Ahiretten Mektup

Cadı

Irgatbaşı pek aşk ve şevk ile anlatıyor. Dinlesek sözü yarına

kadar bitmeyeceğe benziyordu. Bu kadar saf, bu kadar hödük bir

adamın ifadatında mürettep bir cümle, muğfel 1699 bir kelime,

musanna bir söz bulunabilmesi her nev ihtimalden baitti. Mezarda yatanın bizim nemiz olduğunu ve oraya ne fikirle geldiğimi -

zi bilmeyen bu cahil adam, sureten para kaybetmek keyfiyetinden

ibaret görünen hikâyesinde bizi endişeden, meraktan korkudan

öldüren müellim bir hakikatin şahidi olduğunu gayet safderuna -

ne anlatıyor, mezarın kapağı açılarak içinden bir aydınlık zuhur

ettiğini, cadının eteğine yapışacağı esnada suratına bir şey indiğini,

komiserin bu husustaki memnûiyyet-i şedîdesine 1703 rağmen bize

anlatmaktan men-i nefs edemiyordu.

Zevcim kulağıma eğilerek:

— Haydi artık gidelim. Bu herifi biraz daha dinlesek şimdi uç -

kura el atarak kasanın anahtarını bize gösterecek.

Biz bu meselenin butlanına 1705 ermeye uğraştıkça Cenabıhak

bize hakikati daha vazıhen ayan 1706 ediyor. Binnaz’ın cadı olduğu

hakkında bugün seksen şahit dinlemiş olaydım beni bu adamın saf

sözleri kadar kandıramaz, ikna edemezdi.

Yalıya avdet ettik. Bu cadı mesele si bize şedit buhranlar, nö -

betler geçirten vahim bir maraz hükmünü aldı. Nâkâbil-i redd,

şuur-berendaz bedahetler ile karşı karşıya geldiğimiz vakit Bin -

naz Hanım’ın yevmü’l-ba’sden 1710 evvelki bu dirilişine inanıyor,

bazen de vicdanlarımıza isyan ettiren, hazmı müşkül ahvale tesadüf

ettikçe bu hakîkat-ı müdhişeyi bütün vuzûh-ı elîmesine 1711 rağmen

inkâr ediyorduk.

Bu merâret-i zevciyye içinde beni en ziyade meyus eden

şey, efendinin gittikçe peyda eylediği garâbet-i hâl oluyordu. Bu

felâket-i malûmenin benden gizli tutulan daha birtakım nokta-i

elîmesi olduğunu anlıyordum. Zevcimin en takat-şiken rahatsızlığı da işte bundan ileri geliyordu. Acaba bu esrar ne idi?

Naşit Nefi Efendi, bunları bana ifşada ne mahzur tasavvur edi -

yordu? Bu cadılık sırr-ı acîbi 1717, aramızda havsala-suz 1718 bütün

katmerleriyle açıldıktan sonra bundan daha müthiş benden gizlene -

bilecek ne olabilirdi?

İşte bunu çok düşündüm nihayet aklıma şunlar geldi:

Galiba cadının beni boğmak zamanı takarrüp ediyor 1719. Zevcim tehlikeyi anladı, ne yapacağını şaşırdı. Beni boşasa bir kaba -

hatim yok… Boşamasa vukuunu muhakkak gördüğü zıyaımdan

dolayı bilahare pek müteessir olacak…

Kadınlığımın bütün rikkat ü kudret-i tahlîliyyesiyle 1723 bu

ciheti tetkike giriştim. Evet her hatve-i tedkîkimde 1724 bu zanları -

mı kuvvetlendirecek araza 1725 tesadüf ediyordum. Zevcimin beni

sevdiğini, hem de perestiş derecesinde sevdiğini kadınlığım bana

ihsas ediyor fakat bedbaht adam, bu muhabbetini o şiddetiyle

izhar etmemeye, kalbinde yenmeye, boğmaya uğraşıyordu. Rûh-ı

Azîz’in beni kendinden çok kıskandığını birkaç defa açıktan açığa

söyledi. Bu kıskançlığın neticesi ikimiz için de pek müthiş olacağına şüphe yoktu.

Bir sabah yalının penceresi önünde zevç zevce karşı karşıya

kahve içiyorduk. Zevcim bir aralık fincanı sigara iskemlesinin üze -

rine bırakarak besbelli mendil çıkarmak için elini hırkasının cebine

soktu. Fakat parmaklarının ucu fena bir şeye tesadüf etmiş gibi bir

müddet öyle eli cebinde dondu kaldı.

Ne elini dışarı çekmek ne de bir kelime telaffuz etmek kudre -

tini gösterebiliyor, gözlerinin bir nokta üzerindeki sabit dalgınlığı

gittikçe artıyordu. Zavallı adamın yine Rûh-ı Azîz’in bir cilvesine

uğradığını derhâl anladım. Bazı hastalık nöbetleri vardır ki taht-ı

kahrlarına aldıkları kimselerde baş gösterdikleri anlar, marazın

birtakım alâim-i hâriciyyesiyle 1728 çarçabuk belli olur. İşte bu ka -

bîlden olarak Naşit Nefi Efendi’nin yüzünde cadıya ait peyda olan

tesiratı anlamakta bana da bir nevi meleke gelmişti.

Efendinin bu sükût ve dalgınlığını ihlal etmeksizin bir müddet

bekledim. Fakat biçarenin 1730 cesaretsizliği uzayınca artık dayan -

mayıp sordum:

— Ne oluyorsunuz?

— Hiç.

— Nasıl hiç? Eliniz cebinizde akrebe, yılana tesadüf etmiş ka -

dar çehrenizde bir havf u tevahhuş durgunluğu peyda oldu. Yine

Rûh-ı Azîz’in gayr-i muntazır bir ilhamına mı uğradınız?

Zevcim, bu sualimi lisanen redde cesaret gösteremeyerek yal -

nız gözlerini kapamak işaretiyle bir cevâb-ı tasdîk 1733 verdi. Bana

da bir korku durgunluğu geldi.

Aman ya Rabbi! İki mütebayin âlemde yaşayan bu karı koca

beyninde fevka’t-tabîa nasıl bir usûl-i muhâbere, ne yolda gaibane bir tarîk-i ihsâs vardı. Bu ikisi, ahiretten dünyaya, dünyadan

ahirete bu kadar seri nasıl anlaşıyorlar? Vâsıta-i tefhîm ü tefehhümleri ne idi? Parmaklarının ucuyla ufak bir temas, zevcime ne bü -

yük, belki de ne müthiş manalar anlatıyordu?

Gittikçe artan bir helecanla dedim ki:

— Meraktan fena oluyorum. Ne var? Çabuk söyleyiniz.

— Hiçbir şey.

— Yok yok… İnkâr etmeyiniz. Bu kadar bedahete karşı inkâr,

meydanda hiçbir şey olmadığına değil, mevcut hakikatin söylene -

meyecek mertebedeki dehşetine alamettir. Bu meselede ben de si -

zin kadar alakadarım. İyi, kötü ne ise her şeyi benim de bilmem

lazımdır. Can pazarlığı bu… Şakaya gelmez. Ne kadar büyük teh -

likelere maruz olursak olalım birbirimize karşı merdane hareketten

zerrece inhiraf etmemeliyiz… Diğer suretle hareketi sizin şân-ı

recüliyyetinize yakıştıramam.

Zevcim, bu sözlerimden pek mütessir oldu. Bana bir nazar-ı

şefkat ü istirhâm atfıyla:

— Hakkın var Şükriyeciğim. Ben ne yapacağımı şaşırmış bir

bedbahtım. Senden ketm-i hakîkate 1741 çabalayışım, rahatsızlığımı

mehma-emken tahfif içindir. Şu anda zihnimi tarumar eden

hakikate vâkıf olduğun anda bütün bütün bihuzur kalacaksın.

— Zararı yok söyleyiniz. Bu gibi vahim hususatta gafil bu -

lunmadan ise her rahatsızlığa, her dehşete katlanarak müteyakkız

olmak evladır.

— Mademki böyle arzu ediyorsun… peki… söyleyeyim…

— Buyurunuz.

— Parmaklarımın ucu cebimde bir kâğıda temas etti.

— Bir kâğıda temastan bu derece tevahhuşun manasını anlaya -

madım. Bu kâğıdı cebinize kim koymuş?

Bu sualime karşı zevcim, boğazı kurumuş gibi yutkunmaya

başladı. Bir kelime telaffuzuna muktedir olamayarak hâl-i tabîîsin -

den ziyade açılmış gözleriyle mezarlığı işaret etti.

Helecanla sordum:

— Rûh-ı Azîz mi?

Bir baş işaretiyle cevâb-ı tasdîk verdi. Onun böyle muam -

ma-gune hâllerinden merakım daha ziyade artarak dedim ki:

— Henüz açıp okumadan meâl-i varakı nasıl anlayıp da böyle havf-ı telâşa düçar oluyorsunuz? Belki muhteviyatında 1750 mû -

cib-i endîşe bir şey yoktur.

— Anlıyorum! Muhteviyatı bizim için mûcib-i telâştır…

— Nasıl? Rica ederim…

— Onun bana ahiretten mektup gönderişi ilk defa vuku bulmu -

yor. Şu son zamanlarda bu garip hâl birkaç kere vaki oldu. Geçen

günü nezarette birine para vermek üzere cebimden çantamı çıkar -

dım. Karıştırırken içinden dörde bükülmüş bir kâğıtçık zuhur etti.

Açtım, baktım onun yazı ve imzasıyla bir tezkere.

— Ne yazmış?

— Tehdit-amiz bazı şeyler!.

— Acayip…

— Evet pek acayip.

— Hakkında hürmet ve itaatten başka bir şey gösterdiğimiz

yok. Bizden daha ne istiyor?

— Biz itaat ettikçe o şımarıyor. Birtakım garip ve müstebida -

ne tekliflerle bizi büsbütün taht-ı esâretine almak istiyor. Parmağına doladığı meseleyi biliyorum. Mektuplarında hep o madde

hakkında sert tehdidat ediyor. Bu mektubunda yine o keyfiyetten

bahis ile bizi korkutmaya kalkışmış olmasında şüphem yok. Mek -

tubu açmadan mealini keşfedişim işte bu tecrübem delaletiyledir,

başka bir suretle değil.

— Bu mektupları çantanın içine, hırkanın cebine kim koyu -

yor?

— Kilitli sandıktaki çekmecenin içine makbuzu bırakan yed-i

manevî mi, dest-i gâib mi, cadı eli mi, işte besbelli o kuvvet

olacak.

— Ölüler dirilerle münasebette bulunmak, berhayat 1758 ailele -

rinin harekâtını kontrol etmek, tehdiden bazı tekliflerini onlara ka -

bul ettirmek, kuvvet-i fevka’t-tabîasına malik bulunsalar bile

bu kudret ve nüfuzlarını böyle suiistimal derecesine vardırmak, ne

dünyada ne de ahirette hoş görülür bir hâl değildir. Emine Binnaz

Hanım artık pek ileri varıyor.

— Ben de tamamıyla senin fikrindeyim karıcığım.

—