### — KABUL EDİLMEYEN GERÇEK
### — KABUL EDİLMEYEN GERÇEK
Karahan Konağı'na geldiklerinde gece iyice ilerlemişti.
Arabalar bahçeye girdiğinde kimse konuşmadı.
Camilya camdan dışarı bakıyordu. Yanında oturan Kaner'in yüzü gergindi.
Dmitri ise başka bir araçtaydı.
Konağın önünde herkes araçlardan indi.
Karel önden yürüdü.
Karun ve Kaan arkasından geldi.
Camilya birkaç adım geride kaldı. Kaner de onun yanında durdu.
Karel dönüp ikisine baktı.
“İçeri girin.”
Camilya yerinden kıpırdamadı.
“Bize emir vermeyi bırak.”
Karel'in yüzü sertleşti.
“Camilya.”
“Ne?”
“Bu gece yeterince olay çıktı.”
“Ben çıkarmadım.”
Kaner araya girecek gibi oldu ama Camilya elini kaldırdı.
“Bırak. Ben konuşacağım.”
Karel birkaç saniye ona baktı.
Camilya'nın sesi titriyordu ama geri adım atmıyordu.
“Beni yıllarca tanımadın.”
Karel cevap vermedi.
“Şimdi bir anda karşıma çıkıp hayatıma karışıyorsun.”
“Çünkü sen düşmanımın oğluyla evleniyorsun.”
Camilya acı bir şekilde güldü.
“Demek mesele bu.”
“Evet.”
“Benim kim olduğum değil. Kiminle evlendiğim.”
Karel'in sesi yükseldi.
“Sen anlamıyorsun.”
“Hayır, sen anlamıyorsun!”
Camilya'nın gözleri doldu.
“Beni bilmiyordun bile. Dmitri'yi de bilmiyordun. Yıllarca kendi hayatımızı yaşadık. Şimdi öğrendin diye bizi istediğin yere koyamazsın.”
Karel bir süre sustu.
“Ben sizi bilmiyordum.”
Dmitri o sırada konağın kapısından çıktı. Konuşulanları duymuştu.
Camilya'ya baktı, sonra Karel'e döndü.
“Bizi hâlâ istemiyorsun, değil mi?”
Karel'in bakışları Dmitri'ye çevrildi.
“Bu o kadar basit değil.”
Dmitri başını salladı.
“Bence gayet basit.”
Karun araya girdi.
“Dmitri.”
“Hayır, abi.”
Dmitri ilk kez Karun'a bu kadar sert bakıyordu.
“Bizi günlerdir şüpheli gibi gördünüz. Şimdi babamız olduğumuzu öğrendiniz ama hâlâ bize bakışınız değişmedi.”
Kaan sakin bir sesle konuştu.
“Biz de ne düşüneceğimizi bilmiyoruz.”
Dmitri ona döndü.
“En azından dürüst olun.”
Kaan başını salladı.
“Dürüstüz.”
Karun da konuştu.
“Kimsenin tarafını tutmuyorum. Ne babamın ne de sizin.”
Dmitri bir an sustu.
“Tarafsız kalmak kolay.”
Karun'un yüzü değişmedi.
“Kolay olduğunu düşünüyorsan yanılıyorsun.”
Kaan da ekledi:
“Biz de bu gerçeği yeni öğrendik. Siz de bizim için yenisiniz. Hepimiz ne olduğunu anlamaya çalışıyoruz.”
Camilya gözlerini sildi.
“Peki ya babamız?”
Karel cevap vermedi.
Camilya ona baktı.
“Bizi kabul ediyor musun?”
Karel'in yüzündeki sertlik değişmedi.
“Bilmiyorum.”
Dmitri'nin çenesi gerildi.
“En azından bunu söyleyebiliyorsun.”
Karel ona baktı.
“Ben yıllarca iki çocuğum olduğunu bile bilmeden yaşadım.”
“Bu bizim suçumuz değil.”
“Biliyorum.”
“Öyle davranmıyorsun.”
Karel sustu.
Dmitri devam etti.
“Rebeka bizi senden sakladıysa bunun hesabını bize soramazsın.”
Karel'in bakışları bir an yere indi.
“Rebeka'nın neden yaptığını ben de bilmiyorum.”
Camilya sessizce konuştu.
“Belki de bizi istemedi.”
Dmitri hemen kardeşine baktı.
“Böyle düşünme.”
“Gerçek bu olabilir.”
“Bilmiyoruz.”
Karel ikisine baktı.
“Benim için her şey bir gecede değişti.”
Camilya hemen karşılık verdi.
“Bizim için de.”
Karel derin bir nefes aldı.
“Bir de Kaner var.”
Kaner öne çıktı.
“Ben buradayım.”
Karel ona döndü.
“Biliyorum.”
“Camilya'yı seviyorum.”
Camilya Kaner'e baktı.
Karel'in sesi sertleşti.
“Sen benim düşmanımsın.”
Kaner sakin kaldı.
“Bu, Camilya'nın kararını değiştirmez.”
“Ben onun bu evliliğe devam etmesini istemiyorum.”
Camilya hemen karşı çıktı.
“Ben istiyorum.”
Karel ona baktı.
“Bunu kabul etmiyorum.”
“Sen kabul etsen de etmesen de benim hayatım.”
Karun araya girdi.
“Yeter.”
Herkes ona baktı.
Karun sakin bir şekilde devam etti.
“Bu gece herkes öfkeli. Şimdi birbirimize bağırarak hiçbir şeyi çözemeyiz.”
Kaan da başını salladı.
“Birbirimizi tanımıyoruz bile. Önce bunu kabul edelim.”
Dmitri derin bir nefes aldı.
“Ben kardeşimi yalnız bırakmayacağım.”
Camilya ona baktı.
“Ben de seni.”
Karun ikisine baktı.
“Bunu zaten biliyoruz.”
Karel sessizce kapıya yöneldi.
Bir süre sonra durdu.
Arkasını dönmeden konuştu.
“Bu gece herkes odasına geçsin.”
Camilya cevap vermedi.
Kaner onun yanında kaldı.
Dmitri de kardeşinin yanına geçti.
Üçü birlikte konağa girdi.
Karun ve Kaan geride kaldı.
Kaan alçak sesle konuştu.
“Ne yapacağız?”
Karun babasının arkasından baktı.
“Bilmiyorum.”
“İlk kez babamızı da anlamıyorum.”
Karun başını salladı.
“Ben de.”
İkisi bir süre daha orada durdu.
Bu kez söyleyecekleri bir şey yoktu.
Konağın içinde ise herkes kendi odasına çekildi.
Ama kimsenin kafasındaki soru aynıydı:
Karel, yıllar sonra öğrendiği çocuklarını gerçekten kabul edecek miydi?
Yorumlar
- Umut Dündar: karel cayıp gitmesin bazen dinlemek önemli olur
- Ramazan Zengin: dmitri çok belli etti Burada kalmaya devam etmelisiniz