20. BÖLÜM — ABİLERİN ŞÜPHESİ
20. BÖLÜM — ABİLERİN ŞÜPHESİ
Sabah olduğunda sarayın koridorları her zamanki gibi sakindi.
David, denize bakan büyük pencerelerin önünde duruyordu.
Alex birkaç adım gerisinde sessizce bekliyordu.
Bir süredir ikisinin de aklında aynı konu vardı.
Alex sonunda konuştu.
— David.
David ona döndü.
— Ne oldu?
Alex kısa bir süre düşündü.
— Asher hakkında ne düşünüyorsun?
David'in yüzü ciddileşti.
— Sen de mi onu düşünüyorsun?
— Evet.
David tekrar denize baktı.
— Ben de birkaç gündür bunu düşünüyorum.
Alex yanına geldi.
— Taşın tepkisi...
— Dylan'ın onu gördüğünde yaşadığı şey...
Alex başını salladı.
— Bir de Fiona'nın bulduğu kayıtlar var.
David'in bakışları denize kaydı.
— Üç çocuk.
— İki prens ve bir bebek.
David kaşlarını çattı.
— Ama biz üç kardeştik.
Alex ona baktı.
— Bildiğimiz kadarıyla.
David cevap vermedi.
Yirmi yıl önce yaşananları ikisi de tam olarak hatırlamıyordu.
O zamanlar çok küçüktüler.
Belki de kendilerine anlatılanların bilmedikleri bir tarafı vardı.
David sessizce konuştu.
— Asher'ı ilk gördüğümde garip bir şey hissettim.
Alex başını çevirdi.
— Ben de.
— Sanki onu daha önce görmüş gibiydim.
Alex birkaç saniye sustu.
— Bende de aynı his oldu.
İkisi de bir süre konuşmadan denize baktı.
Öğleden sonra Dylan'ı sarayın dışındaki kayalıkların yanında buldular.
Dylan denizi izliyordu.
David yanına yaklaştı.
— Dylan.
Dylan arkasını döndü.
— Ne oldu?
Alex söze girdi.
— Asher hakkında konuşmamız gerekiyor.
Dylan'ın yüzü değişti.
— Neden?
David birkaç saniye düşündü.
— Çünkü artık bunun sadece tesadüf olduğunu düşünmüyoruz.
Dylan gözlerini yeniden denize çevirdi.
— Ben de düşünmüyorum.
Alex şaşkınlıkla ona baktı.
— Sen ne hissediyorsun?
Dylan bir süre cevap vermedi.
— Bilmiyorum.
Sonra başını hafifçe eğdi.
— Ama onu gördüğümde garip bir şey oluyor.
David sordu:
— Korkuyor musun?
— Hayır.
Dylan başını salladı.
— Daha çok... tanıdık geliyor.
Üçü de sustu.
Alex sonunda alçak sesle konuştu.
— Ya Fiona'nın bulduğu çocukla Asher'ın bir bağlantısı varsa?
Dylan cevap vermedi.
Ama bu ihtimali artık kendisi de düşünüyordu.
Aynı saatlerde Kraliçe Mireia arşivdeydi.
Fiona'nın masasındaki eski kayıtlara bakıyordu.
— Hâlâ bunlarla mı uğraşıyorsun?
Fiona başını kaldırdı.
— Evet.
Mireia eski sayfalardan birini eline aldı.
— Bir şey bulabildin mi?
Fiona dikkatli bir şekilde cevap verdi.
— Bazı kayıtlar birbirini tutmuyor.
Mireia ona baktı.
— Nasıl yani?
— Yirmi yıl önce saraydan kaybolan bir çocukla ilgili kayıtlar var.
Mireia'nın eli sayfanın üzerinde durdu.
— Bir çocuk mu?
— Evet.
Fiona gözlerini ondan ayırmadı.
— Bu konuda bir şey biliyor musun?
Mireia kısa bir süre sustu.
— Hayır.
Dosyayı yerine bıraktı.
— Ama bazı eski kayıtları fazla kurcalamak iyi bir fikir olmayabilir.
Fiona cevap vermedi.
Mireia kapıya doğru yürüdü.
Tam çıkacakken durdu.
— Fiona.
— Efendim?
Mireia arkasını dönüp ona baktı.
— Bazı şeyleri geçmişte bırakmak daha iyidir.
Fiona yine cevap vermedi.
Mireia odadan çıktı.
Gece olduğunda Mireia sarayın arka tarafındaki küçük odaya girdi.
İçeride iki asker bekliyordu.
Mireia masanın üzerindeki kutuyu açtı.
İçinden eski bir madalyon çıkardı.
Üzerinde deniz dalgasını andıran bir sembol vardı.
Askerlerden biri sordu:
— Bunu gerçekten kullanacak mısınız?
Mireia madalyona baktı.
— Evet.
— Ya gelmezse?
Mireia kutuyu kapattı.
— Gelecek.
Asker tereddüt etti.
— Nereden eminsiniz?
Mireia kısa bir süre düşündü.
— Çünkü geçmişini öğrenmek istiyor.
Madalyonu askere uzattı.
— Thames kıyısına bırakın.
Asker başını eğdi.
— Emredersiniz.
Mireia kapıya yöneldi.
Sonra durdu.
— Bir şey daha.
Askerler ona baktı.
— Çocuğa zarar gelmeyecek.
— Emredersiniz.
Mireia odadan çıktı.
Gece yarısına doğru Asher yine Thames'in kıyısındaydı.
Deniz sakindi.
Cebindeki taş ise hafifçe ısınmaya başlamıştı.
Asher durdu.
Elini cebine atıp taşı çıkardı.
Tam o sırada kıyıda küçük bir şey fark etti.
Eğilip madalyonu aldı.
Üzerindeki sembolü görünce kaşlarını çattı.
Taşın üzerindeki sembolle tamamen aynı değildi.
Ama aralarında belirgin bir benzerlik vardı.
Asher madalyonu çevirdi.
Arkasında kısa bir cümle yazıyordu.
“Geçmişini öğrenmek istiyorsan kuzey kapısına gel.”
Asher yazıya birkaç saniye baktı.
Sonra çevresine baktı.
Kimse görünmüyordu.
Madalyonu elinde çevirdi.
— Beni kim izliyor?
Cevap yoktu.
Tekrar yazıya baktı.
Yıllardır geçmişi hakkında hiçbir şey bilmiyordu.
Şimdi karşısında ilk kez bir ipucu vardı.
Madalyonu cebine koydu.
— Gideceğim.
Asher kıyıdan uzaklaşırken biraz ileride bir gölge onu izliyordu.
Mireia sessizce onu takip ediyordu.
Asher ise bunun bir tuzak olduğundan henüz habersizdi.
Yorumlar
- Melis K.: Sanki geçmişi unuttunuz ama asherı unutmayacaksınız
- Aleyna Mengü: mireia geçmişle bu kadar oynamaktan vazgeçmelisin çok riskli
- Recep Karaca: N neden bu kadar dikkatli olmuyorsunuz bunu fark etmelisiniz
- Kadir karasu: alex neden bu ipuçlarına dalıp ikk saat yetiyorsunuz ki siz
- çağrı sarıhan: dylanın kaybolan geçmişine dair bazı şeyleri bulman şart yani
- Hatice Çetin: Madalyon karamsar bir havaya soktu içimde bir korku oluştu sanki
- Derya Ergin: bir şeyler hissetmesi her zamanki gibi ilginç valla korkma yok
- Eda: david asher hakkında düşünmeyi bırak artık ne oluyor sana
- Doğan Yalın: ithaf cümlesine dikkat et dışarıdan bir tehlike geliyor aşkım
- Ahmet Poyraz: dylan bu konuda daha net olman gerekiyor geçen zaman için