10. Bölüm
Doruk
Üç gün sonra...
Sabahın sekizindeydik. Yataktan yavaşça doğrularak oturur
vaziyete geldim. Kolumdaki serum patlamıştı ve kolum ıslanmıştı. Damar yolunu
diğer elimle sökerek yere doğru fırlattım. Bir hafta olmuştu ve günlerden
salıydı. Anne baba bildiğim insanlardan hayatın sillesini ikinci kez yemiştim.
İlki bu kadar çok koymamıştı.
Daha 12 yaşındaydım. Bir gece öksürerek
uyanıp su içmeye kalkmıştım. Karanlıkta mutfağa doğru ilerlerken annemin sesini
duyup duraksamıştım. Oturma odasında ışığı yakmadan oturuyorlardı.
“18 yaşına gelsin zaten çekip gideceğiz,
bari o zamana kadar iyi bakalım şu çocuğa.” diyordu.
“Kendi annesiyle babası geberip gitti, bu
da bize kaldı. Zaten bundan bir bok olmaz. Biz gitsek de kalsak da ot gibi
yaşayacak.” demişti babam. Yani üvey babam. O zaten bana hep kötü davranırdı.
Diğer çocuklar babalarıyla top oynamaya çıkar, gezip tozardı. Benim babam neden
böyle diye düşünürdüm ben de. O yaşıma kadar bir kere elimi bile tutmamıştır.
Zaten gerçek babam değilmiş, sevgi saygı beklemek yanlış olurdu.
Annem bana karşı daha sıcak davranırdı.
Ama o da beni sevdiğinden değil. Kendi ağzıyla da dediği gibi zaten bırakıp
gidecekleri için en azından o zamana kadar iyi davranmaya çalışıyordu.
18’ime bastıktan bir hafta sonra ikisi de
defolup gitmişti hayatımdan ve ben de zaten üniversiteye başlamıştım o zaman.
Kampüsün yurdunda benim için de yatak olduğunu söyleyen kişi Mete olmuştu.
Polislik okulunu beraber bitirip farklı şehirlere atansak da bir süre sonra
kader yine yollarımızı kesiştirmişti. Zaten iletişimi hiç kesmemiştik. Her
akşam konuşurduk falan.
Gerçek anne ve babamı soracak olursanız,
annem beni doğururken maalesef hayatını kaybetmişti. Babam da bunun üzerine
kendince çok güzel bir çözüm bulup intihar etmişti. Bunu çok sonradan öğrensem
de hayatımda pek bir şey değiştirmemişti.
İşte tekrardan birilerine anne ve baba
demiştim ve tekrardan suratıma tokadı yemiştim. Bana bağırıp gittikleri günden
beri ne Görkem babadan ne de Mehtap anneden ses yoktu.
Demir ve Leyla hastanenin kantinine
gitmişlerdi. Dördü değişimli olarak bir haftadır başımda bekliyorlardı. O
günden sonra, Görkem baba o sözleri söyledikten sonra, bayılmıştım. Neredeyse
bütün dikişlerim açılmıştı ama kanama artmadan doktor gelip müdahale etmişti.
Sonra ertesi günün öğlenine kadar uyanmamıştım. Hayati değerlerim uyuduğumu
gösterse de hiçbir ilaç etkisi altında kalmadan bu kadar süre uyumam endişe
yaratmıştı ve tekrardan yoğun bakıma falan almayı düşünmüşlerdi. Buna gerek
kalmadan uyanmıştım.
Kapı açılıp doktor ve iki hemşire odaya
girdiğinde önce bana, yerdeki seruma, sonra tekrar bana bakmışlardı.
“Bakıyorum gitmeye hazırsınız.” dedi
doktor gülümseyerek.
“Evet.” dedim. “Bir an önce ilaçları falan
yazın da gideyim.”
Son pansumanım yapıldı ve yaram sıkıca
sarıldı. Dikişler tutmuş ve göğsümdeki deliği sıkıca kapatmıştı. Yine de ani
hareketlerde ve eğilmekte zorlanıyordum ama bir haftada bu kadar olmuştu işte.
“Damar yolunu kendin kapatmışsın sanırım.”
dedi ve yuvarlak yara bandını uzattı. Açıkta kalan damardan kolumdan aşağı
doğru ince bir kan sızmış ve kurumuştu.
“Serum patlamış, ben de söktüm.” dedim.
Demir ve Leyla da gelince çıkış
evraklarını imzaladık ve doktorumuz tamamen iyileşmediğimi, pansuman için
mutlaka gelmem gerektiğini tekrardan hatırlattı. Sonunda dışarı çıkıp gün yüzü
görmüştüm. Hastanenin hemen yanındaki eczaneden ilaçları da alıp evime doğru
yola çıktık.
İlk iş göğsümü korumaya alarak duşa girmek
oldu. Saçma sapan hastane kokusu üstüme sinmişti resmen. Sonra gidip kendi
kıyafetlerime kavuştum. Bugüne kadar bir kere bile dağılmasına izin vermediğim
evim şu an çok kötü durumdaydı ve ben de her şeyi bir yerlere atıp geçiyordum.
Bu süre zarfında Demir ve Leyla mutfakta
çay içerek beni bekliyordu. Sonunda hazır olduğumda yanlarına gittim, saat
artık on olmuştu. Oyalanmadan merkeze geçtik. Binanın dışında hazır bekleyen
birkaç kamera ve mikrofon gözümden kaçmamıştı. Tarık Bey hepimizi toplantı
odasında bekliyordu. Oraya çıkana kadar beni gören herkes yüzünde kocaman bir
tebessümle hoş geldin beş gittin falan diyordu.
Toplantı odasına girdik. Semih ve ekibi,
Mehmet, Eylül ve bizim ekip buradaydı. Tarık Bey ise masanın başına oturmuştu.
Bana sarılmak için kalktı.
“Sonunda evlat. Umarım tadını
çıkartmışsındır, bir daha asla bu kadar yatamayacaksın.” dedi gülerek. Ben de
güldüm ve ona sarıldım. Biz de masadaki yerlerimizi aldığımızda Mehmet
sırıtarak bana baktı ve “İyi yattın he.” diye fısıldadı. Tek bir mimik
oynatmadan suratına baktım. Sanki otelden geliyordum. Yüz ifademi görünce o da
sırıtmayı kesip önüne döndü, ben de sabır çekerek Tarık Bey’e döndüm.
“Ekipler çoktan ayarlandı Doruk. Sen arama
ekibinin başındasın. Mete, Halil ve Leyla seninle. Geri kalan herkes
soruşturmayı devam ettiriyor. Mobeseler düzenli inceleme altında. Adres
takipleri ve telefon konuşmaları da kayıt altına alınıyor. Soruşturma ekibinin
kafasını kaldıracak vakti yok. Siz de bir an önce işe koyulun.” dedi Tarık Bey.
Nereden başlamam gerektiğini
kestiremiyordum. Zeynel’in peşine düşmek fayda sağlamazdı. Çünkü çoktan izini
kaybettirecek bir şeyler planlamıştır. Fakat Zafer Komiserden veya Harika’dan
da iz yoktu. Geriye sadece Hikmet Çağlar ve Taner Topçu kalmıştı. Bunun için
diğer ekiple konuşup dosyalara bakmalıydık.
Toplantı bitince ofise çıktık. Kapıyı
açtığımda ona ait bir şeylerle karşılaşmak sırtımdan aşağı kaynar suların
dökülmesine neden olmuştu. Harika’yı gerçekten çok özlediğimi o an daha çok
anlamış oldum. Masasına bir süre bakıp kendi yerime geçtim. Diğerleri de
arkamdan girdiler. Bilgisayarları açıp maillere ve haberlere bakmaya başladık.
Gazete ilanları da bunlara dahildi. Minik bir ipucu kırıntısı yakalasak bile
yeterliydi şimdilik.
Bir süre sonra Leyla diğer ekipten
dosyaları almak için yanımızdan ayrıldı.
“Komiserim, saçma gelebilir belki ama
bence Zafer Komiserin evini aramalıyız. Belki işe yarar bir şeyler çıkar?” dedi
Halil.
“Neden saçma gelsin oğlum, benim aklımdan
da geçmişti aslında.”
“Elindeki bütün dosyaları bize verdi
zaten. Daha ne çıkabilir ki?” dedi Mete.
“Bilmiyorum ama tuhaf geliyor.
Mezarlıktayken resmen gitmemek için inat etti. İşin ciddiyetini kendisi de iyi
biliyorken neden böyle davranmış olabilir? Kaç kere uyardık.”
“Belki de biliyordu. Engellemek istemiş
olabilir.”
“Zeynel’in yanında Firuze yoktu. Acaba
planlı mıydı bu?”
Biz düşüncelere dalmışken Leyla sonunda
elinde dosyalarla geldi. Ortadaki alçak masanın üstüne bıraktı hepsini.
“Bizi ilgilendiren her şey burada. Olaydan
sonra Zeynel siyah arabayla kaçmış. Firuze ise kaçmamış. Firuze’yi sorguya
almışlar. İfadesi dosyada bulunuyor ama kendisinin olaydan haberi olmadığını,
tutuklanacak bir şey yapmadığını söylemiş. Ekip de onun tek açığını bekliyor.”
“Zeynel’le alakalı ne bildiğini falan
sormamışlar mı?” diye sordum dosyaları açarken. Zaten planları bu olmalıydı.
Firuze tutuklanacak bir şey yapmadığı için dışarıda kalacaktı ve belki de başka
eylemler yapılacaktı.
Taner Topçu için herhangi bir iş
yapılmamıştı şimdiye kadar. Aslında o soruşturmayla yakından alakalıydı ama
Tarık Bey onunla ilgilenme işini bize vermişti. Ayıcıkların izine ve hikayesine
ulaşıp Hikmet Çağlar kısmına geçecektik. Nasıl bir teşkilatın içindeydik?
Firuze’nin ifadesinde Leyla’nın
söylediğinden fazlası yoktu. Ayrıca bu zaman içinde orada kalan herkes, Kemal,
Ayşen Hanım, Nalan Hanım, hepsi sorgulanmıştı ama onlar da bir şey bilmiyordu.
Bilgisayarların başına geçtik. Leyla’nın elindeki numaradan Taner Topçu’ya
ulaşacaktık. Telefon numarasını sisteme yüklemiştik, eğer telefon açılırsa
nerede olduğunu bulabilirdik. Şimdilik sadece adrese ulaşmamız bizim için
yeterliydi. Leyla elindeki numarayı aradı. Pür dikkat ekrana bakıyorduk.
Telefon açıldı ve konuşmaya başladılar.
Ek
Yorumlar
- Mahir torun: Keşke ailem bu kadar kötü olsa hayatım farklı olabilirdi