Abisi ve hiç tanıyamadığı yengesi...
- Aytuğ Kuloğlu: Hem de en büyük yüklerdendir
- Aytuğ Kuloğlu: Daha korkunç şeyler olacak 😏😉😈
- Gülay: doğum iksirinin peşindeyken dikkatli olmalısın orlina
- Zafer Kaan Genç: Geçmişini unutamamak ne büyük bir yük
- Turan Kızılaya: Üç gün boyunca ikisinde de hatıraların ağır basması
- Aytuğ Kuloğlu: Kardeş işte... 😭
- Aytuğ Kuloğlu: Olabilirdi 🤔
- Aytuğ Kuloğlu: Göze alacak da
- Ahmet Poyraz: Her ne olursa olsun onu yaşatmak için her şeyi göze almalısın orlina
- Ayla Malkoç: O acı koku seni boğmadan önce bunu kullanmalısın belki
- Enes: orlina içindeki acıyı en derinlerinde taşıyor bebeği tek başına koruyabilese de durum çok zor