ÖZGÜRLÜK
Günler ayları kovaladı.
Efnan artık o ilk geceki kadın değildi.
Her sabah erkenden kalkıyor, apartmanın merdivenlerini tertemiz yapıyor, işini büyük bir özenle yerine getiriyordu. Zamanla apartmandaki bazı kadınlar da onun temizliğinden memnun kalmış, evlerine temizliğe çağırmaya başlamışlardı.
Efnan çalışıyor, kazanıyor ve kimseye muhtaç olmadan hayatını sürdürmeye çalışıyordu.
Küçücük bodrum katı da zamanla değişmişti.
İlk geldiğinde dört duvardan ibaret olan ev, Efnan'ın ellerinde çiçek gibi olmuştu.
Pencerenin önünde saksılar, duvarlarda küçük süsler, mutfağın köşesinde tertemiz kavanozlar vardı.
Parası oldukça eve küçük bir eşya alıyor, her aldığı şeyi büyük bir mutlulukla yerine koyuyordu.
Burası artık onun yuvasıydı.
Bu sırada Efnan, Süleyman'a boşanma davası açmıştı.
Duruşma günü geldiğinde kalbi hızlı hızlı atıyordu.
Ama dava tek celsede sonuçlandı.
Efnan artık özgürdü.
O gün adliyeden çıktığında uzun süre gökyüzüne baktı.
İçinden sadece bir cümle geçti:
“Bitti.”
Geçmişi gerçekten bitmişti.
Bu süreçte Salih de Efnan'ı yalnız bırakmadı.
Bazen birkaç gün arayla uğrar, bazen haftalar sonra kapısını çalardı.
Her gelişinde elinde mutlaka küçük bir şey olurdu.
Kimi zaman bir saksı çiçeği...
Kimi zaman mutfak için küçük bir eşya...
Bazen de sadece hâlini hatırını sormaya gelirdi.
Ama hiçbir zaman haddini aşmazdı.
Kapının önünde durur, Efnan'ı rahatsız edecek bir davranışta bulunmazdı.
— Nasıl gidiyor?
— İyi, Salih Bey.
— Çok yoruluyor musun?
— Biraz.
— Kendine de dikkat et.
Efnan, Salih'in bu hâline her geçen gün daha çok hayran oluyordu.
Onun ilgisi Efnan'ı şaşırtıyordu.
Çünkü Salih hiçbir zaman karşılık bekleyen bir iyilik yapmıyordu.
Ne geçmişini sorguluyor ne de yaşadıklarını kurcalıyordu.
Sadece yanında olduğunu hissettiriyordu.
Efnan, Salih'in yanındayken kendini güvende hissediyordu.
Ve belki de en çok buna alışıyordu.
Fakat Efnan'ın fark etmediği başka bir şey vardı.
Salih de her geçen gün ona biraz daha bağlanıyordu.
Onu gördüğünde yüzünde istemsiz bir tebessüm oluşuyor, Efnan'ın sesini duyduğunda içi huzurla doluyordu.
Efnan'ın çalışkanlığına...
Saflığına...
Kimseye kötülük düşünmeyen kalbine...
Ve en önemlisi, yaşadığı onca şeye rağmen kalbindeki iyiliği kaybetmemesine hayran kalmıştı.
Ama Salih duygularını aceleyle ortaya koymadı.
Çünkü Efnan'ın çok şey yaşadığını biliyordu.
Onun hayatına yeni bir yük olmak istemiyordu.
Efnan ise henüz kendi kalbinde büyüyen duygunun adını koyamıyordu.
Sadece Salih geldiğinde evinin daha aydınlık olduğunu hissediyordu.
Salih gidince de kapının kapanmasıyla evin sessizleştiğini...
Gün geçmedi ki ikisinin kalbinde de aynı duygu biraz daha büyümesin.
Fakat ikisi de bunu henüz birbirine söylemeye cesaret edemiyordu.
Yorumlar
- Miladim: Salih gibi adamlar olsun sesinizi duyinca ici huzurla Dolan Salih favori karakter👏👏👏👏
- Elif Ruveyda BİRCAN: Yorumunuz için teşekkür ederim
- Elif Ruveyda BİRCAN: Yorumunuz için teşekkür ederim
- Elif Ruveyda BİRCAN: Yorumunuz için teşekkür ederim
- Elif Ruveyda BİRCAN: Yorumunuz için teşekkür ederim
- Elif Ruveyda BİRCAN: Yorumlarınız benim için çok önemli, ilginiz için teşekkür ederim
- Ege Yıldız: salih bey kalbini kaptırıyor galiba
- Elif Ruveyda BİRCAN: Değerli yorumunuz için çok teşekkür ederim
- Hazal Nur Vural: efnanın evini kendi emeğiyle değiştirmesi hoş bir detay
- Çiğdem Ülger: Salihin duygularını saklaması sabırlı biri olduğunu gösteriyor
- Tolga Korkut: küçük evine verdiği emek çok güzel
- Aslı Okur: efnanın Salih gelince evin daha aydınlık gelmesi çok tatlı