FİNAL mutlu son
Ve sonunda Efnan ile Salih evlendiler.
Ne büyük bir düğünleri oldu ne de kalabalık bir tören...
Sadece birbirlerine verdikleri söz ve ettikleri nikâh vardı.
Ama ikisinin de kalbi huzurla doluydu.
Efnan artık çalışmıyordu.
Küçük evinin hanımı olmuştu.
Evini sevgiyle düzenliyor, yemeklerini yapıyor, penceresinin önündeki çiçeklerle ilgileniyordu.
Fakat bu kez yaptığı hiçbir şey korkudan değildi.
Çünkü Salih, Efnan'ın yaptığı hiçbir şeyi kusur bulmak için beklemiyordu.
Yemek biraz tuzsuz olsa...
Çorba biraz soğuk kalsa...
Ev istediği kadar düzenli olmasa...
Salih için bunların hiçbirinin önemi yoktu.
— Canın sağ olsun, derdi.
— Bir dahaki sefere birlikte yaparız.
Efnan bazen ona bakıp şaşırıyordu.
Çünkü geçmişinde aynı şeyler yüzünden azar işiten, bağırılmaya alışmış bir kadınken şimdi küçücük bir hata yaptığında bile sevgiyle karşılanıyordu.
Salih ona dünyadaki tek kadınmış gibi davranıyordu.
Ev işlerinde Efnan'a yardım ediyor, yorulduğunu gördüğünde elinden işini alıyordu.
Bazen eve gelirken elinde küçük bir hediye oluyordu.
Bir demet çiçek...
Bir kitap...
Efnan'ın beğendiği küçük bir eşya...
Bazen de hiçbir sebep yokken:
— Bunu görünce seni düşündüm, diyordu.
Birlikte gezmeye çıkıyorlar, yeni yerler keşfediyor, akşamları uzun uzun sohbet ediyorlardı.
Efnan artık sevginin bağırmak olmadığını biliyordu.
Sevginin korkutmak olmadığını...
Sevginin insanı küçültmek değil, büyütmek olduğunu...
Ve zamanla o küçücük bodrum katında başlayan hayatları, sıcacık bir yuvaya dönüştü.
Sonra o yuvanın iki güzel meyvesi oldu.
Biri kız...
Biri erkek...
Efnan çocuklarını kucağına aldığında uzun süre ağladı.
Ama bu kez gözyaşları acıdan değildi.
Şükürdendi.
Bir zamanlar gecenin bir yarısı elinde çantasıyla sokakta kalan kadın, şimdi çocuklarının başında sevgiyle bekleyen bir anneydi.
Salih ise her ikisine de bakarken yüzünde aynı huzur vardı.
Efnan bazen geçmişini hatırlıyordu.
Ailesini...
Süleyman'ı...
O geceyi...
Parktaki bankı...
Ve Salih'in ona söylediği ilk cümleleri...
Eğer o gece hayatının en kötü gecesi olmasaydı, belki de hayatının en güzel insanıyla hiç karşılaşmayacaktı.
Efnan artık bunu biliyordu:
Hayat bazen bizi hiç istemediğimiz yollardan geçirir.
Bazı kapılar yüzümüze kapanır.
Bazı insanlar bizi yaralar.
Bazı günler hiç bitmeyecekmiş gibi gelir.
Ama insan, hikâyesinin en kötü sayfasında olduğunu bilmeden yaşar.
Çünkü bazen o sayfanın hemen ardından, hayatının en güzel bölümü başlar.
Efnan'ın da öyle oldu.
Kaybettiğini sandığı hayatın yerine, hiç hayal etmediği bir yuva kurdu.
Ve sonunda anladı ki;
Hayat bazen kötü yollardan geçirir bizi.
Ama bizi bekleyen bir güzellik, elbet vardır.
SON
Yorumlar
- Miladim: hayat dersi verici cumleler var cok guzel kusur aramadan sevilmek.... 😍😍
- Elif Ruveyda BİRCAN: Yorumunuz için teşekkür ederim 😊
- herkesin sığınacağı bir liman olur elbet yeterki kalbi temiz olsun İyilik her zaman iyidir 💐 tebrik ederim çok güzel bir hikaye 🙏
- Elif Ruveyda BİRCAN: Değerli yorumunuz için çok teşekkür ederim.
- esra yıldız: Tüm hikayelerimiz mutlulukla son bulsun🤲🏻
- Elif Ruveyda BİRCAN: Yorumunuz için çok teşekkür ederim
- Asena Kurt: salih iyi bir eş olarak durunca inandım
- Elif Ruveyda BİRCAN: Değerli yorumunuz için çok teşekkür ederim
- Metin Mutlu: sonu mutlu biten hikayeleri seviyorum
- Elif Ruveyda BİRCAN: Değerli yorumunuz için çok teşekkür ederim
- Bahar Onat: efnanın artık korkmadan yaşaması güzel
- Elif Ruveyda BİRCAN: Yorumlarınız benim için çok önemli, ilginiz için teşekkür ederim