11. BÖLÜM — KAYIP SAYFALAR
11. BÖLÜM — KAYIP SAYFALAR
Ertesi sabah Fiona yine arşivdeydi.
Dün bulduğu dosya hâlâ aklındaydı.
Özellikle sayfanın kenarındaki işaret...
Bir de yarım kalan yazı.
Fiona aynı sandığı yeniden açtı.
Dosyayı çıkarıp masanın üzerine koydu.
Sayfaları tek tek çevirmeye başladı.
Bir süre sonra durdu.
Dosyadaki numaralara baktı.
Bazı sayfalar yerinde değildi.
"Burada bir şey eksik."
Fiona dosyanın diğer sayfalarını da kontrol etti.
Ama aradığı sayfaları bulamadı.
Tam o sırada arşivin kapısı açıldı.
Dylan içeri girdi.
"Fiona?"
Fiona başını kaldırdı.
"Burada ne yapıyorsun?"
"Seninle konuşmak istedim."
Dylan masaya yaklaştı.
"Taşla ilgili bir şey buldun mu?"
Fiona kısa bir süre düşündü.
"Bir şey buldum."
Dylan hemen dosyaya baktı.
"Ne buldun?"
Fiona sayfadaki çizimi gösterdi.
"Taşın üzerindeki şekle benzeyen bir işaret."
Dylan eğilip sayfaya baktı.
"Bu mu?"
"Evet."
"Taşla aynı mı?"
"Tam olarak değil."
Fiona parmağıyla çizgileri gösterdi.
"Ama bazı yerleri benziyor."
Dylan'ın yüzü ciddileşti.
"Peki altında ne yazıyor?"
"Eski bir kayıt. Ama çoğu silinmiş."
Fiona sayfayı ona doğru çevirdi.
"Burada denizle ilgili bir kelime var. Gerisini okuyamadım."
Dylan bir süre sayfaya baktı.
"Başka sayfa yok mu?"
Fiona başını iki yana salladı.
"Var olması gerekiyor ama burada değil."
Dylan kaşlarını çattı.
"Kaybolmuş olabilir mi?"
"Olabilir."
Fiona dosyayı kapattı.
"Ya da birileri almış olabilir."
Dylan ona baktı.
"Kaelen biliyor olabilir mi?"
Fiona cevap vermeden önce kısa bir süre düşündü.
"Bilmiyorum."
---
Aynı saatlerde Kaelen sarayın koridorlarında tek başına yürüyordu.
Fiona'nın gösterdiği sayfa aklından çıkmıyordu.
O işareti daha önce görmüş gibiydi.
Ama nerede?
Kaelen durdu.
Bir süre sessizce karşısındaki duvara baktı.
Sonra başını hafifçe eğdi.
Yıllar önce yaşanan bazı şeyleri hatırlamak istemiyordu.
Özellikle yirmi yıl önceki geceyi.
Kaelen derin bir nefes aldı.
Ardından yürümeye devam etti.
---
Londra'da Asher, gece gördüğü adamı düşünüyordu.
Adamın yüzünü doğru düzgün görememişti.
Ama kendisini izlediğinden emindi.
Masaya oturdu.
Cebinden taşı çıkardı.
Taşı masanın üzerine bıraktı.
Bir süre hiçbir şey olmadı.
Asher arkasına yaslandı.
"Senin yüzünden başıma ne geliyor acaba?"
Kendi kendine söylendi.
Sonra gece aldığı notu çıkardı.
"Seni arayanlar var."
Kâğıdı tekrar katladı.
Tam cebine koyacakken kapının önünden bir ses geldi.
Ayak sesleri.
Asher başını kaldırdı.
Ses birkaç saniye devam etti.
Sonra kesildi.
Asher ayağa kalktı.
Sessizce kapıya yaklaştı.
Kapıyı açtığında koridor boştu.
Yerde küçük bir kâğıt duruyordu.
Asher eğilip kâğıdı aldı.
Üzerinde yalnızca birkaç kelime vardı.
"Geçmişini arıyorsan..."
Asher yazının devamını aradı.
Ama kâğıdın alt kısmı yırtılmıştı.
"Şaka gibi..."
Kâğıdı cebine koydu.
Bu kez kapıyı kapatıp içeride kaldı.
---
Akşam olduğunda Dylan, Elora'yı kıyıda buldu.
Elora onu görünce gülümsedi.
"Bugün yine rıhtıma gitmedin."
Dylan güldü.
"Bu kadar şaşırma."
"Alışmıştık artık."
Dylan yanına oturdu.
Bir süre denizi izlediler.
Sonra Dylan konuştu.
"Fiona eski kayıtlarda bir işaret bulmuş."
Elora ona döndü.
"Taşla ilgili mi?"
"Benziyor."
"Ne yazıyormuş?"
"Çok eski. Çoğu okunmuyor."
Dylan kısa bir süre durdu.
"Üstelik bazı sayfalar da kayıp."
Elora şaşırdı.
"Gerçekten mi?"
"Evet."
"Belki zamanla kaybolmuşlardır."
"Belki."
Dylan denize baktı.
"Ama yine de içime sinmedi."
Elora ona baktı.
"Her şeyi hemen çözmek zorunda değilsin."
Dylan gülümsedi.
"Sanırım bunu birkaç kez daha söyleyeceksin."
"Çünkü dinlemiyorsun."
Dylan hafifçe güldü.
"Bu sefer dinleyeceğim."
---
Gece olduğunda Mireia odasında eski kayıtları inceliyordu.
Görevli karşısında bekliyordu.
"Kayıp sayfalarla ilgili bir gelişme var mı?"
"Henüz yok, Majesteleri."
Mireia başını kaldırdı.
"Aramaya devam edin."
"Emredersiniz."
Görevli çıktı.
Mireia önündeki dosyayı açtı.
Asher'ın adı yine karşısındaydı.
Ama ailesiyle ilgili hiçbir bilgi yoktu.
Ne anne...
Ne baba...
Ne de onu kimin büyüttüğüne dair doğru düzgün bir kayıt.
Mireia birkaç saniye sayfaya baktı.
"Bu çocuk hakkında neden bu kadar az şey var?"
Dosyayı kapattı.
Ama sorunun cevabını bulamamıştı.
---
Aynı gece Asher Thames kıyısında yürüyordu.
Eli cebindeydi.
Taşı avucunda tutuyordu.
Nehir sakindi.
Asher birkaç adım daha attı.
Sonra durdu.
Elindeki taş hafifçe ısınmıştı.
Asher kaşlarını çattı.
Taşı çıkardı.
Üzerindeki çizgiler çok kısa bir süre parladı.
Asher dikkatle baktı.
"Yine başladın."
Parıltı kayboldu.
Asher taşı cebine koydu.
Tam arkasını dönecekken suyun üzerinden çok hafif bir ses geldi.
"Asher..."
Asher olduğu yerde kaldı.
Yavaşça nehre baktı.
Etrafında kimse yoktu.
Bir süre bekledi.
Sonra sessizce konuştu.
"Kim var orada?"
Cevap gelmedi.
Sadece su kıyıya hafifçe vurdu.
Asher birkaç saniye daha nehre baktı.
Sonra yürümeye devam etti.
Ama bu kez, duyduğu sesi kafasından çıkaramıyordu.