KORKULUK
Babasının diktiği o korkuluk, ismini tam anlamıyla taşıyordu. Uzaktan bakıldığında gerçekten de tarlayı koruması için yapılmış sıradan bir korkuluk gibi görünüyordu. Fakat Defne’nin gözünde bir süredir durum böyle değildi.
Defne’nin odasının penceresi tam olarak korkuluğa bakıyordu. Bu yüzden bilgisayarının başında otururken, ders çalışırken ya da sadece odasında vakit geçirirken gözleri istemsizce sık sık ona kayıyordu.
Korkulukta bir şey vardı. Defne bundan emindi. Ama ne olduğunu bir türlü anlayamıyordu. Bazen ona bakarken, sanki korkuluk da kendisine bakıyormuş gibi hissediyordu. Bunun saçma olduğunu düşünüyordu ama yine de bu his bir türlü geçmiyordu.
Bir süre daha bilgisayarın başında oturdu. Sonunda yorulduğunu fark edip bilgisayardan kalktı ve yatağına uzandı.
Belki de gerçekten çok yorulmuştu. Belki de gördüğünü sandığı şeyler sadece yorgunluktan kaynaklanıyordu.
Bir süre dinlendikten sonra tekrar kalktı. Odanın içine baktığında akşam olduğunu fark etti. Günün nasıl geçtiğini bile anlamamıştı.
Odasını ay ışığı aydınlatıyordu. Defne perdeleri çekmek için pencereye doğru yürüdü. Tam perdeyi kapatmak üzereyken gözleri yine korkuluğa takıldı.
Fakat bu kez gördüğü şey karşısında şaşkına döndü. Korkuluk yerinde değildi. Defne birkaç saniye boyunca pencerenin önünde öylece kaldı. Gözlerini ovuşturdu. Tekrar baktı.
Yoktu.
Bir şeyler ters gidiyordu. Hemen odasından çıktı ve babasının yanına, aşağı kata indi.
“Baba, korkuluğun yerini mi değiştirdin?”
Babası kızına baktı.
“Yok, aynı yerde kızım.”
Defne şaşkın gözlerle bakarak:
“Ben baktığımda orada yoktu, ondan sordum.”
Babası Defne’nin yüzündeki ifadeyi görünce onun gerçekten korktuğunu anladı.
“Gel birlikte bakalım kızım.”
Birlikte dışarıya doğru baktılar. Korkuluk oradaydı. Tam olması gereken yerde duruyordu. Defne şaşkınlıkla korkuluğa baktı.
“Bu nasıl olur? Baktığımda yoktu.”
Babası sakin bir şekilde kızına baktı.
“Kızım, göz yanılması olmuş belli ki. Bence yoruldun. Ondan olmuş. Git biraz yat bence.”
Defne bir süre daha korkuluğa baktı. Sonunda başını salladı.
“Tamam baba. İyi geceler.”
Babası kapıya doğru gider.
“İyi geceler kızım.”
Defne yatağına doğru ilerledi. Yatağına uzandı ve uyumaya çalıştı. Olanları düşünmeye çalışıyordu. Babasının söylediklerini kendine tekrar edip durdu.
Göz yanılmasıydı. Sadece göz yanılması… Çok geçmeden uykuya daldı. Fakat gecenin bir yarısında uykusundan sıçrayarak kalktı. Kan ter içinde kalmıştı. Kalbi hızlı hızlı atıyordu.
Korkuluk bu defa rüyasına girmişti. Defne bir süre yatağında oturup kendine gelmeye çalıştı. Sonra kalkıp biraz su içti. Üstünü değiştirdi ve yeniden yatağına girdi.
Bir süre sonra tekrar uyudu. Babası ise aslında neler olduğunu biliyordu. Fakat bunu kızına söylemek istemiyordu. Eğer anlatırsa Defne’nin daha çok korkacağını düşünüyordu. Bu yüzden bildiklerini kendisine saklamayı tercih etti.
Sabah olduğunda ise her şey çok güzeldi.
Defne’nin odası güneş ışığıyla aydınlanmıştı. Gecenin karanlığı gitmiş, oda yeniden normal görünmeye başlamıştı.
Defne de güne dinç bir şekilde başladı. Fakat akşam gördüğü rüya aklına geldi. Bir an durdu ve kendi kendine:
“Sadece rüya, o kadar.”dedi.
Sonra aşağı indi. Kahvaltısını yaptı ve okula gitmek için hazırlandı. Babası kızının yüzünün güldüğünü görünce o da mutlu oldu. Kızının başına bir şey gelmesini istemiyordu. Saçının bir teline bile zarar gelsin istemiyordu.
Aradan dört gün geçti. O güne kadar her şey harikaydı. Defne okula gidiyor, eve geliyor, normal hayatına devam ediyordu. Korkulukla ilgili yaşadığı şeyi de zaman geçtikçe geride bırakmaya başlamıştı.
Ta ki o güne kadar…
Babası iş seyahatine gitmişti. Defne ise annesiyle birlikte kalmıştı. Anne-kız pijama partisi yapmayı çok seviyorlardı. O gün de birlikte vakit geçirmek için hazırlanmaya başladılar.
Kolalarını, cipslerini ve patlamış mısırlarını aldılar. Pijamalarını giydiler ve televizyonun karşısına geçtiler. Battaniyesiz de olmaz. Battaniyelerini üzerlerine çekip film seçmeye başladılar.
Annesi romantik-komedi tarzı filmleri seviyordu. Defne ise korku-komedi tarzı filmleri seviyordu. Bir süre konuştuktan sonra orta yolu buldular ve bir komedi filmi açtılar.
Salonun ışıkları kapalıydı. Televizyonun ışığı odayı aydınlatıyor, anne-kız filmi izlerken arada birbirlerine bakıp gülümsüyorlardı. Saat ilerledikçe ev daha da sessizleşti. Derken Defne bir ses duydu.
Başını hafifçe çevirdi. Fakat sesin filmden geldiğini düşündü ve üzerinde durmadan izlemeye devam etti. Bir süre sonra annesi meyve kesmek için yerinden kalktı ve mutfağa gitti.
Defne salonda yalnız kaldı. Tam o sırada bir ses daha duydu. Bu kez ses daha farklıydı. Salonun penceresinden geliyordu.
Defne’nin dikkati tamamen pencereye yöneldi. Yavaşça yerinden kalktı. Pencereye doğru ilerledi. Perdenin önünde durdu. Bir an bekledi. Sonra perdeyi araladı.
Ve gördüğü şey karşısında inanamadı. Korkuluk tam karşısında duruyordu. Defne’nin yüzündeki ifade bir anda değişti.
Bu nasıl olabilir?
Korkuluk oraya nasıl gelmişti?
Daha da korkuncu… Korkuluk hareket ediyordu. Pencereden baktığında korkuluğun yerinde olmadığını görmüştü.
Sonra babasıyla birlikte baktıklarında korkuluk yine yerindeydi. Şimdi ise korkuluk gerçekten hareket ediyordu.
Defne hemen annesini çağırmaya gitti. Annesi kızının sesinden korktuğunu anladı. Yanına geldi ve birlikte salona döndüler. Annesi pencereye baktı.
Fakat dışarıda hiçbir şey yoktu. Korkuluk kaybolmuştu. Annesi şaşkınlıkla dışarıya bakmaya devam etti. Az önce oradaydı.
Şimdi neredeydi?
Defne’nin gözleri korkuyla etrafı ararken annesinin yüzündeki ifade bir anda değişti. Korkuluk Defne’nin arkasındaydı. Annesi gördüğü karşısında şok oldu.
Defne ise ne olduğunu anlayamadan yere yığıldı. Kızının gözleri önünde hayatını kaybettiğini gören anne ne yapacağını bilemedim.
Korkuluk nasıl olmuştu da canlanmıştı?
Hemen ambulansı aramıştı. Fakat artık çok geçti. Ardından kocasını arayıp haber verdi. Fakat Defne’nin babası duyduklarına inanmadı. Bunun bir şaka olduğunu düşündü.
Sonra annesi korkuluğun fotoğrafını çekip ona gönderdi. Defne’nin babası fotoğrafı görünce hiçbir şey söyleyemedi.
Hemen ilk uçağa binip geri döndü. Ama artık kızı yoktu. Onları geri çevirmek mümkün değildi.
Belki de ilk başta Defne’nin korkuluk hakkında söylediklerini dinleseydi, bütün bunlar yaşanmayacaktı.
Yorumlar
- Talya Sun: Neden?
- Talya Sun: Nasıl?
- Aslı Kuş: O korkutucu sıkıntıyı hemen bırak!
- Kırmızı lekeli çocuk: @talya dedim 😍
- Pınar Eryılmaz: @talya evet çok dikkatsiz
- Derya Ergin: hala geçmişi düşünüyorsun
- Nazlı Güler: bu rüzgarın sesine dikkat et huzursuz olmanı sağlıyor olabilir
- Talya Sun: dalgın mı anlamadım
- Pınar Eryılmaz: bereni rahatsız eden hissin kaynağını bir an önce bulmalısınız yani hilal bukadar dalgın olma 😡
- Talya Sun: Demi
- Kırmızı lekeli çocuk: bir kedinin sesiyle rahatlamaya çalışma bunun gerçek etkisini göreceksin
- Enes: Hepimizin bazen suyun sıradışılığı karşısındaki ruh halini anlıyorum