TELEFONDAKİ SES
Sanki kulağının dibinde biri çığlık atıyordu. Fakat bu çığlığın arasında başka bir ses daha duydu. İkisini de önemsememeye çalıştı ve yapmakta olduğu işe devam etti. Sanki hiçbir şey duymamış gibi davrandı.
O sırada telefon çaldı. Telefonun melodisi evin sessizliğinde garip bir şekilde yankılandı. Elindekiler yere düştü. Meral telefona baktı. Numara gizliydi. Bir an tereddüt etti. Sonra telefonu açtı.
“Alo!”
Karşıdan hiçbir ses gelmedi. Meral birkaç saniye bekledi.
“Alo! Kimsiniz?”
Yine sessizlik. Telefonu kapattı. Yere düşenleri topladı ve hazırlıklarına devam etti. Bir süre sonra her şey hazırdı. Mükemmel bir film gecesi için gereken ne varsa hazırlanmıştı.
Ortamı hazırladı ve arkadaşının önerdiği filmi açtı. Filmin ortalarına doğru gözleri ağırlaşmaya başladı. Koltukta uyuya kaldı. Ne kadar zaman geçtiğini bilmiyordu. Telefonun çalmasıyla bir anda uyandı.
Ekrana baktı. Yine gizli numara arıyordu. Bu kez telefonu hemen açtı.
“Alo! Kimsiniz?”
Karşısındaki ses birkaç saniye sessiz kaldı. Sonra yankılanan, soğuk bir ses duyuldu.
“Bahçeye bak.”
Telefon kapandı. Meral olduğu yerde kaldı. Bir süre ekrana baktı. Sonra yavaşça ayağa kalktı. Bahçeye açılan kapıya doğru ilerledi. Perdeyi aralayıp dışarı baktı. Bahçe sessizdi. Hiçbir şey göremedi.
Perdeyi kapattı ve salona geri döndü. Koltukta oturmasının üzerinden fazla zaman geçmemişti.
Tık.
Meral başını cama çevirdi.
Tık.
Bu kez ses daha netti. Camdan geliyordu. Yavaşça ayağa kalktı. Eline yakınındaki bir cismi aldı. Sesin geldiği yöne doğru ilerledi. Perdenin önüne geldiğinde durdu. Perdenin arkasından baktı.
Birinin dışarıda durduğunu gördü. Meral’in nefesi kesildi. Geri geri birkaç adım attı. Hemen telefonunu almak için elini cebine attı.
Yoktu.
Telefonu salonda bıraktığını hatırladı. Hızla geri döndü. Telefonu buldu ve polisi aramaya çalıştı. Ama telefon çekmiyordu. Ekrana tekrar baktığında bir şey fark etti. Az önce gördüğü numara hala arama geçmişindeydi.
Gizli numara.
Meral’in içini korku kapladı. Tam o sırada evin içinden bir ses geldi. Bir kapı kapanmıştı. Meral olduğu yerde dondu. Dışarıdaki kişi artık bahçede değildi. Evin içindeydi. Meral telefonunu eline aldı ve sessizce arkasını döndü.
Koşmaya başladı. Evde nereye koşacaktı? Gidebildiği en uzak yere kadar kaçtı. Sonunda bir köşeye sıkıştı. Karşısındaki kişi yavaşça ona doğru ilerledi. Meral kaçmak için fırsat aradı. Tam o sırada saldırgan üzerine doğru hamle yaptı. Meral kendini kurtarıp yanından sıyrılmayı başardı. Fakat saldırgan onun kolundan tuttu. Meral kurtulmaya çalıştı. Sonunda gücü tükendi.
O gece ev yeniden sessizliğe gömüldü. Telefon ise yerde duruyordu. Ekranında hala aynı ifade vardı:
GİZLİ NUMARA.
O telefonu açıp konuşması onun sonunu getirmişti. Belki telefonu hiç açmasaydı bunların hiçbiri olmayacaktı. Belki de ölüm onu başka yoldan çağıracaktı. Ama artık bunun hiçbir önemi yoktu. Çünkü Meral kendi sonunu getirmişti.
Telefon yerde sessizce duruyordu. Ekran birkaç saniye sonra karardı. Ev yeniden sessizliğe büründü. Aradan birkaç dakika geçti. Telefon bir kez daha çaldı. Ekranda yine aynı yazı vardı:
GİZLİ NUMARA
Kimse telefonu açmadı. Telefon uzun süre çalmaya devam etti. Sonunda arama kesildi. Fakat birkaç saniye sonra bu kez başka bir evde… Bir genç kız telefonuna baktı. Ekranda numara görünmüyordu. Kız bir süre tereddüt etti.
Sonra telefonu eline aldı.
“Alo?”
Karşı taraftan hiçbir ses gelmedi. Kız telefonu kapatmak üzereyken çok hafif bir ses duydu.
“Bahçeye bak.”
Kızın eli telefonda donup kaldı. Pencereye doğru baktı. Perdenin arkasında bir gölge vardı. Telefon hala kulağındaydı. Ve karşı taraftan son bir fısıltı geldi:
“Bu kez senin sıran.”