36. BÖLÜM — KEŞKELER
36. BÖLÜM — KEŞKELER
Çalışma odasındaki konuşma bittikten sonra herkes yavaş yavaş dağıldı.
Karel telefonla ilgilenmek için odasında kaldı.
Dmitri salona geçti. Bir süre tek başına oturdu.
Kaan mutfaktan su alıp salona geldi.
Dmitri'yi görünce durdu.
“Uyumayacak mısın?”
“Daha değil.”
Kaan karşısındaki koltuğa oturdu.
“Ben de uyuyamayacağım galiba.”
Dmitri hafifçe güldü.
“Son zamanlarda herkesin uykusu kaçıyor zaten.”
Kaan başını salladı.
“Doğru.”
Bir süre ikisi de konuşmadı.
Sonra Dmitri sessizliği bozdu.
“Bazen düşünüyorum da…”
Kaan ona baktı.
“Neyi?”
“Bütün bunları daha önce bilseydik nasıl olurdu?”
Kaan cevap vermeden önce biraz düşündü.
“Bilmiyorum.”
“Ben de bilmiyorum.”
Dmitri koltuğa yaslandı.
“Keşke bazı şeyleri daha önce öğrenseydik.”
Kaan başını eğdi.
“Benim de keşke dediğim çok şey var.”
Dmitri ona baktı.
“Mesela?”
Kaan kısa bir süre sustu.
“İlk karşılaştığımız zamanı.”
Dmitri'nin yüzündeki ifade değişti.
“Bizi düşman gibi gördüğün zamanı mı?”
“Evet.”
“Ben de seni hiç anlamaya çalışmadım.”
Kaan hafifçe gülümsedi.
“İkimiz de aynı şeyi yapmışız.”
“Karun da öyle.”
Tam o sırada Karun salona girdi.
“Benim hakkımda ne konuşuyorsunuz?”
Dmitri güldü.
“Tam zamanında geldin.”
Karun karşılarına oturdu.
“Ne oldu?”
Kaan cevap verdi.
“Geçmişi konuşuyorduk.”
Karun bir süre sessiz kaldı.
“Geçmişi değiştiremiyoruz.”
“Biliyorum,” dedi Dmitri. “Ama insan yine de düşünüyor.”
Karun başını salladı.
“Evet.”
Dmitri ona baktı.
“Senin bir keşken var mı?”
Karun hemen cevap vermedi.
Sonra dürüstçe konuştu.
“Var.”
“Ne?”
“Size ilk gün bu kadar sert davranmasaydım.”
Dmitri kaşlarını kaldırdı.
“Bunu senden beklemiyordum.”
Karun hafifçe güldü.
“Ben de söyleyeceğimi düşünmüyordum.”
Kaan gülümsedi.
“Demek sonunda itiraf ettin.”
“Abartma.”
Dmitri güldü.
“Benim de bir tane var.”
Karun ona baktı.
“Neymiş?”
“Bunca yıl ailem hakkında hiçbir şey bilmeden yaşamış olmak.”
Salona kısa bir sessizlik çöktü.
Kaan bu kez şaka yapmadı.
“Bunun senin seçimin olmadığını biliyorsun.”
“Biliyorum.”
Dmitri başını salladı.
“Ama yine de insan düşünüyor. Babamı tanımadan büyümüşüm. Sizden haberim yok. Camilya'yla bile sadece ikimizdik.”
Camilya'nın sesi koridordan geldi.
“Beni de konuya dahil ettiniz yani?”
Dördü birden ona baktı.
Camilya salona girip Dmitri'nin yanına oturdu.
“Ne konuşuyorsunuz?”
Dmitri gülümsedi.
“Keşkeler.”
Camilya kısa bir süre düşündü.
“Benim de var.”
Karun ona baktı.
“Neymiş?”
Camilya ellerini birbirine geçirdi.
“Keşke yıllar önce neden bazı şeylerin benden saklandığını anlayabilseydim.”
Dmitri ona baktı.
“Belki o zaman da hiçbir şeyi değiştiremezdik.”
“Biliyorum.”
Camilya hafifçe gülümsedi.
“Ama en azından kendimi bu kadar yalnız hissetmezdim.”
Kaan başını salladı.
“Bunu anlayabiliyorum.”
Camilya ona baktı.
“Senin de mi?”
“Biraz.”
Karun kardeşlerine baktı.
“Sanırım hepimizin değiştirmek istediği bir şey var.”
Dmitri gülümsedi.
“Benim liste biraz uzun.”
Camilya güldü.
“Şaşırmadım.”
“Ne var?”
“Her şey.”
Dmitri itiraz etti.
“Ben o kadar kötü değilim.”
Kaan güldü.
“Buna kimse inanmaz.”
Karun da gülümsedi.
“Bence listeyi yarına bırakalım.”
Dmitri başını salladı.
“Olur.”
Bir süre daha konuştular.
Bu kez konu Serhat değildi.
Kimse bir şeyleri çözmeye çalışmıyordu. Sadece konuşuyorlardı.
Sonra Camilya ayağa kalktı.
“Ben yatıyorum.”
Dmitri ona baktı.
“İyi geceler.”
Camilya birkaç adım attıktan sonra durdu.
“Dmitri.”
“Efendim?”
“İyi ki yanımdasın.”
Dmitri gülümsedi.
“Sen de.”
Camilya odasına giderken Karun ve Kaan da ayağa kalktı.
Dmitri koltukta biraz daha oturdu.
Aklından yine aynı düşünceler geçiyordu.
Bazı şeyler için hâlâ “keşke” diyordu.
Ama en azından artık bunları tek başına düşünmüyordu.
Yorumlar
- Ruskoavo Turk: dmitrinin biraz uzun bir liste yaptığını düşünüyorum ama belki hepsi geçmiştir
- aleyna: camilyanın hissettiklerine çok katılıyorum zor bir durum yaşıyorlar bence
- Nazlı Kara: karunun açılması hoştu içten bir itiraf olmuş cidden değerli kelimelerdi
- Derya Ergin: kaan cevap vermek istemese de duramayıp konuşması yalnız değil hissettiriyor
- Asena Kurt: dmitri keşke bazı şeyleri daha önce öğrenseydik diyorsun ama herkesin bir geçmişi var
- Ayla Sancak: Bu bölümdeki keşke duygusu insanı etkiliyor gerçekten düşündürücü
- Ahmet: karun sert davranmakta haklı gibi gözüküyor keşke her şey daha kolay olabilseydi
- Mahir torun: bu an beni çok düşündürdü insanlar sadece konuşarak bile rahatlayabilirler