27. BÖLÜM — VAMPİR KRALININ TUZAĞI
27. BÖLÜM — VAMPİR KRALININ TUZAĞI
Londra'da gece olmuştu.
Asher, masanın üzerindeki eski anahtara bakıyordu.
Anahtarı eline aldı. Üzerindeki dalga sembolünü yeniden inceledi.
Cebindeki taş da hafifçe ısınmıştı.
Matteo kapının yanında duruyordu.
Asher ona baktı.
— Bu anahtarın bir yere götürdüğünü biliyorsun.
Matteo:
— Belki.
Asher kaşlarını çattı.
— Yine mi “belki”?
Matteo hafifçe gülümsedi.
— Her şeyi aynı anda öğrenemezsin.
— Yirmi yıldır hiçbir şey bilmiyorum zaten.
Asher anahtarı cebine koydu.
— Artık beklemeyeceğim.
Matteo:
— O zaman git.
Asher durdu.
— Nereye?
Matteo masanın üzerindeki eski kâğıdı gösterdi.
— Thames'in kuzey tarafında eski bir depo var.
Asher kâğıdı aldı.
Üzerinde yalnızca bir adres vardı.
— Orada ne var?
— Bilmiyorum.
Asher ona şüpheyle baktı.
— Sen gerçekten hiçbir şey bilmiyor musun?
Matteo cevap vermedi.
Asher kâğıdı cebine koydu.
— Gidiyorum.
Kapıya yöneldi.
Matteo arkasından seslendi.
— Asher.
Asher durdu.
— Ne?
— Orada yalnız olmadığını unutma.
Asher ona baktı.
— Bunu tehdit olarak mı söylüyorsun?
— Uyarı olarak.
Asher birkaç saniye Matteo'ya baktı.
Sonra kapıyı açıp çıktı.
Kapı kapandığında Matteo masaya yaklaştı.
Asher'ın az önce bıraktığı belgeyi eline aldı.
Belgenin arkasındaki küçük işarete baktı.
Bir süre sessiz kaldı.
— Bakalım buraya kadar gelebilecek mi...
Bir süre sonra Asher eski deponun önüne geldi.
Bina yıllardır kullanılmıyor gibiydi.
Asher çevresine baktı.
Sokak sessizdi.
Cebinden anahtarı çıkardı ve kilide soktu.
Anahtar tam oturdu.
Asher kısa bir an durdu.
— Demek burası...
Kapıyı açıp içeri girdi.
Depo karanlıktı.
Birkaç adım ilerledi.
Arkasındaki kapı kapandı.
Asher hemen döndü.
— Kim var?
Cevap gelmedi.
Karanlığın içinden bir ses duyuldu.
— Geldin.
Asher geri çekildi.
— Sen kimsin?
Karanlığın içinden bir adam çıktı.
Gözleri karanlıkta belli oluyordu.
Asher onu tanıdı.
— Gryffin...
Adam hafifçe gülümsedi.
— Kralımız seni bekliyor.
Asher'ın yüzü gerildi.
— Matteo mu?
Gryffin cevap vermedi.
Depodaki diğer kapılar da kapandı.
Asher etrafına baktı.
Elini cebindeki taşa götürdü.
Taş ısınmaya başlamıştı.
— Bu bir tuzak.
Karanlıktan birkaç kişi daha çıktı.
Asher geri adım attı.
Tam o sırada yukarıdan Matteo'nun sesi geldi.
— Sonunda anladın.
Asher başını kaldırdı.
Matteo üst kattaki merdivenlerin başında duruyordu.
Asher ona baktı.
— Beni buraya sen gönderdin.
— Evet.
— Neden?
Matteo birkaç saniye sustu.
— Çünkü artık bazı cevapları öğrenmen gerekiyor.
Asher:
— Beni kullanıyorsun.
Matteo:
— Belki.
Asher öfkeyle baktı.
— Bunu daha önce de söyledin.
Matteo merdivenlerden inmeye başladı.
— Çünkü hâlâ sormadığın bir soru var.
Asher:
— Hangi soru?
Matteo durdu.
— O gece seni kim kurtardı?
Asher'ın yüzündeki öfke kayboldu.
Bir süre hiçbir şey söylemedi.
Matteo birkaç basamak daha indi.
— Bunu öğrenmek istiyorsan, önce o geceyi hatırlaman gerekiyor.