39. BÖLÜM — KANER`İN ÖFKESİ

Bizi bağlayan yollar

39. BÖLÜM — KANER'İN ÖFKESİ

Karel'in çalışma odasındaki konuşma bittikten sonra herkes yavaş yavaş dağıldı.

Karun ve Kaan, numaranın eski kayıtlarına bakmak için çalışma odasında kaldı. Dmitri de onlara yardım etmek için yanlarına geçti.

Camilya koridora çıktığında Kaner'i duvarın yanında gördü.

Kaner telefonuna bakıyordu.

Camilya yanına yaklaştı.

"Ne yapıyorsun?"

Kaner telefonu cebine koydu.

"Hiç."

Camilya yüzüne baktı.

"Bir şey var."

"Yok."

"Kaner."

Kaner derin bir nefes aldı.

"Levent geldi, değil mi?"

"Evet."

"Ne söyledi?"

Camilya olanları kısaca anlattı.

Serhat'ın son haftalardaki davranışlarını, Rebeka'nın adını, siyah arabayı ve yirmi iki yıllık numarayı...

Kaner sessizce dinledi.

"Yani hâlâ Serhat'tan haber yok."

"Yok."

"Diğer adamdan da."

"Yok."

Kaner başını eğdi.

"Harika."

Camilya ona baktı.

"Öyle deme."

"Ne diyeyim?"

"Bir şey buldular en azından."

"Buldukları şey ne? Yirmi iki yıllık bir numara."

"Rebeka'yla bağlantısı olabilir."

"Olabilir."

Kaner'in sesi giderek sertleşiyordu.

"Ama yine elimizde kesin bir şey yok."

Camilya sessiz kaldı.

Kaner birkaç adım yürüdü.

"Ben bundan yoruldum."

"Neyden?"

"Her şeyin yarım kalmasından."

Camilya peşinden gitti.

"Biraz zaman alacak."

"Ne kadar?"

"Bilmiyorum."

"Ben de bilmiyorum."

Kaner durdu.

"İşte sorun bu."

Camilya ona baktı.

"Kaner..."

"Senin düğününde saldırı oldu. Seni götürmeye çalıştılar. Serhat ortadan kayboldu. Şimdi de yıllar öncesinden gelen bir numara çıkıyor."

"Ben iyiyim."

"Şimdilik."

Camilya'nın yüzü değişti.

"Öyle konuşma."

Kaner hemen pişman olmuş gibi başını çevirdi.

"Ben..."

"Ne?"

"Bir şey yok."

Camilya karşısına geçti.

"Var."

Kaner birkaç saniye sustu.

"Ben seni kaybetmekten korkuyorum."

Camilya'nın sesi yumuşadı.

"Buradayım."

"Biliyorum."

"O zaman?"

Kaner cevap vermedi.

Camilya elini tuttu.

"Ben buradayım, Kaner."

Kaner eline baktı.

"Ya yine bir şey olursa?"

"Olmayacak."

"Nasıl bu kadar emin olabiliyorsun?"

Camilya hafifçe başını salladı.

"Çünkü sürekli en kötüsünü düşünürsek hiçbirimiz rahat edemeyiz."

Kaner güldü ama yüzündeki gerginlik geçmedi.

"Ben zaten rahat edemiyorum."

"Fark ettim."

Kaner bir anda elini çekip koridorun sonuna doğru yürüdü.

Camilya arkasından baktı.

"Kaner."

Kaner durmadı.

"Biraz yalnız kalacağım."

Camilya birkaç saniye bekledi.

Sonra peşinden gitti.

"Tamam. Ama ben de geliyorum."

Kaner arkasına döndü.

"Camilya..."

"Ne?"

"Gerçekten biraz yalnız kalmak istiyorum."

Camilya başını salladı.

"Tamam."

Bu kez durdu.

Kaner birkaç adım daha attı.

Sonra durup gözlerini kapattı.

Camilya uzaktan onu izliyordu.

Bir süre sonra Kaner tekrar konuştu.

"Gitme."

Camilya yanına geldi.

"Gitmiyorum."

Kaner duvara yaslandı.

"Ben ne yapacağımı bilmiyorum."

Camilya şaşırdı.

"Sen mi?"

"Evet, ben."

Kaner ellerini yüzüne götürdü.

"Normalde bir şey olduğunda düşünürüm. Plan yaparım. Bir yol bulurum."

Camilya onu dinliyordu.

"Ama konu sen olunca hiçbirini yapamıyorum."

"Kaner..."

"Ne yapacağımı bilmiyorum."

Sesi yükselmeye başlamıştı.

"Serhat nerede bilmiyoruz. O adam kim bilmiyoruz. Biri bizi izliyor mu bilmiyoruz."

Kaner ellerini iki yana açtı.

"Ben burada oturup bekliyorum."

Camilya sakin bir şekilde konuştu.

"Çünkü Karel araştırıyor."

"Ben de araştırabilirim."

"Edersin."

"O zaman neden burada oturuyorum?"

Camilya cevap vermeden önce bir an düşündü.

"Çünkü çok sinirlisin."

Kaner ona baktı.

"Sinirli olmamam mı gerekiyor?"

"Öyle demedim."

"Ne zaman bir şey olsa herkes bana sakin olmamı söylüyor."

"Ben sana sakin ol demiyorum."

"Ne diyorsun?"

"Yanımda ol diyorum."

Kaner birkaç saniye sustu.

Sonra başını eğdi.

"Ben seni koruyacağım diye söz verdim."

Camilya hemen karşılık verdi.

"Ben de kendimi koruyabilirim."

"Biliyorum."

"Öyleyse kendini suçlama."

"Suçlamıyorum."

Camilya kaşlarını kaldırdı.

"Kaner."

Kaner cevap vermedi.

Camilya hafifçe gülümsedi.

"Suçluyorsun."

Kaner de istemeden gülümsedi.

"Biraz."

"Ben biliyordum."

Kaner tekrar duvara yaslandı.

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra nefesi hızlanmaya başladı.

Camilya bunu fark etti.

"Kaner?"

"İyiyim."

"İyi görünmüyorsun."

"Bir şeyim yok."

Camilya yanına geçti.

"Tamam. Otur."

"Niye?"

"Çünkü ayakta durmana gerek yok."

Kaner itiraz etmedi.

Yakındaki koltuğa oturdu.

Camilya karşısına geçti.

"Biraz bekleyelim."

Kaner başını öne eğdi.

Bir süre konuşmadılar.

Kaner derin nefes almaya çalıştı.

Sonunda nefesi biraz düzeldi.

"Az önce..."

Camilya bekledi.

"Ne?"

"Kontrolümü kaybettim."

"Biraz."

Kaner başını kaldırıp ona baktı.

"Biraz mı?"

"Tamam. Biraz fazla."

Kaner kısa bir gülümsemeyle başını salladı.

"Sen hâlâ dalga geçiyorsun."

"Çünkü seni böyle görünce ne yapacağımı bilmiyorum."

Kaner birkaç saniye sustu.

"Ben gerçekten korktum."

Camilya bu kez hiç şaka yapmadı.

"Biliyorum."

"Onu kaybetmekten korkuyorum."

Camilya ne demek istediğini anlamıştı.

"Beni."

"Evet."

Camilya yanına oturdu.

"Ben buradayım."

Kaner başını salladı.

"Şu an."

"Yarın da."

Kaner ona baktı.

"Umarım."

Camilya hafifçe omzuna dokundu.

"Umarım değil. Buradayım."

Kaner cevap vermedi.

Tam o sırada koridorun diğer ucundan ayak sesleri geldi.

Dmitri göründü.

Kaner'i koltukta görünce durdu.

Camilya ona eliyle sessiz olmasını işaret etti.

Dmitri bir şey sormadan yanlarına geldi.

Kaner başını kaldırdı.

"Ne oldu?"

"Bir şey yok."

"Yüzünden bir şey olduğu belli."

Dmitri Camilya'ya baktı.

Camilya hafifçe başını salladı.

Dmitri fazla soru sormadı.

"Serhat'la ilgili hâlâ bir gelişme yok."

Kaner'in yüzü yeniden gerildi.

"Başka?"

"Karun ve Kaan numaranın eski kayıtlarına bakıyor."

"Yani bekliyoruz."

"Şimdilik."

Kaner ayağa kalktı.

"Ben beklemek istemiyorum."

Dmitri ona baktı.

"Ne yapacaksın?"

"Serhat'ı bulacağım."

"Tek başına mı?"

"Hayır."

Kaner Camilya'ya baktı.

Camilya hemen konuştu.

"Ben de geliyorum."

Dmitri başını iki yana salladı.

"Önce Karel'e söyleyelim."

Kaner birkaç saniye düşündü.

Sonra başını salladı.

"Tamam."

Camilya şaşkınlıkla Dmitri'ye baktı.

"Senin sözünü dinledi."

Dmitri gülümsedi.

"Ben de şaşırdım."

Kaner ona baktı.

"Çok konuşma."

Dmitri güldü.

"Tamam, tamam."

O sırada çalışma odasının kapısı açıldı.

Karun dışarı çıktı.

"Kaner."

Kaner ona döndü.

"Ne oldu?"

Karun'un yüzü ciddiydi.

"Bir şey bulduk."

Dmitri hemen ayağa kalktı.

"Serhat mı?"

"Hayır."

Karun telefonunu gösterdi.

"Numaranın eski kaydında bir adres var."

Kaner'in yüzündeki ifade değişti.

"Neresi?"

Karun kısa bir süre sustu.

"Eski bir ev."

"Kimindi?"

Karun bu kez doğrudan Camilya'ya baktı.

"Rebeka'nın."

Camilya'nın yüzü düştü.

Dmitri birkaç saniye konuşamadı.

Kaner ise hiç beklemeden kapıya yöneldi.

"Ne bekliyoruz?"

Karun arkasından seslendi.

"Önce Karel'e söyleyeceğiz."

Kaner durdu.

"Tamam."

Camilya onun yanına geldi.

"Birlikte."

Kaner başını salladı.

"Birlikte."

Dmitri de yanlarına geldi.

"Bu sefer kimse tek başına bir şey yapmayacak."

Kaner ona baktı.

"Anlaştık."

Üçü Karun'un arkasından çalışma odasına doğru ilerledi.

Bu kez Kaner'in öfkesi biraz olsun geçmişti.

Ama aklında tek bir şey vardı.

Rebeka'nın eski evi.

Yorumlar

• Bahar Onat: heyecan var bu bölümde kaner bunun üstesinden gelmeli