8. BÖLÜM — REBEKA`NIN MEKTUBU

8. BÖLÜM — REBEKA'NIN MEKTUBU

Karahan Konağı'nda gece çoktan çökmüştü.

Karel çalışma odasında tek başına oturuyordu.

Masanın üzerinde beyaz bir zarf vardı.

Rebeka'nın mektubu.

Karel bir süre zarfı elinde tuttu. Açmak konusunda kararsızdı.

Yirmi iki yıl.

Tam yirmi iki yıl boyunca Rebeka'dan tek bir haber almamıştı.

Şimdi ise ölümünden sonra bir mektup bırakmıştı.

Karel zarfı yavaşça açtı.

İçinden tek bir sayfa çıktı.

Mektubun ilk satırını okudu.

Karel,

Sana bunu yazmak için belki çok geç kaldım.

Karel'in bakışları birkaç saniye o satırda kaldı.

Sonra okumaya devam etti.

Seni hiçbir zaman sevmedim. Seninle bir aile kurmak istemedim. Anne olmak da istemedim.

Karel'in yüzü değişti.

Mektubu elinde biraz daha sıkı tuttu.

Ama okumayı bırakmadı.

Yıllar önce senden ayrıldığım gün yanımda senden kalan iki parçayı götürdüm.

Karel'in gözleri satırlarda gezindi.

İki parça.

Karun ve Kaan.

Mektubun devamında Rebeka'nın yıllardır sakladığı başka bir şeyden söz ediliyordu.

Karel birkaç satır daha okudu.

Sonra bir anda durdu.

Yüzündeki ifade tamamen değişmişti.

Mektubu tekrar baştan okumaya başladı.

Ama bu kez daha yavaş okuyordu.

Sayfanın sonuna geldiğinde yalnızca tek bir isim gördü.

Rebeka

Karel uzun süre kâğıda baktı.

Ne öfkelendi ne de konuştu.

Sadece sessizce ayağa kalktı.

Çalışma masasının yanındaki çekmeceye yöneldi.

Çekmeceyi açtı.

Mektubu içine koydu.

Bir süre eli çekmecenin üzerinde kaldı.

Sonra çekmeceyi kapattı ve kilitledi.

Karel koltuğuna geri döndü.

Gözlerini kapattı.

Yirmi iki yıl önce geride kaldığını düşündüğü bazı şeylerin aslında hiç bitmediğini artık biliyordu.

Ama mektupta yazanların ne kadarının gerçek olduğunu hâlâ bilmiyordu.

Çekmecenin içinde duran tek bir sayfa, Karahan ailesinin geçmişini yeniden açmaya yetmişti.

Yorumlar