40. BÖLÜM — GERÇEĞİN ARDINDA
40. BÖLÜM — GERÇEĞİN ARDINDA
Karel çalışma odasına girdiğinde herkes arkasından geldi.
Karun telefonu masanın üzerine bıraktı.
"Adres burada."
Karel ekrana baktı.
"Ne kadar eski?"
"Yirmi iki yıl."
Karel birkaç saniye ekrana baktı.
Sonra başını kaldırdı.
"Rebeka'nın evi olduğundan emin misin?"
"Evet."
Kaan araya girdi.
"Eski kayıtlarda onun adına görünüyor."
Dmitri masaya yaklaştı.
"Yani o numara gerçekten onun evine bağlı."
Karun başını salladı.
"Öyle görünüyor."
Camilya Kaner'e baktı.
"Gitmeliyiz."
Karel hemen cevap verdi.
"Önce ben gideceğim."
Kaner karşı çıkacak gibi oldu.
Karel elini kaldırdı.
"Hepimiz gideceğiz. Ama kimse kafasına göre hareket etmeyecek."
Dmitri hafifçe gülümsedi.
"Bugün bunu kaçıncı kez söylüyorsun?"
Karel ona baktı.
"Sen de kaçıncı kez başıma iş açıyorsun?"
Dmitri gülümsedi.
"Tamam. Sustuk."
Camilya kardeşine baktı.
"İki dakika dayanamadın."
"Ben ne yaptım?"
Kaner ikisini dinlerken ilk kez biraz rahatlamıştı.
Karel ceketini aldı.
"Çıkıyoruz."
Yaklaşık kırk dakika sonra eski mahallenin girişine geldiler.
Burası yıllardır pek kullanılmayan, eski evlerin bulunduğu sessiz bir bölgeydi.
Bazı evlerin pencereleri kırıktı. Bahçelerin çoğu da bakımsızdı.
Karun arabadan indi.
"Adres burası."
Karel çevreye baktı.
"Ev nerede?"
Karun karşıdaki dar sokağı gösterdi.
"Şurada."
Hep birlikte yürümeye başladılar.
Sokağın sonunda eski, iki katlı bir ev vardı.
Kapısı paslanmıştı.
Karel evin önünde durdu.
Camilya yanına geldi.
"Burası mı?"
"Evet."
"Buraya daha önce geldin mi?"
Karel başını salladı.
"Hayır."
Dmitri eve baktı.
"Yirmi iki yıldır kimse uğramadı mı?"
Karun elindeki dosyaya baktı.
"Kayıtlara göre ev uzun süre boş kalmış."
Kaan kapıya yaklaştı.
"Kapı kilitli."
Karel cebinden eski bir anahtar çıkardı.
Dmitri şaşkınlıkla ona baktı.
"Sen bunu nereden buldun?"
Karel anahtarı elinde çevirdi.
"Rebeka'nın mektuplarının arasında."
Camilya şaşırdı.
"Bunu neden daha önce söylemedin?"
"Çünkü işe yarayacağından emin değildim."
Anahtarı kilide soktu.
Bir kez çevirdi.
Kapı açıldı.
İçerisi toz içindeydi.
Camilya yavaşça içeri girdi.
Kaner hemen arkasından geldi.
Karel etrafa baktı.
"Dağılmayın."
Dmitri başını salladı.
"Tamam."
Karun ve Kaan diğer odaya geçerken Karel salonda kaldı.
Eski mobilyaların çoğu hâlâ yerindeydi.
Duvarlarda birkaç fotoğraf asılıydı.
Camilya bir fotoğrafın önünde durdu.
"Karel."
Karel yanına geldi.
Fotoğrafta genç Rebeka vardı.
Yanında başka bir kadın duruyordu.
Karel fotoğrafa dikkatle baktı.
"Bu kadını daha önce görmüştüm."
Dmitri yaklaştı.
"Kim?"
"Ayelita."
Dmitri şaşırdı.
"Onunla bağlantısı mı vardı?"
Karel fotoğrafın arkasını çevirdi.
Arkasında bir tarih vardı.
Yirmi iki yıl önce.
Tam o sırada Kaan diğer odadan seslendi.
"Burada bir şey var!"
Herkes odaya geçti.
Kaan eski bir çekmeceyi açmıştı.
İçinde birkaç dosya vardı.
Karun dosyalardan birini aldı.
"Çoğu boş."
Karel diğer dosyaya baktı.
"Şuna bak."
Dosyanın içinde eski bir zarf vardı.
Üzerinde yalnızca bir isim yazıyordu.
Karel.
Karel zarfı eline aldı.
Bir süre açmadan baktı.
Camilya sessizce sordu.
"Yine mektup mu?"
"Sanırım."
Zarfı açtı.
İçinden tek sayfalık bir kâğıt çıktı.
Karel okumaya başladı.
Yüzündeki ifade değiştikçe odadakiler sessizleşti.
Bir süre sonra kâğıdı masaya bıraktı.
Dmitri hemen sordu.
"Ne yazıyor?"
Karel cevap vermeden önce derin bir nefes aldı.
"Rebeka, o gece neden gittiğini anlatmış."
Camilya yaklaştı.
"Ne olmuş?"
Karel kâğıda tekrar baktı.
"Birilerinin onu takip ettiğini fark etmiş."
Karun'un yüzü ciddileşti.
"Kim?"
"Kim olduğunu bilmiyormuş."
Kaan sordu.
"Serhat mı?"
Karel başını salladı.
"Hayır. Serhat'ın adı geçmiyor."
Dmitri şaşkınlıkla baktı.
"Peki neden kaçmış?"
Karel devam etti.
"Bir süre sonra onu takip eden kişilerin benimle bağlantılı olduğunu düşünmüş."
Karel kısa bir süre sustu.
"Bu yüzden bana hiçbir şey söylemeden gitmiş."
Karun sessiz kaldı.
Karel kâğıdı tekrar masaya bıraktı.
"Burada bir isim var."
Herkes ona baktı.
"Ne ismi?" diye sordu Camilya.
Karel kâğıdın altındaki yazıyı gösterdi.
"Murat Veysel."
Dmitri'nin yüzü değişti.
"On üçüncü bölümde bulduğumuz isim."
Karun başını salladı.
"Demek bağlantı gerçekten varmış."
Karel kâğıdı tekrar okudu.
"Rebeka, Murat'ın kendisini takip eden adamlardan biri olduğunu düşünmüş."
Camilya sordu.
"Sonra?"
"Ayelita'dan yardım istemiş."
Kaan kaşlarını çattı.
"Bu evde mi kalmış?"
Karel başını salladı.
"Bir süre."
Kaner sessizce konuştu.
"Sonra İtalya'ya gitmiş."
"Evet."
Kaner düşünceli bir şekilde başını salladı.
"Serhat neden Rebeka'nın peşindeydi?"
Karel cevap vermeden önce Karun dosyaların arasını karıştırmaya devam etti.
"Burada bir not var."
Karel kâğıdı aldı.
Kısa bir nottu.
"Biri bu dosyaları ararsa, geçmişin tamamen kapanmadığını anlayacağım."
Dmitri kaşlarını çattı.
"Rebeka bunları bilerek bırakmış."
Camilya başını salladı.
"Belki bir gün birinin bulacağını biliyordu."
Karel notu elinde tuttu.
"Belki."
Kaan odanın diğer tarafındaki küçük dolaba baktı.
"Burada bir şey daha var."
Dolabın alt kısmını açtı.
İçinden küçük bir kutu çıktı.
Kutunun üzerinde bir tarih vardı.
Yirmi iki yıl önce.
Kaan kutuyu Karel'e uzattı.
Karel açtı.
İçinde eski bir fotoğraf ve küçük bir kâğıt vardı.
Kâğıtta bir telefon numarası yazıyordu.
Karel numaraya baktı.
Sonra kendi telefonundaki numarayla karşılaştırdı.
Aynı numaraydı.
Dmitri'nin yüzü değişti.
"Bu... Serhat'ın telefonundaki numara."
Karel başını salladı.
"Evet."
Odadaki herkes sustu.
Kaner yavaşça konuştu.
"Demek Serhat bu numarayı sonradan bulmadı."
"Hayır."
Camilya fotoğrafa baktı.
"Fotoğraftaki adam kim?"
Karel fotoğrafı eline aldı.
Genç Rebeka'nın yanında orta yaşlarda bir adam vardı.
Adamın yüzü tam olarak görünmüyordu.
Arka tarafta siyah bir araba seçiliyordu.
Kaan hemen fark etti.
"Siyah araba."
Karun fotoğrafa biraz daha yaklaştı.
"Bu adam..."
Karel başını kaldırdı.
"Tanıyor musun?"
Karun başını iki yana salladı.
"Hayır."
Karel fotoğrafı çevirdi.
Arkasında tek bir cümle vardı.
"Bana ulaşmak isteyen, önce onu bulmalı."
Dmitri başını kaldırdı.
"Yani Serhat bu adamı arıyordu."
Karel yavaşça başını salladı.
"Öyle görünüyor."
Camilya sessizce sordu.
"Peki Rebeka?"
Karel bir süre cevap vermedi.
Sonra fotoğrafı masaya bıraktı.
"Rebeka kaçmış."
"Bizden mi?"
"Hayır."
Karel kızına baktı.
"Birilerinden."
Camilya birkaç saniye sustu.
"Yani seni terk etmesinin sebebi bu muydu?"
Karel başını salladı.
"Muhtemelen."
Dmitri araya girdi.
"Ve bize bıraktığı mektup?"
Karel hafifçe gülümsedi.
"Sanırım bazı şeyleri anlatmak için çok geç kaldığını düşünüyordu."
Camilya babasına baktı.
"Keşke daha önce anlatsaydı."
Karel'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Evet."
Odadakiler sustu.
Bir süre sonra Kaner konuştu.
"Serhat'ı bulursak bu adamı da bulabiliriz."
Karel başını salladı.
"Evet."
Karun dosyaları topladı.
"Ve Murat Veysel'in geçmişine tekrar bakarız."
Karel kapıya yöneldi.
"Bu kez hiçbir ayrıntıyı atlamayacağız."
Dmitri gülümsedi.
"Yine başladık."
Camilya kardeşine baktı.
"Sen hiç susmayacak mısın?"
"Hayır."
Karel kapının önünde durdu.
İlk kez yüzünde hafif bir tebessüm vardı.
"Artık alıştım."
Dmitri şaşırdı.
"Neye?"
Karel ona baktı.
"Size."
Camilya'nın yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.
Kaner de gülümsedi.
Karun ve Kaan birbirlerine baktılar.
Sonra hep birlikte evden çıktılar.
Karel kapıyı kapatmadan önce son kez içeri baktı.
Yirmi iki yıldır kimsenin uğramadığı bu ev, sonunda onlara geçmişten önemli bir ipucu vermişti.
Ama hâlâ cevaplanmayan sorular vardı.
Serhat ortada yoktu.
Murat Veysel'in nerede olduğu bilinmiyordu.
Fotoğraftaki adamın kim olduğu da hâlâ belli değildi.
Yine de Karel'in elinde artık geçmişe ait somut bir iz vardı.
Rebeka'nın neden gittiğine dair ilk kez gerçek bir cevap bulmuştu.
Camilya babasının yanına geldi.
"İyi misin?"
Karel ona baktı.
"Değilim."
Camilya şaşırdı.
Karel
Yorumlar
- vulkanx tt: Gerçekten de rebekanın peşine takılmak yerine önce kaan ile konuşmalıydın