11. Bölüm

Selamlarrr

Nasılsınız?

Ben gayet iyiyim.

Sizlere yeni bölümle geldim.

Köy kurgumun bu bölümünde de yine yazarayisigi olarak ışık olmaya devam ediyorum okurlarıma. Kurgularımla aydınlatmaya çalışıyorum yaşadığım dünyayı.

Kurgularım hakkında binlerce mesaj ve yorum aldım. Hepsi çooook güzeldiiii. Çoook teşekkür ediyorum.

Sizler okudukça ben ismimin anlamı gibi kıymetli okurlarım ve karakterlerime ışık olmaya devam edeceğim.

Kendi hayatından kısımlar bulan, kendini gören okurlarım olmuş; duygularıma tercüman oldun cümlesi bu hafta en çok duyduğum cümlelerden biri.

Bölüm içerisinde yazım ve noktalamaya çok dikkat eden biriyimdir ama burada dikkat ederseniz arkadaşıma, dostuma yazar gibi yazmaktan çekinmiyorum.

Çünkü bana göre okurlarım benim kalbime, düşünce dünyama ve hayata bakış açıma konuk olan kıymetli dostlarım olur…

Buraya kadar gelen herkese çok teşekkürler.

İYİ Kİ VARSINIZ!

Son sözlerimle bitiriyorum…

Benim ben olmam için hayatıma giren, deneyimlerim ve tecrübelerimi kazanmama yardımcı olan herkese çok teşekkür ediyorum.

Sormak istediğiniz sorular ve konuşmak istediğiniz konular için her zaman beklerim…

Bölüm sonunda görüşmek üzere efendim.

Bölüm içerisinde yetişkin içerik detayları olmamakla birlikte bölüm, bazı okurlarımın hassas olabileceği konular içeriyor. Bu sebeple mağduriyet yaşanmaması adına okuyucularımın bu bölümü okurken dikkatli olmasını rica ediyorum.

...

(Gülcan Öztürk)

Kahvaltımızı yaptıktan sonra her ne kadar ısrar etsem de, babaannem ısrarlarıma kulak asmamış ve sofrayı toplamamda bana yardım etmişti. Sofrayı topladıktan sonra hem kendime hem de babaanneme birer bardak çay doldurmuş ve sandalyeme kurulmuştum. Babaannem de hemen solumda oturuyordu. Masayı bahçeye taşımış, sandalyeleri de almıştık. Şimdi biraz sessizliği dinlemenin ve uzun süre yaşayacağım civarı izlemenin zamanıydı.

"Babaanne?"

Birden aklıma gelen düşünceyle babaanneme seslendim.

"Söyle kuzum."

Babaannem ağaçları ve dağları izlemeyi bırakmış, yüzünü bana çevirmişti.

"Bu köyde eskiden bir kütüphane vardı. Hani köy okulunun yanında. Ben küçükken bazen beni götürürdün, kitap okurdum. Hâlâ var mı?"

Babaannem kısa bir süre hatırlamak ister gibi gözlerini kıstı, daha sonra hatırlamış olacak ki rahatlamış bir yüz ifadesiyle ve heyecanlı bakışlarla bana döndü.

Sınıf öğretmeni olmama rağmen içimde dizginleyemediğim bir edebiyat sevgisi vardı. Boş vakitlerimde sürekli edebiyatla ilgili araştırmalar yapardım. Pek iyi bir okuyucu olduğumu söylenemezdi. Gerçekten canım isterse okurdum. Ama burada canım sıkılacağa benziyordu.

"Var kuzum. Ama uzun zaman önce köy kadınlarıyla imece usulü temizlemiştik. Tozludur şimdi."

"Peki öğrenciler kullanıyor mu?"

"Pek sayılmaz. Muhtar önceleri öğrencilere söylüyordu ama pek kullanan çıkmadı. Kapısı da kilitli."

Yüzümü buruşturdum. Buna biraz canım sıkılmıştı.

"Peki anahtar nerede?"

"Okuldaki dolaptadır herhalde. Beril kızıma sorarız."

Beril kimdi?

Hafızamı zorladığımda bu isme ait hiçbir şey gelmemişti aklıma. Bana yabancı gelen bu isim acaba kime aitti?

"Beril kim?"

Babaannem uzun zamandır unuttuğu bir şeyi hatırlamanın verdiği sevinçle konuşmaya başlamıştı.

"Kuzum ay ben de sana ne anlatacaktım diyordum. Çok şükür geldi aklıma."

İstemsizce kaşlarımı çattığımı hissetmiştim. Sözünü kesmeden dinlemeye devam ettim.

"Beril kızım matematik öğretmenliğinden mezun oldu. Sonra köyde ihtiyaç olunca ortaokulu öğrencilerine kendi dersinin dışında başka derslerde anlatması gerekmiş."

Zor durumdan dolayı olsa gerekti bu durum. İşi zordu Beril hocanın.

"İşi zor. Ben de elimden geldiği kadar yardım ederim ona o zaman."

Bu iş bu şekilde öğrenci koçluğuna kadar gidebilirdi. Bu duruma razıydım. Ezberim kuvvetliydi, bir şeyleri kolay anlar, pratik anlatırdım. Öğretmenlik benim için bir meslek değildi. Bir meslekten çok hobiydi. Bu sebeple öncelikle Beril hoca ile konuşup bir plan yapmalıydık. Tabii önce kendisiyle tanışmam ve okulu da kütüphaneyi de görmem gerekiyordu. Aslında kütüphaneyi daha kullanışlı ve daha işe yarar bir hâle getirmek istiyordum. Bunu da Beril hoca ile konuşmam gerektiğini aklımın bir köşesine yazdım.

"Güzel olur kuzum. Sen bilirsin."

Bir süre kimse konuşmadı. İsimlerini bilmediğim farklı türlerdeki kuşlar burada olduklarını belirtircesine ötüştü. Sonra kanatları farklı renklerde kelebekler geçti; sarı, kahverengi, pembe, mavi, kırmızı... Sonra sağ kulağımın yakınında bir arının vızıldadığını duydum, arının sesine bir sineğin sesi karıştı.

Çevremi susturmayı sevmezdim. Çünkü eğer çevrem susarsa içimdeki vesvesenin gürültüsü öyle artardı ki, o sese dayanamazdım. Son zamanlarda hep ses aradığımı fark ettim. Ya da bir görüntü.

Yemek yerken video izliyor, ortamda bir sessizlik hissettiğimde alakasız da olsa bir komşumu ya da babaannemi arıyor, reklamları sırf izlediğim video daha uzun sürsün diye atlamıyor, geceleri müzik açmadan uyuyamıyordum.

Çünkü eğer çevremdeki sesler susarsa, tahammül edemeyeceğime emin olduğum sesler konuşurdu. Ve ben bu konuda göğsümde hissettiğim duyguyu duyardım.

Bir duyguyu eğer göğsünde hissedersen bu duygu korkudur derler. Bugün bana en büyük korkumun ne olduğunu sorsalar tarantula, yüksek ses, karanlık demezdim. Sessizlik derdim. Çünkü ben içimdeki sesleri ve vesveseyi susturmayı öğrenememiştim.

Babaannemle konunun nereden geldiğine emin olmadığım birkaç önemsiz konu değişiminin ardından konu meyve ve sebzelere geldi. Babaannem biraz da sinirle konuşmaya başladı.

"Kuzum İstanbul'da hiç güzel meyve sebze yok ki. Ne alsak iki gün sonra çürüyor. Hem hormonlu onlar hep. Burada her şey taze, her şey organik. Madem sen de buradasın, şu bahçeye yeniden birkaç bir şey ekelim diyorum."

Açıkçası İstanbul'dayken meyve sebze yemeye çok dikkat ettiğim söylenemezdi. Gerçi ben genel olarak sağlıklı beslenme üzerine düşünmezdim. Buna rağmen babaannem artık köyde yaşadığım için sağlıklı beslenmemi istiyordu anlaşılan. Hem benim için de bir değişiklik olurdu, ona elimden geldiğince yardım etmek, bir şeyler öğrenmek istiyordum bu konuda.

"Olur babaanne. Neler ekmek istersin?"

Babaannem hevesli hevesli anlatmaya başladı. Meyve ve sebzelerin isimlerini söyledikçe nereye dikilmesi gerektiğini eliyle gösteriyor, bu davranışı anlattıklarının kafamda daha kolay şekillenmesini sağlıyordu.

"Şuradaki boşluğa ben geçen sene mısır ekmiştim. Tutmamış. Bu sene tekrar ekeceğim. Şurada salatalık, domates, fasulye var. Mısırın arkasında vişne vardı, geçen sene aşılatmadığım için hastalanmış. Vişnenin yanındaki kiraz bu sene iyi, onun yanındaki şeftali de iyi maşallah. Şeftalinin önünde dut vardı, o kurumuş yeniden ekeceğiz. Ama sonbaharda. Onun önündeki iki elmada şimdilik iyi."

Babaannem bunları coşkuyla anlatıyordu ama benim gözüm korkmuştu. Ne mutlu ki aslında yapacaklarımız pek bir şey değildi.

Babaannem heyecanla konuşurken bize doğru yaklaşan adım seslerini duymuştum.

Sesler biraz daha yaklaştığında gözlerimi sesin geldiği yöne çevirdim. Benim yaşlarımda, belki benden biraz büyük bir kadındı gelen. Uzun, dalgalı ve koyu kestane rengindeki saçları vardı. Üstündeki siyah tişört ve siyah kot şortla gayet güzel görünüyordu. Saçlarını sıkı bir topuz yapmış olması yüzünü açmış, belirginleştirmişti. Boyu bir kadın için uzun sayılabilirdi. Kemikleri sayılıyordu neredeyse, zayıftı.

Bize doğru yaklaştıkça gülümsedi. Babaannem ise çoktan oturduğu sandalyeden kalkmış ve yeni gelen misafirimize sarılmıştı. Buraya ne zaman gelsem gördüğüm bir şey vardı ki, burada her an bir misafir gelebilirdi. Bu duruma yavaş yavaş alışmaya devam ederken misafirimizin gelmesi beni pek şaşırtmadı.

"Kızım, hoş geldin. Nasılsın?"

Babaannemin içten bir şekilde sorduğu soruyla genç kadın daha da gülümsedi. Bu sırada babaannemin elini öpmüştü.

"İyiyim teyzem. Seni gördüm daha iyi oldum. Sen nasılsın?"

"Çok şükür kızım. Mehmet mi haber verdi?"

Mehmet isminin bana tanıdık geldiğine emindim, bahsettikleri kişinin köyün muhtarı olduğunu meyve sebze konusunu konuşmadan çok kısa bir süre önce konuşmuştuk.

Misafirimiz bir yandan babaannemin ona gös

Yorumlar

Elif İlhan: Selam verip cevap beklemek bile diğerlerine saygı duymanı gösteriyor bunu bozmamalısın
aleyna: Bu yeni dostluğun seni güçlendireceğine inanıyorum Keyifli anılar biriktirmeyi unutma
Mardin güzeli: Sağlıklı ilişkilerin değeri göz ardı edilmemeli destek verebileceğin boşluklar yaratmak lazım
Ceyda Sancak: Şanslısın ki yazılanları ilham alarak deneyimliyorsun çok duygusal bir bağ kurmuşsun
Yasin Kaan Bulut: Kendinle barışık olmanı sağlayacak yollar aramalısın bu sürekli iç sesinden kurtulabilmek için
Hazal Nur Vural: Karşılaştığın durumlara hemen tepki vermeden önce düşündüğünden emin ol sabırlı kalmalısın
Aylin: Teşekkür ederim 🌸
Eren Ali Dağ: Okur olarak seni bu kadar duyarlı görmek hoş bir his kendini ifade etmene çok sevindim
çağrı sarıhan: İnsanlarla olan ilişkilerin bunları bilmen üzerinde önemli etkiye sahip düşündürmeli seni
Ayla Malkoç: Risk alıyorsun ama bunun sonunda tatlı tecrübeler meydana monduğunu göreceksin dikkat et