SON İŞ TOPLANTISI
Bazen her şey daha başlamadan biter. Bazen de çok istediğin o şeye tam kavuşmuşken elinden kayıp gider. Bu hikâyenin kahramanı Oktay.
Yıllardır istediği işe sonunda kabul edilmişti. İlk iş gününün heyecanı ve yorgunluğu ile eve geldi. Üzerini değiştirdi, bir içecek aldı ve romantik komedi türünde bir film açıp koltuğa uzandı. Film ilerlerken farkında olmadan uyuyakaldı.
Gece yarısı evin içinden gelen bir sesle uyandı. İlk başta üst komşudan geldiğini düşündü ve pek önemsemedi. Televizyonu kapattı, eşyalarını topladı ve odasına geçti. Tam uyuyacakken bir fısıltı duydu. Çok yakından.
Sanki biri kulağının dibinden konuşuyormuş gibiydi. “Kendini çok kötü hissedeceksin… Hem de çok.” Huzursuz olan Oktay en yakın arkadaşı Kerem’i aradı. Kısa süre sonra Kerem, Selim, Ahsen ve Meryem eve geldiler. Birlikte sohbet etmeye başladılar. Bir süre sonra Ahsen bir anda irkildi.
“Duydunuz mu?”
Kerem ve Selim başlarını kaldırdı.
“Evet… Bir fısıltı.”
Ama Oktay ve Meryem hiçbir şey duymamıştı. Kerem yavaşça konuştu.
“Bir cümle netti.”
Oktay gerildi.
“Ne dedi?”
Kerem cevap verdi.
“Kendini çok kötü hissedeceksin… Hem de çok.”
Oktay’ın yüzü soldu.
“Ben de aynı cümleyi duydum… Siz gelmeden önce.”
Tam o anda mutfaktan bir bardak kırılma sesi geldi. Herkes donup kaldı. Oktay mutfağa gidip ışığı yaktı. Yerde kırılmış bir bardak vardı. Ama mutfakta kimse yoktu. Tam geri dönecekken arkalarından aynı fısıltı tekrar duyuldu. Bu kez herkes duydu.
“Kendini çok kötü hissedeceksin…”
Selim titreyen bir sesle konuştu. “Bu evde… Bir yıl önce biri öldü.” Oktay kaşlarını çattı.“Kim?”
Selim cevap verdi. “Bu evin eski sahibi.” O sırada fısıltı tekrar duyuldu. “… ve hâlâ burada.”
Oktay yavaşça arkasını döndü. Çünkü ses kulağının dibinden gelmişti. Ama arkasında kimse yoktu. Tam o sırada Selim korkuyla fısıldadı:
“Oktay… Arkamızda değil.”
Oktay’ın kanı dondu. “Peki nerede?”
Selim titreyen parmağıyla Oktay’ı işaret etti.
“İçinde.”
Oktay, Selim’e boş boş baktı.
“Ne saçmalıyorsun sen?”
Selim cevap vermedi. Gözlerini Oktay’dan ayırmadan birkaç adım geriye çekildi.
“Ben de ilk başta inanmadım,” dedi. “Ama o ses… Sadece senin yanında ortaya çıkıyor.”
Oktay başını iki yana salladı.
“Hayır. Hepimiz duyduk.”
“Evet,” dedi Selim. “Ama sesi ilk duyan sendin.”
Oktay’ın yüzündeki ifade değişti.
Gerçekten de ilk gece o sesi yalnızca kendisi duymuştu. Arkadaşları geldiğinde ise ses tekrar ortaya çıkmıştı.
“Peki, şimdi ne yapacağız?”
Selim cevap vermek üzereyken mutfaktan hafif bir tıkırtı geldi.
İkisi de sustu.
Tık.
Tık.
Tık.
Ses, mutfaktaki dolaplardan birinden geliyordu. Selim başını yavaşça o tarafa çevirdi.
“Bence buradan çıkmalıyız.”
Oktay ayağa kalktı. Tam kapıya yöneldikleri sırada tıkırtı kesildi. Ardından evin içindeki bütün ışıklar aynı anda söndü.
Karanlığın içinde Oktay’ın telefonu çalmaya başladı. Ekranda kayıtlı olmayan bir numara vardı.
Selim fısıldadı:
“Açma.”
Oktay telefonu elinde tutarak ekrana baktı.Telefon sustu. Birkaç saniye sonra yeniden çaldı. Bu kez ekranda numara yoktu.
Sadece tek bir kelime yazıyordu:
“TOPLANTI.”
Oktay’ın eli titremeye başladı.
“Bu nasıl mümkün?”
Selim cevap vermedi. Çünkü karanlığın içinden bir sandalye çekilme sesi gelmişti.
Gıcır…
Ardından bir sandalye daha.
Gıcır…
Sonra bir tane daha.
Sanki görünmeyen insanlar, odanın ortasında bir masanın etrafında yerlerini alıyordu.
Oktay nefesini tuttu. Karanlığın içinden bir fısıltı yükseldi.
“Toplantı başlıyor.”
Selim, Oktay’ın kolunu tuttu.
“Koş!”
İkisi kapıya doğru yöneldi. Fakat kapı açılmıyordu. Oktay bütün gücüyle kapı kolunu çevirdi.
“Yardım et!”
Selim kapıya asıldı. Tam o sırada arkalarından bir sandalye sesi daha geldi.
Gıcır…
İkisi de dönmeye cesaret edemedi. Sonra Oktay’ın telefonu tekrar çaldı. Bu kez ekranda tek bir cümle vardı:
“OTUR.”
Oktay’ın gözleri büyüdü.
“Selim…”
“Bakma.”
“Ben bakmıyorum.”
“Hayır,” dedi Selim titreyerek. “Arkandaki sandalyeye bakma.”
Oktay olduğu yerde dondu. Çünkü arkasında gerçekten bir sandalye vardı. Az önce orada değildi.
Ve sandalye yavaşça kendi kendine hareket ediyordu. Masaya doğru yaklaşıyordu. Sonunda durdu.
Oktay’ın tam arkasında. Karanlığın içinden aynı ses tekrar duyuldu:
“Yerini aldın.”
Oktay gözlerini kapattı. Ve ilk kez o an, Selim’in neden bu kadar korktuğunu anladı. Çünkü ses artık evin içinden gelmiyordu. Ses, Oktay’ın kendi sesiyle konuşuyordu. Ses, Oktay’ın kendi sesiyle konuşuyordu.
“Yerini aldın.”
Oktay gözlerini yavaşça açtı. Karşısındaki karanlıkta hiçbir şey görünmüyordu. Selim hâlâ kapının yanında durmuş, korkuyla Oktay’a bakıyordu.
“Bana bak,” dedi Selim. “Sakın arkana bakma.”
Oktay cevap vermedi. Çünkü artık o sesin ne istediğini anlamıştı. Bu evde başlayan şey, yalnızca evin eski sahibine ait değildi.
Bir zamanlar burada insanlar toplanmış, toplantılar yapmış ve içlerinden biri o karanlık şeyin hedefi olmuştu. Her seferinde biri seçiliyor, ardından sıradaki kişiye geçiliyordu.
Oktay’ın telefonu tekrar titredi. Ekranda tek bir cümle vardı:
“TOPLANTIYI SEN YÖNETECEKSİN.”
Bir anda ışıklar geri geldi. Oktay ve Selim gözlerini kıstı. Odanın ortasında büyük bir masa vardı. Az önce orada olmayan masa.
Etrafında ise dört sandalye duruyordu. Üçü boştu. Dördüncü sandalyede biri oturuyordu. Oktay birkaç saniye boyunca hareket edemedi.
Sandalyede oturan kişi kendisiydi. Aynı kıyafetler. Aynı yüz. Aynı bakış. Selim geri çekildi.
“Bu… Sen değilsin.”
Sandalyedeki Oktay başını kaldırdı. Gülümsedi.
“Artık değil.”
Oktay’ın başı dönmeye başladı. Kulaklarının içinde uğultu vardı. Ardından o tanıdık fısıltıyı duydu.
“Kendini çok kötü hissedeceksin…”
Bu kez ses uzaktan gelmiyordu. Hemen arkasındaydı. Oktay gözlerini kapattı.
“Ben seni kabul etmiyorum.”
Odanın içindeki bütün sesler bir anda kesildi. Birkaç saniye boyunca hiçbir şey olmadı.
Sonra masanın üzerindeki dosyalardan biri yere düştü. Selim eğilip dosyayı aldı. Dosyanın üzerinde Oktay’ın adı yazıyordu.
İçinde yalnızca tek bir sayfa vardı:
“Görev tamamlandı.”
Selim sayfanın altındaki isme baktı.
Oktay. Fakat hemen altında başka bir isim daha vardı. Selim. Selim’in yüzündeki ifade değişti.
“Hayır…”
Oktay ona baktı.
“Ne oldu?”
Selim cevap vermedi. Dosyayı elinden düşürdü. Çünkü arkasındaki duvarda yeni bir yazı belirmişti:
“SIRA BİR SONRAKİNE GEÇTİ.”
Oktay’ın telefonu yeniden çaldı. Ekranda bu kez hiçbir numara yoktu. Sadece tek bir cümle:
“Kendini çok kötü hissedeceksin… Hem de çok.”
Telefon sustu. Oktay başını kaldırdığında Selim artık odada değildi. Masanın üzerindeki dört sandalyeden biri doluydu.
Ve sandalyede Selim oturuyordu. Gözleri kapalıydı. Önündeki dosyanın üzerinde ise tek bir isim yazıyordu:
OKTAY.
Oktay birkaç adım geri çekildi. Tam kapıya ulaşacakken arkasından kendi sesi duyuldu:
“Son toplantıya hoş geldin.”
Kapı yavaşça kapandı. Ertesi sabah ev tamamen sessizdi. Masada yalnızca tek bir dosya duruyordu. Dosyanın üzerinde yeni bir isim vardı.
KEREM.
Altında ise tanıdık bir cümle yazıyordu:
“Kendini çok kötü hissedeceksin… Hem de çok.”
Yorumlar
- Miladim: 👏👏👏
- Hazal Nur Vural: oktay bu olayın nereden döndüğünü hiç fark etmedin mi
- Eda Vural: Aman allahım gerçekten herkes duymuş muydu onu?
- Çiğdem Ülger: Hayır hayır şimdi çıkmalısınız bu iş çok tehlikeli
- Nisa Ergin: Keşke o eski sahibiyle ilgili daha fazla bilgi edinseydiniz
- Duygu Aktaş: Görünen o ki bu toplantı senin için kötü geçecek
- Sevgi Korkmaz: Sordukça soru işaretleri artıyor ne olacak şimdi