### 32. BÖLÜM — İÇİMİZDE KALANLAR
### 32. BÖLÜM — İÇİMİZDE KALANLAR
Levent gittikten sonra konakta yine sessizlik oldu.
Herkes kendi odasına çekilmişti.
Dmitri salondaki koltuğa oturmuş, elindeki bardağa dalmıştı. Camilya da karşısında sessizce oturuyordu.
Bir süre sonra Karun içeri girdi. Kaan da arkasındaydı.
Karun ikisine baktı.
“Konuşabilir miyiz?”
Dmitri başını kaldırdı.
“Tabii.”
Karun karşılarına oturdu. Kaan da yanına geçti.
Bir süre kimse konuşmadı.
Sonunda Kaan sessizliği bozdu.
“Bugün olanlardan sonra benim de kafam iyice karıştı.”
Dmitri hafifçe güldü.
“Benimki uzun zamandır karışık.”
Kaan gülümsedi.
“Onu fark ettim.”
Karun bir süre sustuktan sonra konuştu.
“İlk geldiğinizde size karşı biraz sert davrandık.”
Dmitri ona baktı.
“Biraz mı?”
Karun istemeden güldü.
“Tamam. Fazla sert davrandık.”
“Evet.”
“Biliyorum.”
Dmitri koltuğa yaslandı.
“Ben de o zamanlar size hiç güvenmiyordum.”
Kaan başını salladı.
“Karşılıklıymış.”
Camilya sessizce konuştu.
“Zaten kimse ne olduğunu bilmiyordu.”
Karun ona baktı.
“Ben de sizi ilk gördüğümde ne yapacağımı bilmiyordum.”
“Bizi gerçekten düşman sandın mı?”
“Evet.”
Dmitri başını iki yana salladı.
“Bunu unutmayacağım.”
Karun gülümsedi.
“Unut demiyorum zaten.”
Kaan araya girdi.
“Ben de başta ne düşüneceğimi bilmiyordum. O kadar şey bir anda oldu ki insan neye inanacağını şaşırıyor.”
Dmitri başını salladı.
“Biz de aynı durumdaydık.”
Camilya bir süre sustu.
Sonra yavaşça konuştu.
“Bazen hâlâ bütün bunların ortasında neden olduğumuzu düşünüyorum.”
Dmitri ona baktı.
“Ben de.”
Karun sessizce dinledi.
Camilya devam etti.
“Babamın bize bakışını anlamıyorum.”
Kaan gözlerini kaçırdı.
“Ben de onun ne düşündüğünü anlayamıyorum.”
“Bizi istemiyor gibi.”
Karun kısa bir süre sustu.
“Bence o da ne yapacağını bilmiyor.”
Dmitri kaşlarını kaldırdı.
“Sen babamızı savunuyor musun?”
“Hayır.”
Karun başını iki yana salladı.
“Sadece ne düşündüğünü ben de anlamıyorum.”
Dmitri hafifçe güldü.
“İlk defa aynı şeyi düşünüyoruz.”
Kaan da güldü.
“Bunu kutlamamız lazım.”
Camilya istemeden gülümsedi.
Sonra tekrar ciddileşti.
“Ben sadece her şeyin biraz normal olmasını istiyorum.”
Dmitri ona baktı.
“Ben de.”
Karun başını salladı.
“Bence biraz zaman lazım.”
Dmitri hemen cevap verdi.
“Bu cümleyi son birkaç gündür o kadar çok duyuyorum ki.”
Kaan güldü.
“Çünkü gerçekten lazım.”
“Tamam, onu kabul ediyorum.”
Bir süre daha konuştular.
Bu kez konuştukları şeyler daha sıradandı. Kimse birbirine yüklenmiyordu. En azından o an için herkes biraz rahatlamıştı.
Kaan ayağa kalktı.
“Ben artık yatacağım.”
Dmitri ona baktı.
“Sonunda.”
“Niye?”
“Çünkü birazdan yine bir şey çıkacak diye bekliyorum.”
Karun güldü.
“Bunu söyleme. Gerçekten çıkabilir.”
Camilya başını salladı.
“Susun ya.”
Dördü de güldü.
Ama gülüşler kısa sürdü.
Çünkü biraz sonra herkesin aklına aynı şey geldi.
Levent'in telefonundaki mesaj.
**“İş bitti. Şimdi sıra diğerinde.”**
Kimse bunun ne anlama geldiğini bilmiyordu.
Yorumlar
- Ahmet: camilyanın normal isteği çok tuhaf bazen bunun zor olduğunu düşünün
- Ece Oral: Örneğin kimse anlamıyor ama bu işin sonunu bilemeyiz dikkat!
- Aslı Kuş: kaanın kafası karışık anlaşılan ama sorular bitmeyecek gibi
- DJ Slot: Düşman gibi düşünmek insana fazla yük getiriyor karun çözülmeye başla