8. KATIN HAYALETİ
Otel odalarını oldu olası sevmez. Ama ne zaman seyahate çıksalar mecburen orada kalıyorlar. Her yaz olduğu gibi yurt dışına seyahate gidecekleri yerlerin bir kağıda yazdılar ve aralarından bir kağıdı seçtiler. Seçtikleri kağıtta İtalya çıktı. Hep oraya gitmek isterdi ve sonunda gittiler.
Otelin kapısına gelince gözleri kamaştı. Çok büyük ve görkemli bir oteldi. İkisi de hayranlıklarını gizleyemedi. Kapısından içeri girdiklerinde etraflarına şaşkın gözlerle baktılar. Büyüklüğünü geçtim göz kamaştırıcıydı. Odalarının anahtarını aldılar ve odaya çıktılar. Koray ile birlikte deniz manzaralı güzel bir odaya denk gelmişti.
Bu tatil onlara iyi gelecekti. Oda 8. katta idi, Handan’ın yükseklik korkusu olduğu için camdan dışarıya bakamadı. Yatağı test ettikten sonra dinledi. Koray yanına uzandı ve onu uyurken izlemeyi tercih etti. Handan bir anda annesinin sesini duyar gibi oldu. Kalkıp tekrar dinledi ama ses yoktu. Uyku sersemliğinden diye düşündü ve tekrar uyumaya çalıştı.
“Hayatım artık uyumasan mı diyorum?”
“Ama hala uykum var canım.”
“Gülüm, o güzel gözlerini benden mahrum etme.”
“Peki, canım. Zaten uykum da kaçtı.”
“Biraz durgunsun bir şey mi oldu?”
“Evet bir şey oldu ama gördüğüm rüya ile ilgili.”
“Anlatmak ister misin?”
“Bak, rüyamda eski bir evde yerde yıldız sembolü gördüm, biri yatıyordu. Etrafında siyah giyimli birkaç kadın vardı. Anlamadığım dilde konuşuyorlardı. Bir de ileri geri sallanıyorlardı. Sonra biri bana doğru döndü dedi ki ‘Sıra sana geliyor.’ Bu ne demekti şimdi.”
“Rüya işte canım. Takma kafana. İzlediğin bir filmden etkilenmiş olabilirsin.”
“Bak bu hiç aklıma gelmemişti.”
O sıra banyoya gider ve elini yüzünü yıkar. Koray dışarıda ne olur ne olmaz onu beklemektedir. Handan beti benzi atmış bir şekilde banyodan çıkar ve donuk bir ifadeyle Koray’a bakar.
“Canım, ne oldu?”
“Senin de sonun geldi.”
“Handan kendine gel ben kocan Koray.”
“Senin…” der krize girer.
Koray kucağına alır, salona götürüp yatırır. Kolonya koklatır ve kendisine gelmesini bekler. Koray, çocukluk travmasının yeniden nüksetmesini istemiyordu. Doktorun demesine göre tekrar nüksederse bir daha normal haline dönemeyecekti.
Handan artık eski Handan değildi. O gitti yerine başka biri gelmişti. Ona bir şey musallat olmuştu. Koray bu tip şeylere inanmıyordu. Ta ki bu olay yaşanana kadar. Karısını geri kazanmak istiyordu ama bu nasıl olacaktı. Aklına gelen her yolu denedi.
“Hayatım bari beni hatırla. Aşkımızı hatırla.”
Handan’dan çıt çıkmaz. Durumu gittikçe kötüleşir. Her geçen dakika onda davranışında değişiklikler olur. Koray araştırma yapar ve Handan’ın çocukluk travması ile ilgili olmadığını öğrenir.
8. katta kalan Özlem hanım, geceleri özellikle gece yarısı uğultuya benzer sesler duyuyormuş. Birden fazla kişi odada geziyor gibi hissediyormuş. Ve bunun gibi birçok şikayet vardı kat sakinlerinin. Handan’ın hikayesi herkesi korkuttu. Son son daha da kötüleşti ve saldırganlaştı. O sabah onu son görüşüydü.
Koray gözlerini açtığında Handan yatakta yoktu. Bir an banyoya gittiğini düşündü. Sonra odanın içinde dolaştı. Banyo boştu. Salon da boştu.
“Handan?”
Cevap gelmedi. Kapıya yöneldiğinde kapının aralık olduğunu fark etti. Koridordan soğuk bir hava geliyordu.
Koray dışarı çıktı. Koridor bomboştu. Tam geri dönecekken ileriden bir ses duydu.
“Koray…”
Ses Handan’ın sesiydi. Koşarak sesin geldiği yöne ilerledi. Koridorun sonunda asansör kapısının önünde durdu.
Asansörün ekranında 8 yazıyordu. Kapılar açıldı. İçerisi boştu. Ama aynada Handan görünüyordu. Koray olduğu yerde donup kaldı.
Handan aynanın içinde ona bakıyordu. Yüzünde ifadesiz bir gülümseme vardı.
“Handan!”
Koray asansöre adım attı. Aynadaki Handan başını yavaşça yana eğdi. Sonra dudakları hareket etti.
“Geç kaldın.”
Asansörün ışıkları söndü. Koray birkaç saniye sonra kendini yeniden otel odasında buldu. Kapı açıktı. Oda tamamen sessizdi.
Yatağın üzerinde ise Handan’ın çantası duruyordu. Koray çantayı açtı. İçinden küçük, eski bir kâğıt düştü. Kâğıdın üzerinde bir adres yazıyordu. Altında ise tek bir cümle vardı:
“Sıra sana geliyor.”
Koray kâğıdı elinden düşürdü. Tam o sırada odanın banyosundan su sesi geldi. Yavaşça banyoya yaklaştı.
Kapıyı açtığında içerisi boştu. Ama aynanın buğulu yüzeyinde bir yazı vardı.
8. KATTAKİ ODAYA BİR DAHA GİRME.
Koray geri çekildi. Arkasından bir ses duyuldu.
“Koray…”
Bu kez ses çok yakındı. Dönmeye cesaret edemedi.
“Beni neden bıraktın?”
Koray gözlerini kapattı. “Handan…”
Sessizlik oldu. Sonra aynı ses fısıldadı:
“Ben Handan değilim.”
Koray arkasını döndüğünde kimse yoktu. Ertesi sabah otel çalışanları 8. kattaki odayı kontrol ettiklerinde Koray’ı bulamadılar.
Handan’dan da hiçbir iz yoktu. Oda boşaltıldı ve kapısına kilit vuruldu. Fakat otelin kayıtlarına göre o odada yıllardır kimse kalmıyordu.
Daha da garip olanı, otelin 8. katında aslında yalnızca yedi oda vardı. Sekizinci oda hiç var olmamıştı.
O günden sonra otelin 8. katında kalan misafirler geceleri aynı şeyi anlatmaya başladı:
Gece yarısı koridordan iki kişinin konuşma sesini duyuyorlardı. Biri kadın… Diğeri erkekti.
Ve her gece aynı cümle duyuluyordu:
“Sıra sana geliyor.”
Yorumlar
- çağrı sarıhan: banyodan gelen su sesini umarım açıklayamıyordur bu kabus olamaztu!
- Hocaaan trabzonlu: inat etme hemen inerken kontrol et yeter ki dönme或手即满打拼五日五夜立即没了翻船！转目！
- Talya Sun: Sence olabilir mi?
- Işıl Yağcı: @talya hayaletler normal hayatımızın bir parçası olabilir mi?
- Ebru Uysal: Rüyanda gördüğün şeyin sonuçları kötü hissettiriyor artık daha dikkatli olmalısın
- Derya Ergin: koray ne kadar direnirse dirensin başka bir dünya tam gelip kapında bekliyor
- Alper Akgün: Bu tatil korkunç bir hale döndü keşke o rüyayı unutabilseydin
- Kaan Duman: madde madde liste yapmak yerine daha güçlü bir şekilde yüzleşmen gerekiyordu
- Sümeyye: sen geçmişte kayboldun ve geri dönüş umudunu silip nasıl oldu böyle
- Akduman: Şimdi her şey daha karışıklaştı lütfen odaya girmeyi deneme
- Eylül Nadir: Konuşma sesleri git gide artıyor fazla meraklı olup malzeme arama
- Hazal Nur Vural: Bir odadaki gizemli durumu ve yanını asla unutma çok geç olacak