9. Bölüm
Doruk
Kafamın içindeki bulutlar yavaşça
çekilmeye başladığında ilk olarak sesleri duymaya başladım. Uyanmanın etkisiyle
ciğerlerime dolan hava öksürmeme neden olmuştu. Birkaç konuşma ve kapı sesi
duyuyordum ama net bir şekilde algılayamıyordum. Gözlerim yavaş yavaş
açıldığında etraf bulanıktı. Üstüme doğru eğilerek birkaç değeri kontrol eden
doktor önümü görmemi engelliyordu. Görüntüler ve sesler giderek netleşiyordu.
“Doruk Bey, beni duyabiliyor musunuz?”
Hafifçe başımı salladım.
“Son yaşadıklarınızı hatırlıyor musunuz?”
Bu kez başımı sağa sola sallayarak cevap verdim. Konuşmak için nefes aldığımda
tekrar öksürmeye başlamıştım.
“Tamam, kendinizi zorlamayın. Konuşmanız
için erken.”
Odada başka kim varsa onlara dönerek gayet
iyi olduğumu falan söyledi ve çıktı. Gözlerimin tekrar kapanmasına engel
olamamıştım. Saniyeler süren bir uykunun kollarından sıyrıldığımda ise ne
olduğunu anlamamıştım. Sadece beş saniye falan uyumuş olmalıydım.
Başımı yana çevirdiğimde Mete’yle Leyla’yı
bir şeyler konuşurken gördüm. “Mete.” diye mırıldandığımda hemen susup başıma
geldiler.
“Doruk, iyi misin? Nasıl hissediyorsun?”
diye sordu Leyla.
“İyiyim.” dedim kısaca. “Ne oldu? Harika
nerede?”
“Sonra anlatmamız daha iyi olur. Şimdi
dinlenmelisin.” Mete’nin suratına boş boş baktım.
“Fikrinizi sormadım. Neler olduğunu
anlatın bana.” Bir süre duraksayarak birbirlerine baktılar. Yavaşça iç çekerek
tavanı izlemeye başladım. Kesik kesik görüntüler beynimin içinde dönüp
duruyordu. Demir ekiplere haber verip oradan uzaklaşmamız gerektiğini
söylüyordu, Harika Zafer Komisere bir şeyler anlatmaya çalışıyordu...
“Tamam.” diye başladı Mete.
“Mezarlıktaydınız. Çocukların cenazesine gitmiştiniz. Firuze, Zeynel, Kemal
hepsi oradaydı. Zafer Komiser de yanınızdaydı. Sonra sizi aradık ve siyah
aracın orada olduğunu ve dikkatli olmanızı söyledik. Sonraysa ambulanslarla
beraber yanınıza geldik ama biz geldiğimizde orada sadece sen vardın.”
“Nasıl yani?”
“Zafer Komiserim ve Başkomiserim
kayboldu.” dedi kısık sesiyle. Birkaç saniye duyduğum şeyi hazmetmeye çalıştım.
Kafamın içindeki görüntüler sonunda bir bütün oluşturmuştu. Zafer Komiseri
gitmesi için yüzüncü defa uyarıyorduk. Sonra arkamızdan Zeynel’ in sesi
yükselmişti. “Başkomiserim!” Elinde susturuculu silah vardı ve üçümüzü de
hızlıca vurmuştu. Göğsüme giren kızgın demir parçasıyla geriye savrularak
arkamızdaki arabaya yapışmıştım. Çok değil, sadece birkaç saniye daha sesleri
duymaya devam etmiştim. Sonra ise derin karanlık beni içine çekmişti.
Bütün bunları hatırlamanın etkisiyle
göğsümdeki acıyı tekrar şiddetle hissettim. İstemsizce elim yaramın üzerine
gitti. Ağrıyor muydu acıyor muydu anlayamıyordum, belki de ikisi de aynı anda
oluyordu.
“Göğsünün sağ tarafından vuruldun. Mermi
kaburga kemiğine saplanarak sadece birkaç santim ilerleyebilmiş. Ambulans oraya
ulaştığında bilincin çoktan kan kaybından kapanmıştı. İki gündür de yoğun
bakımdaydın.” diye açıkladı Leyla.
“Kaç gündür buradayım?”
“Dört gündür. Ameliyatın saatler sürmüştü,
senin için çok endişelendik ama sonunda uyandın.”
“Beni biraz yalnız bırakın.” dedim. Sesim
pürüzlü çıkıyordu ve kısa cümlelerin ötesine geçemiyordum. Onlar da fazla ısrar
etmeden odadan çıktılar. Dört gündür buradaydım, dört gündür Harika ve Zafer
Komiser kayıptı. Bir an önce kalkıp bir şeyler yapmaya başlamam gerekiyordu.
Hafifçe doğrulmaya çalıştım. Fakat göğsümde hissettiğim acı dayanılmazdı.
Kendimi tekrar yatağa bırakmak zorunda kaldım. Zeynel artık şüpheli listesinden
çıkmıştı. Tek yapmamız gereken onu yakalayıp suçunu itiraf ettirmek ve hapse tıkmaktı.
Firuze hakkında ise bir bilgim yoktu.
Bir süre böyle kendi kendime düşündüm.
Buradan çıkmak muhtemelen çok uzun sürecekti. Ne yapmam gerektiğini
bilmiyordum. Çok geçmeden kapı yavaşça tıklatıldı ve Tarık Bey arkasında ekip
ile içeri girdi.
“Günaydın evlat. Rahat uyuyabildin mi
bari?” diye sordu. Başımı iki yana salladım.
“Dört gündür uyanmanı bekliyoruz. Düne
kadar yoğun bakımdaydın.”
“Harika ve Zafer Komiser kayıp mı Amirim?”
diye sordum. Tarık Bey hafifçe iç çekti ve başıyla onayladı.
“Evet Doruk. Onlara ulaşmaya çalışıyoruz.
Terörle mücadele ekibi mezarlığa indiğinde sadece seni bulabilmişler. Susturucu
kullanıldığı için erken gelemediler ve Harika’nın emrine uyuyorlardı. Sadece
mezarlığa girdikleri anda bir el ateş sesi duymuşlar ve sonrasında ne kadar
koşsalar da diğerlerini bulamamışlar.
“Koskoca araç vardı amirim, onu da mı
görmemişler?”
“Görmüşler ama yetişemediler Doruk. Araç
bir yerden sonra izini kaybettirdi. Sonra da plakayı değiştirmiş.”
“Peki bir iz yok mu şimdiye kadar?” diye
sordum bu kez.
“Araçtan bir iz arıyoruz. Bütün işler
sekteye uğradı. Merkezde herkes koşturuyor.”
Yavaşça başımı salladım. Bir an önce ayağa
kalkmam lazımdı ama imkansız gibiydi.
“Basının şu anlık durumdan haberi yok. Ama
eğer Başkomiserin ortadan kaybolduğu öğrenilirse büyük çalkantılar
yaşanacaktır. Bu yüzden herkes ağzını tutsun.” dedi Tarık Bey.
“Benim hemen kalkmam gerekiyor. Doktoru
çağırır mısınız?” dedim Leyla ve Mete’ye bakarak. Leyla odadan dışarı çıkarken
Tarık Bey tekrar bana döndü.
“Gerçekten iyi olmadan kalkmanın bir
anlamı olmayacak evlat, biliyorsun. Yarısı çürümüş bir elmanın sadece diğer
yarısını yiyebilirsin, bize bu durumda bütün bir elma gerek.” Hafifçe omzuma
vurdu ve merkeze döneceğini söyleyerek çıktı.
“Artık Zeynel’i içeri tıkmamız için bir
nedenimiz var.” diye mırıldandım. Mete başını salladı.
“Bu sefer de kendisi yok, bir şeyler
sürekli eksik kalıyor. Merkezde iki ekibe ayrılacağımız konuşuluyor.”
“Nasıl yani?”
“İşler düşündüğünden daha yavaş ilerliyor
Doruk. Dört gündür kıçımızdan ter aktı. Kimin neyle ilgilendiği belli değil.
Kim Zeynel’le kim Taner’le kim Kemal’le uğraşıyor belli değil.”
“Taner ne oldu? O gün belirlediğimiz
saatte aradınız mı onu?” diye sordum.
“Hayır, Tarık Bey elimizden kaçırma
riskimizin olmadığı işleri erteleme kararı aldı. Ekipler düzenlenince devam
edecekmişiz.”
“Ama o adam da her an kaçabilir.” Mete’nin
cevap vermesine kalmadan Leyla ve doktor içeri girdi.
“Daha az önce uyanıp uyanmamakta
kararsızdın. Şimdiyse kalkacağım diyormuşsun Amirim.” dedi doktor gülümseyerek.
“Buradan çıkmam ne kadar sürer?”
“Göğsünden aldığın yara kaburgan sayesinde
hayati tehlike arz etmese de elbette ameliyatın ve aldığın ilaçların yan etkisi
olacak. Bunları kontrol edebilmemiz için ilk 72 saat önemli. Bu üç günün
sonunda taburcu olsan bile pansuman ve kontroller için her gün gelmek
zorundasın.”
“Sıkıntı yok, yeter ki merkeze
dönebileyim.” dedim.
“Yine de dikkat etmen gereken bir sürü şey
ve alman gereken bir sürü ilaç olacak. Aksi bir durumda ise tekrar yatış kararı
verilebilir. Kabul ediyor musun?” diye sordu son olarak.
“Ediyorum.” dedim hiç düşünmeden. Düşünmek
hata olurdu. Bunca şeyin arasında burada böyle yatamazdım.
Sürekli uyuyup uyanmalarım, hemşirenin
serumumu değiştirmesi, odaya gelen yemekleri yemem eşliğinde akşam olmuştu.
Ekibin geri kalanı ziyaretime geldiğinde artık yatakta oturur vaziyette duruyor
ve tamamen ayılmış hissediyordum.
“Yarın sabah Tarık Bey ekipleri ikiye
ayıracak. Bundan sonra soruşturma ve Başkomiserimizi arama olarak çift taraflı
çalışmaya devam edeceğiz.” dedi Demir. Başımla onayladım.
Sessizlik sürüyordu. Arada bir kısa
cümlelerden oluşan konuşmalar geçiyordu. Ben de sessizce yatağı izliyordum.
Sonunda Açelya dayanamayıp başladı.
“Aslında bir sorunumuz var.” dediğinde
gözlerimi ona doğru çevirdim.
“Başkomiserimin anne ve babası. Kaç gündür
kızlarından haber alamıyorlar. Seni de çok kez aradılar ama açamadık. Sadece
yaralı olduğunu biliyorlar.”
“Harika’nın kaybolduğunu bilmiyorlar mı?”
diye sordum.
“Hayır, merkezde işler düşündüğünden daha
karışık Doruk. Basına
Yorumlar
- Aylin Gür: tarık bey daha iyi olmanı beklemeli sabırlı olmalısın
- Elif Karasu: görkem baba da haklı ama bir yere koşmaya çalışma sakit olman şart
- ERDOĞAN: doruk kendini fazla zorlamamalısın dinlenmelisin
- Yasemin Yıldırım: Hafif yaram var dedin ama dikkat etmen gerek henüz sabah değil
- Zeynep Avcı: Yaşananlara baksana aileler endişeli senin iyiliğin için burada bekliyorlar