OYUN OYNAYALIM MI?
Her öğlen bahçede oynamayı çok severdi. O gün de annesinden izin alıp dışarı çıktı. Güneş sakince parlıyor, her şey normal görünüyordu. Ama değildi…
Uzakta biri onu izliyordu. Küçük kız bunun farkında değildi. O şey, yavaş yavaş yaklaşmaktaydı.
Bir anda ağaçlardan gelen hışırtıyı duydu. Başını hızla o yöne çevirdi. Kalbi hızlanmıştı. Ama hiçbir şey yoktu.
Tam o sırada annesinin sesi duyuldu:
“Meral! Eve gel!” Hiç tereddüt etmeden içeri koştu. Annesi, Meral’in yüzündeki korkuyu fark etti.
“Kızım, bu ne hal? Bir şey mi oldu?”
“Yok bir şey anneciğim…” dedi Meral, gözlerini kaçırarak.
Annesi onun yalan söylediğini anlamıştı. Ama üzerine gitmedi. Sadece izlemeye karar verdi. O günden sonra Meral’i daha dikkatli izlemeye başladı. Eskisi gibi değildi artık. Daha sessiz… Daha dalgındı. Bazen kendi kendine gülümsüyor, bazen de bir köşeye bakıp fısıldıyordu.
Bir akşam, sofradayken aniden durdu. Kaşığı havada kaldı. Gözleri kapının yanındaki boşluğa sabitlendi. “Orada durma… Annem görür.” diye fısıldadı. Annesinin eli titredi.
“Kiminle konuşuyorsun Meral?”
Meral yavaşça başını çevirdi. Sanki soruyu anlamamış gibi baktı.
“Kimseyle.” Ama bu sefer gözlerini kaçırmadı. Sadece… Gülümsedi. O gece kadın uyuyamadı. Evde bir şeylerin değiştiğini hissediyordu. Ama ne olduğunu bilmiyordu.
Gece yarısı… Bir ses duydu.
Tık…
Tık…
Tık…
Sanki cama bir şey vuruyordu. Yavaşça yataktan kalktı. Kalbi hızla atıyordu. Perdeyi araladı. Ve onu gördü. Bahçede… Aynı gölge. Bu sefer daha yakındı. Hareketsizdi. Ama… Onu izliyordu. Kadın geri çekildi. Perdeyi hızla kapattı. Nefes nefeseydi. Cesaretini toplayıp tekrar baktı.
Gölge…Yoktu. Ama bu daha kötüydü. Çünkü artık şunu biliyordu: Yaklaşmıştı.
Tam arkasını dönecekti ki…
Meral’in sesi duyuldu:“Anne… O seni de gördü.” Kadın yavaşça arkasını döndü. Meral kapının önünde duruyordu. Ne zamandır oradaydı… Belli değildi. “Kim gördü?” diye sordu titreyerek. Meral başını hafifçe yana eğdi. Yüzündeki o tuhaf gülümseme geri gelmişti.
Ve fısıldadı:
“Artık saklanamayız.”
Meral’in annesi birkaç saniye boyunca kızına baktı. O tuhaf gülümseme hâlâ yüzündeydi.
“Ne demek istiyorsun?”
Meral cevap vermedi. Gözleri annesinin arkasındaki pencereye kaydı. Sonra yavaşça elini kaldırıp perdeyi gösterdi.
“Orada.”
Kadın istemsizce arkasına baktı. Bahçe karanlıktı. Hiçbir şey görünmüyordu. “Orada kimse yok.”
Meral’in gülümsemesi biraz daha büyüdü. “Şimdi yok.” Kadının içini soğuk bir ürperti kapladı. “Meral, odana git.” Meral başını salladı. “Ben gitmem. O da gitmiyor.”
“Kim?”
Meral cevap vermek yerine odasına doğru yürümeye başladı. Birkaç adım sonra durdu ve arkasına dönmeden konuştu.
“Anne…”
“Ne?”
“Sen de duyuyor musun?”
Kadın sessiz kaldı. O anda evin içinden ince bir ses yükseldi.
Tık…
Tık…
Tık…
Kadının yüzü bembeyaz oldu. Ses bu kez pencereden gelmiyordu. Salonun duvarından geliyordu. Meral duvara yaklaştı. Küçük elini duvara koydu.
“Burada.”
Kadın kızının kolundan tutup onu kendine çekti. “Meral, uzaklaş oradan!”
Tam o sırada duvarın içinden bir fısıltı duyuldu. “Mer…”
Ses yarıda kesildi. Kadın kızını arkasına aldı. “Sen de duydun, değil mi?”
Meral başını salladı.“Evet.”
“Bu ne?”
Meral annesine baktı. “Bilmiyorum.”
İlk kez yüzündeki gülümseme kaybolmuştu. Duvarın içinden bu kez daha belirgin bir ses geldi.
“Oyun…”
Kadın donup kaldı. Ardından ikinci bir fısıltı duyuldu.
“Oyun oynayalım mı?”
Meral’in gözleri büyüdü. “Anne…”
“Ne?”
“Cevap verme.”
Kadın nefesini tuttu. Fakat çok geçti. Duvarın diğer tarafından üç kez vuruldu.
Tık.
Tık.
Tık.
Sonra evin bütün ışıkları aynı anda söndü. Karanlığın içinde Meral’in sesi duyuldu.
“Anne, elimi tut.”
Kadın hemen kızının elini aradı. Bulduğunu sandı. Küçük ve soğuk bir el avucunun içine girdi.
“Buradayım.”
Kadın rahat bir nefes aldı. Ama birkaç saniye sonra karanlığın içinden Meral’in sesi tekrar geldi.
“Anne…”
Kadının kalbi duracak gibi oldu. Çünkü Meral’in sesi bu kez karşı taraftan geliyordu.
“Ben senin yanında değilim.”
Kadın elindeki eli yavaşça bıraktı. Karanlıkta yanında duran şey kıpırdadı. Sonra çok yakından bir fısıltı duyuldu.
“Şimdi sıra sende.”
Işıklar yeniden yandığında salon boştu. Meral yoktu. Annesi yoktu. Sadece duvarın üzerinde, daha önce hiç olmayan küçük bir kapı vardı.
Kapının üzerinde tek bir cümle yazıyordu:
OYUN OYNAYALIM MI?
Yorumlar
- Alper Akgün: meral gözlerini kaçırmakla durumunu ne yazık ki gizlemeyeceksin!
- Fulya Büyük: O sesi duyduğundan beri bu kadar korkunç olacağını bilemezdin
- Aylin Okur: Ne yapıyorsun meral aman dikkat et anlaşılmaz bir şey var @talya
- Pınar Eryılmaz: annenin endişesi çok normal ama meral buna nasıl kayıtsız kalıyor?
- Funda Vuralcan: Bu ortamda kimse evinde güvende değil gibi her şey tehlikli görünüyor
- Berk Emir Baran: Yazık o küçük kapının ardında neler var hiç belli değil!
- Eda Pekcan: meral annene neden yalan söyleyip kendini bu kadar tehlikeye atıyorsun? Çok kötü