2. Bölüm Çanakkale Ye Yolculuk
15 Haziran...
Bugün Çanakkale gidiyorum. Odam da son bir kaç eşyamı valizimi koyarken odamın kapısı açıldı ve içeriye giren Hazal yani kız kardeşim. Gelip benim boynuma sarıldı şahsen bunu çok beklemiyordum çünkü en son biraz tartışmıştık "Noldu kız bir şeymi oldu" bir kaç saniye sustu daha sonra hayır anlamında kafasını iki yana salladı "Konuşsana ban gitmeden çıldırtıyorsun beni bir şey olmuş neden üzüldün anlat kim üzdü seni abicim hadi"
Benden uzaklaşıp "Sen abi sen gitmek zorundamısın yaa bilmiyorum kavga ediyoruz falan ama gitme ben sensiz napıcam burda" Böyle bir cevap vereceğini tahmin etmiştim zaten çünkü onun benden başka arkadaşı yok. Bu sefer ben ona sımısıkı sarıldım "Merak etme abicim ben sizi görmeye geleceğim hem eğer o çocukları dert ediyorsan boş ver takma onları"
Tam o sırada annemde odaya girdi "Ooo bakıyorum da birbirinizin değerini anlamışsınız galiba" "Evet anne değerimizi anladık" Hazalı bırakıp gülerek ona "ay doğru ya biz senle kavgalıyız pardon" Hazal gülerek omzuma vurdu bende onun anlına bir öpücük kondurup valizimi kapattım ve valizi elime alıp kapıya doğru ilerledim.
Valizimi yere bırakıp ayakkabımı giyiyorum annemin ağlamak istediğini biliyordum ama bunu gizliyordu ben bunu nasıl mı anladım küçükken de annem hep ağladığın da ve ya ağlamak istediğinde bir elini beline koyar ve diğer eli ile boynunda ki kolyesi ile oynar şuanda da aynısını yapıyor
Bağıcığımı bağlayıp ayağa kalktım ve anneme sarıldım. “Hemen gidip geleceğim, sakın ağlama tamam mı? Annem hem size her ay para yollayacağım.” Anne göz yaşlarını tutamamıştı, ama bu sefer ben ağlamak istiyordum ama ağlayamadım. Babama sözüm var.
“Paraya gerek yok oğlum, bizim için önemli olan sensin.”
Biraz geri çekilip annemi öptüm. Hazal da benimle aynı durumdaydı, gözlerinden anladım. Hemen boynuma sarıldı.
“Çabuk gel tamam mı, yoksa kimle kavga ederim ben?”
gülüp saçını karıştırdım "Tamam tamam kavga etmek için geleceğim ama bak o çocuklar bir şey yaparlarsa girişiyorsun tamam mı Hazal" "Off tamam be zaten sen demesen ben asla onları dövmeyecektim" Gülüp geriye çekildim ve valizimi alıp asansöre bindim.
Apartmandan çıkınca arabanın yanına gittim ve eşyalarımı bagaja yerleştirdim ve direksiyona geçip havalimanına doğru ilerledim bu sırada da size babama verdiğim sözü anlatayım
Babam ölmeden bir sene önceydi ben 13 yaşındayken benim babam askerdi birgün ekip arkadaşlarından biri şehit oluyor ve babam cenazeye gideceği zaman bende gittim orada herkes ağlıyordu babam da orada ağlamak istiyordu küçük olsam bile anlıyordum gözleri kıpkırmızıydı akşam olduğunda eve dönerken arabada babama sordum "Baba orada sende ağlamak istedin neden ağlamadın" "Herkesin önünde hep ağlanmaz bazen seni güçsüz görürler veya daha farklı şekilde anlarlar mesela orada ben ağlasaydım belki eşi ve çocuğu herkesin ağladığı için onlarda ağlamaktan kaçmıyorlar ama fark ettiysen arkadaşımın oğlu hiç ağlamadı çünkü birinin ailesini ayakta tutması gerektiğini biliyor ve ağlamadı" demişti babam ben o zaman sadece ağlamanın kötü bir şey olduğunu sanmıştım ama zamanla anladım ne demek istediğini ben babama "Tamam baba sana söz bende asla kimsenin karşısında ağlamayacağım güçlü duracağım" demiştim ben o yaşımdan beri kimsenin karşısında ağlamadım hatta hiç ağlamadım çünkü kafamı yardığımda da ağlamadım
Neyse ne ya zaten bunu anlatana kadar havalimanına geldim. Arabadan inip valizimi alıp havalimanına girdim bazı kontrollerden geçtim ve uçağı beklemek için oturdum daha yarım saat var çünkü.
Yarım saat geçmişti sonunda uçağa binebiliyorum sıkıldım ya. Uçağa bindim ve koltuğuma oturdum 2 saat sonra yeni bir hayatım başlıyor hala inanamıyorum neyse ya yatıyorum ben uyuyacağım.
Zorlukla gözlerimi açtım herkes gitmek için hazırlanıyorlar hemen bende kalktım ve uçaktan ayrıldım valizimi alıp havalimanından dışarıya çıktım.
Etrafıma baktığımda yepyeni bir şehir ve tanımadığım insanlar vardı umarım bu Çanakkale bana iyi gelecektir...
Yorumlar
- Samet Can Zengin: gitmemen için yalvarmasını beklememeliydin
- Sena Kara: Malesef ki kalıyor ya erkek milleti dururlarmı li
- Ruskoavo Turk: O çocuklarla uğraşmak zorunda kalma hazal
- Tuğba Derya Erdoğan: Ama ağlamak güçsüz değil unutma bunu
- Selin POLAT: annenin içindeki duygu ama sen bunu hissedebilmelisin
- Aylin Damla Eryılmaz: Aile yıkılınca birbirinize daha çok sarılmalısınız
- Zafer Kaan Genç: hazala daha çok değer vermen gerekir kardeşin üzülüyor
- Mardin güzeli: babanla yaşaman gereken çok şey var
- Feride Vatan: yeni hayata başlamak kolay olacak mı bilinmez
- Sena Kara: Onlara bende üzülüyorum ama en çok da onlar acı çekecek
- GÖKSU: Annesi ve kız kardeşiine üzüldüm