Ormanın Ardındaki Sır
Manolya Ökten
Hayaller bozulabilir,
Rüyalardan uyanılabilir,
Ama gerçekler kaçınılmazdır.
Saatlerdir yoldaydık ve hava çoktan zifiri karanlığa bürünmüştü. Başımı yorgunlukla koltuğa yaslayıp sola, Yusuf’a doğru çevirdim.
"Eve mi gitsek artık?" dedim, bitkin sesimin arabayı doldurmasına izin vererek.
Yusuf’un direksiyonu sıkan ellerinden stresli olduğu açıkça belli oluyordu. "Olmaz Manolya," dedi gergince. "Biraz daha sabret, bulacağım bir otel."
Uykum iyice bastırmıştı, bedenimdeki yorgunluk her geçen dakika daha da ağırlaşıyordu. Derin bir of çekerek bakışlarımı camdan dışarıya kaydırdım.
"Hani buraya yakın bir otel vardı?"
Başımı kaldırıp ciddi bir ifadeyle sordum:
"Yusuf, sen okulun yakınlarında otel olduğunu nereden biliyorsun?"
Yusuf bana şöyle bir bakıp hemen yola döndü. "Ne bileyim Manolya, navigasyondan baktım ben de," dedi.
Başımı hafifçe eğerek karanlık pencereye yaklaştım. "Belki de oteli çoktan geçtik," dedim, alnıma yerleşen endişeli bir kıvrımla. "Baksana, karanlıktan göz gözü görmüyor."
Koyu bir orman yolunda ilerliyorduk. Geceyi yaran tek şey, arabanın farlarından süzülen cılız ışıktı.
Yusuf derin bir nefes verip arabayı kenara çekti ve durdurdu. "Sonunda geldik," dedi.
Cevap vermedim. Ona bakmadan kapıyı açıp arabadan indim. Yusuf da benimle aynı anda inmişti; birkaç adım atıp arabanın önünde buluştuk.
Tam karşımızda ürpertici bir yapı yükseliyordu. Kollarımı göğsümde kavuşturup kendimi arabanın kaputuna bıraktım.
"Burası olduğuna emin misin?" diyerek başımı Yusuf’a doğru çevirdim.
Yusuf, boğazı kurumuş gibi güçlükle yutkundu. "Evet," dedi.
Cevabı pek güven vermiyordu çünkü etrafını devasa ağaçların sardığı yapı, bir otelden çok zamana yenik düşmüş eski bir harabeyi andırıyordu.
"Yusuf saçmalama, burası olmaz!" diyerek hızla arkamı döndüm.
Yusuf da bu kez bana hak vermiş olacak ki başını salladı. Tam arkamızı dönüp gidecekken, gecenin sessizliğini yaran bir dal çatırdama sesi duyduk.
Hemen başımı kaldırıp Yusuf’la göz göze geldim. İkimiz de derin bir sessizliğe bürünüp etrafa endişe dolu bakışlar atmaya başladık.
Karşımızdaki kapı yavaşça açıldı ve içeriden siyah, düz saçlı bir kız çıktı.
Yusuf onu görür görmez arabanın arkasından dolanıp hızlı adımlarla yanıma geldi. Yutkunup endişeyle Yusuf'a baktım ama o beni duymuyor, görmüyor gibiydi; bakışlarını kilitlenmişçesine kıza dikmişti.
Yorumlar
- Ahmet Gürsoy: burası çok gizemli bir yer gibi
- Feride Vatan: burası sadece düş gibi değil kötü bir rüya gibi doğru karar mı bu?
- Nisa Ergin: Rüya değil gerçek ama az sonra birçok soru yanıt bulacak mı merak içindeyim
- Ahmet Kaplan: manolya böyle bir durumdayken sorgulamak zorunda mısın?
- DJ Slot: yusuf biraz daha keşke sabretseydi burası gerçekten korkutucu görünüyor
- Poyraz Pekün: E tabi korkuyorsunuz ama artık oraya gitmemelisiniz hadi hemen çıkalım!