5.BÖLÜM : KOD ADI:SİMAY
“Son kez soruyorum, adımı nereden biliyorsun?”
Sesi, odanın soğuk duvarlarında yankılanırken gözlerimin içine dik dik bakıyordu. Karşımda bir duvar gibi duran bu adamın keskin ve tehditkar bakışları, içimde derin bir korkunun filizlenmesine sebep oldu. Göğsüm sıkışıyor, kalbimin göğüs kafesime vuran sesini kulaklarımda duyuyordum.
Ceylin... Ceylin, hey! Sana diyorum Ceylin, duymuyor musun beni?
Zihnimin içinden gelen o tanıdık, can sıkıcı ses yine konuşmaya başlamıştı. Tam şu an sırası değildi. Yaşadığım baskı ve korkuyla üzerime gelen bu iç sese karşı koyamayarak öfkeyle, “Öff, yeter be!” diye mırıldandım.
Atilla, bu ani çıkışımla kaşlarını çattı. Bakışlarındaki sertlik katlanırken, aramızdaki tekinsiz sessizliği bölen bir sesle sordu: “Bana mı diyorsun yeter diye? Şu anda tam olarak nerede olduğunu unutma istersen. Ölmek için çok gençsin henüz”
Tehditkar sesi tüylerimi ürpertti. Boğazım düğümlendi, yutkunmakta zorluk çekerek hemen durumu toparlamaya çalıştım: “Sana demedim.”
“Kime dedin öyleyse? Burada senden ve benden başka kimse yok.”
Çaresizlik ve panikle ellerimi saçlarımdan geçirip karmakarışık ettim. Kendimi koruma içgüdüsüyle, “Kendime dedim,” diye fısıldadım.
Ceylin hadi ama! Küs müyüz seninle? Darılırım ama...
İç sesim alay eder gibi konuşmaya devam ediyordu. Bedenimi saran strese karşı koymak için ciğerlerimi dolduran derin bir iç çektim. Bakışlarımı Atilla’ya çevirip, kelimelerin üzerine basa basa, “Kendime dedim, sana demedim dedim,” diyerek son cümlemi adeta sabitledim.
Atilla, duydukları karşısında sabrının son sınırındaymış gibi ellerini iki yana açtı: “Ey Allah’ım, bir delimiz eksikti, o da oldu çok şükür.”
Onun kurduğu cümlenin son hecesi zihnimde yankılanırken, “Şükür...” kelimesi ağzımdan tamamen istemsizce dökülüverdi. Atilla bana öyle keskin bir bakış fırlattı ki, o gözlerden kaçmak için panikle kafamı kaldırıp odanın tavanına bakınmaya başladım. Ortamdaki gerginliği dağıtmak için kurduğum cümle kendi kulağıma bile acizce geldi: “Tavanınız güzelmiş.”
Ah Ceylin, saçmalamayı kes! Ne diyorsun tavan mavan? Salak gibi görünüyorsun.
İç sesimin beni azarlamasına dayanamayarak, sinirle, “Hiç de bile!” dedim sesli bir şekilde.
Atilla’nın bakışları daha da karardı. “Efendim?!” dedi, ne yaptığımı anlamaya çalışan bir ses tonuyla.
Yaptığım potun farkına varınca parmaklarımla saçımın arkasını kaşıdım. Diğer elimi belime koyup, yüzüme çöken utangaç ve çekingen bir ifadeyle ona baktım. Dudaklarım titriyordu.
“Yine kendi kendine konuşuyorsun.”
Zoraki bir cesaret kırıntısıyla baş parmağımı ona doğru salladım: “Çok zekisin, çok zekisin sen...”
Atilla, tehditkar bir tavırla sallanan parmağıma dikti gözlerini. Yüzünde en ufak bir duygu kırıntısı, tek bir mimik değişimi bile yoktu. Bir heykel gibi donuk duruyordu.
Palyaço musun sen Ceylin? Niye adamın yüz ifadesini değiştirmeye çalışıyorsun?
İç sesimin bu tespiti karşısında hak vermeden edemedim. Haklısın, bu defa haklısın, dedim içimden, kendimi suçlayarak.
Tam o sırada dışarıdan sert bir kapı sesi geldi. İrkilerek gözlerimi hızla Atilla’nın üzerine diktim. O ise hiç istifini bozmadan, odadaki büyük boy camın ardındaki manzaraya doğru soğuk bakışlarını fırlatmaya devam etti. Kalbimin ritmi hızlanırken adımların içeriye doğru yaklaştığını duydum. Çok geçmeden kapıdan bir kadın girdi. Ellili yaşlarında olduğu hemen anlaşılıyordu ama üzerinde hayran olunası, asil bir zarafet vardı. Beyaz kır saçlarına tezat, oldukça bakımlı ve süslü bir hanımefendi izlenimi veriyordu.
Kadın beni görür görmez hızlı adımlarla üzerime doğru yürümeye başladı. Atilla, topuk sesleriyle birlikte bakışlarını arkasına, kadına çevirir çevirmez dudaklarından tek bir kelime döküldü: “Anne...”
Şaşkınlıktan gözlerim yuvalarından fırlayacak gibi oldu. “Nee? Annemi... Annen mi?” diye sordum, kelimeleri birbirine dolayarak.
Odaya aniden bir sessizlik çöktü. Ne Atilla ne de kadın soruma cevap verdi. Kadın adımlarını tam önümde durdurdu ve yüzünde sıcak bir tebessümle bana baktı: “Ahh Simay Hanım, hoş geldiniz.”
“Simay?” diye mırıldandım. Soran gözlerle kadına bakmaya devam ediyordum. Neler olduğunu anlamak için Atilla’ya döndüğümde, onun da tek kaşını kaldırmış, büyük bir şaşkınlıkla annesini izlediğini gördüm.
Kadın neşeli bir ses tonuyla devam etti: “Atillacım, Simay Hanım pilates eğitmenim. Aslında ben sizi haftaya bekliyordum, Kartal Bey’le görüşmemizde öyle söylenmişti.”
Atilla’nın sabrı taşmış gibi ses tonu yükseldi: “Anne, ne Simay’ı, ne Kartal’ı?”
O an zihnimde şimşekler çaktı. Durumu kurtarmak adına, mevzuyu yeni kavramış gibi bir aydınlanmayla araya girdim: “Haaa, Simay! Evet, evet, Simay benim adım Simay Hanım’ım ben. Pilates eğitmeni... Siz de Akkurt ailesinin kraliçesi olmalısınız, Kartal Abi bahsetmişti.”
Atilla’nın şaşkınlık ve öfke dolu yüz ifadesi bana dönerken, ben hiç bozuntuya vermeden annesine doğru gülümsedim. “Aslında haftaya gelecektim de... Hayat işte, kaçırılırsınız, kaçarsınız maazallah,” diyerek imalı bir şekilde gözlerimi Atilla’ya doğru belerttim.
Annesi ne demek istediğimi anlamayarak şaşkınlıkla sordu: “Nasıl?”
Elimi havada hafifçe sallayarak geçiştirdim: “Boş verin, çok da önemli değil.”
Kadın oğluna dönüp gülümsedi: “Atillacım, gerçi ben Simay Hanım’a senden bahsetmiştim ama yine de tanışmışsınız.”
Zoraki bir tebessümle, “Ya, evet... Tanıştık,” dedim, aramızdaki o gerilimli dakikaları hatırlayarak.
“Hadi bakalım Atilla, beni Simay Hanım kızımla yalnız bırak, iş konuşacağız,” diyerek oğlunu odadan uğurladı annesi.
Atilla, bakışlarını son bir kez üzerimde gezdirdikten sonra, o her zamanki soğuk ve adeta bir duvarı andıran ifadesiyle arkasını döndü ve kapıdan çıktı. O çıkar çıkmaz göğsümdeki baskı hafifledi, derin bir nefes aldım.
Ohh, hadi yine iyisin Ceylin! Bu Simay her kimse, onun sayesinde yırttın. Ne şanslı kızsın be!
Bu kez iç sesime cevap vermedim, derin bir sessizliğe gömüldüm. Zihnimin içinde tekinsiz düşünceler birbirini kovalıyordu. Bu Simay da kimdi? Ve en önemlisi, Kartal Abi ile nasıl bir bağlantısı vardı?
~BÖLÜM SONU~
Yorumlar
- Büşra: ceylin dikkat et bu ortam hiç güvenli değil
- Kadir karasu: anne demesine bile şaşırdım Beklenmedik bir gelişme
- Hilal Fidan: simay sayesinde kurtuldun ama gerçekleri yüzleşmek zorundasın
- Eda Sezer: atillanın bakışları gerçekten karanlık İyice dikkat et kendine