7.GEÇMİŞTEN GELEN İSİM
7. BÖLÜM — GEÇMİŞTEN GELEN İSİM
Sabah olduğunda Karahan Konağı'nda kimse doğru düzgün uyuyamamıştı.
Gece boyunca yaşananlar herkesin aklını kurcalıyordu. Özellikle de eski binada bulunan mektup ve ardından ortaya çıkan izler, işin göründüğünden çok daha büyük olduğunu düşündürüyordu.
Karun çalışma odasında oturmuş, önündeki dosyalara bakıyordu ama tek bir satıra bile odaklanamıyordu.
Kaan karşısındaki koltuğa oturdu.
“Dün gece söyledikleri aklımdan çıkmıyor.”
Karun gözlerini dosyadan ayırmadan sordu.
“İkizlerin söylediklerini mi?”
“Evet. ‘Biz size ihanet etmedik’ dediler.”
Karun birkaç saniye sustu.
“İnanmak istesem bile elimde hiçbir şey yok.”
“Peki ya o adamların söyledikleri?”
Karun başını kaldırdı.
“Rebeka’nın geçmişinden biri olduğunu söylediler.”
Tam o sırada kapı açıldı. İçeri giren adamlardan biri başını eğdi.
“Karun Bey.”
“Ne oldu?”
“Dün gece kaybolan adamı bulduk.”
Karun ayağa kalktı.
“Nerede?”
“Şehrin dışında. Aracı terk edilmiş halde bulunmuş. Kendisi biraz ilerideymiş.”
“Ne anlatıyor?”
“Pek bir şey hatırlamıyor. Sadece siyah bir araç gördüğünü söylemiş.”
Karun'un yüzü daha da ciddileşti.
“Aracın kime ait olduğunu biliyor muyuz?”
“Henüz değil.”
“Bulun.”
Adam başını sallayıp odadan çıktı.
Kaan, Karun'a baktı.
“Bu iş büyüyor.”
Karun cevap vermedi.
Çünkü o da aynı şeyi düşünüyordu.
---
Aşağıdaki odada ise Dmitri ve Camilya yan yana oturuyordu.
Camilya ellerini birbirine kenetlemiş, sessizce yere bakıyordu.
“Karun abi bize hâlâ inanmayacak,” dedi.
Dmitri ona döndü.
“Şimdilik inanmasın. Gerçek ortaya çıktığında mecbur kalacak.”
Camilya içini çekti.
“Kaner dün gece çok öfkeliydi.”
Dmitri hafifçe başını salladı.
“Sen söz konusu olunca kendini zor tutuyor.”
Camilya gülümsedi ama bu gülümseme kısa sürdü.
“Bazen gerçekten çok sert oluyor.”
“Bunu ona söyle.”
“Söylesem de dinlemez.”
Dmitri tam cevap verecekken Camilya'nın telefonu çaldı.
İkisi de aynı anda telefona baktı.
Numara kayıtlı değildi.
Dmitri kaşlarını çattı.
“Açmadan önce düşün.”
Camilya birkaç saniye bekledi, sonra telefonu açtı.
“Efendim?”
Karşıdan bir erkek sesi geldi.
“Camilya.”
Camilya'nın yüzündeki ifade bir anda değişti.
“Sen kimsin?”
“Beni tanımıyorsun ama ben anneni tanıyordum.”
Camilya ayağa kalktı.
“Rebeka'yı mı?”
Karşıdaki kişi birkaç saniye sustu.
“Evet.”
“Ne istiyorsun?”
“Size ulaşan mektup daha başlangıç.”
Camilya'nın sesi titredi.
“Ne demek istiyorsun?”
“Babanızın bilmediği bazı şeyler var.”
Telefon bir anda kapandı.
Camilya ekrana bakakaldı.
Dmitri hemen ayağa kalktı.
“Kimdi?”
“Bilmiyorum.”
“Ne söyledi?”
Camilya duyduklarını anlattı.
Dmitri'nin yüzü ciddileşti.
“Kaner'i ara.”
Camilya hiç düşünmeden numarayı çevirdi.
Kaner birkaç saniye sonra telefonu açtı.
“Camilya?”
“Kaner, az önce biri aradı.”
Kaner'in sesi hemen değişti.
“Kim?”
“Bilmiyorum. Rebeka'yı tanıdığını söyledi.”
Kısa bir sessizlik oldu.
“Numarayı silme.”
“Tamam.”
“Dmitri'nin yanından ayrılma.”
“Ne yapacaksın?”
“Yanınıza geliyorum.”
Telefon kapandı.
---
Bir süre sonra Karun ve Kaan, Camilya ile Dmitri'nin anlattıklarını dinliyordu.
Karun'un yüzü sertleşmişti.
“Annenizi tanıdığını söyleyen bir adam mı aradı?”
Camilya başını salladı.
“Evet.”
“Başka ne söyledi?”
Camilya tereddüt etti.
“Mektubun sadece başlangıç olduğunu söyledi.”
Kaan kaşlarını çattı.
“Peki sonra?”
“Babamızın bilmediği bazı şeyler olduğunu söyledi.”
Karun bir süre sessiz kaldı.
Tam o sırada konağın önünde bir araç durdu.
Kapı açıldı.
Kaner indi.
Bu kez yanında kimse yoktu.
Doğrudan konağın kapısına yürüdü.
Karun onu görünce yerinden kalktı.
Kaner içeri girdiğinde gözleri önce Camilya'yı buldu.
Camilya onu görünce biraz rahatladı.
Kaner yanına geldi.
“İyi misin?”
“İyiyim.”
Kaner başını salladı, ardından Karun'a döndü.
“Az önce olanları öğrendim.”
Karun sertçe sordu.
“Sen ne biliyorsun?”
Kaner birkaç saniye sustu.
“Arayan kişinin Rebeka'nın geçmişiyle bağlantısı olduğunu düşünüyorum.”
Kaan hemen araya girdi.
“Neye dayanarak?”
“Henüz kesin bir şey yok.”
Karun gözlerini Kaner'den ayırmadı.
“Peki mektup?”
“Onu da aynı kişinin aradığını düşünüyorum.”
Odada kısa bir sessizlik oldu.
Karun sonunda kenara çekildi.
“İçeri geç. Konuşacak çok şeyimiz var.”
Kaner Camilya'ya baktı.
Camilya da ona baktı.
İkisi de bu kez konuşmadan anlaştı.
Çünkü artık mesele yalnızca kaybolan bir mektup değildi.
Rebeka'nın yıllar önce geride bıraktığı geçmiş, yavaş yavaş Karahan ailesinin kapısına dayanıyordu.
Ve o geçmişte kimin olduğu hâlâ bilinmiyordu.
Yorumlar
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: çok haklısın ya
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: arkadaş mı emin misiniz
- Eda Özden İlgezdi: Dmitrinin camilyaya destek olması önemli arkadaşlıklarını korumaları gerekiyor
- Sümeyye: kaanın şüpheleri bence çok yerinde bu adam kim ve ne istiyor anlamak lazım
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: hiç basit olur ölen kadın gerçek yüzü çok teşekkür ederim canım
- Ötüken Kalemi 00 Kalem: çok doğru çok teşekkür ederim
- Tolga Korkut: birşeylerin olduğunu hissetmek çok rahatsız edici nihayet yavaş yavaş cevapsız kalan sorulara yaklaşılacak
- Umay Vuralcan: Bu mektup meselesi hiç ama hiç basit görünmüyor işler daha da sarpa sarmaya başladı