30. BÖLÜM — GERÇEKLER

Geçidin içinden gelen sesin ardından herkes karanlığa döndü.

Dylan birkaç adım ilerledi.

— Kim var orada?

Cevap gelmedi.

David elini kılıcına götürdü.

— Çık ortaya!

Karanlığın içinden bir adam çıktı. Üzerinde koyu renkli, eski bir pelerin vardı. Yüzü yorgundu ama bakışları hâlâ sertti.

Dylan onu tanımıyordu.

— Sen kimsin?

Adam cevap vermeden Mireia'ya baktı.

— Beni hatırladın mı?

Mireia'nın yüzü değişti.

— Burada ne işin var?

Dylan annesine döndü.

— Siz birbirinizi tanıyor musunuz?

Mireia bir süre sustu.

— Evet.

— Kim bu adam?

— Dylan, şimdi sırası değil.

Dylan kaşlarını çattı.

— Ne demek sırası değil? Yirmi yıldır herkes aynı şeyi söylüyor. Biriniz de doğru düzgün cevap versin artık!

Adam araya girdi.

— Haklı. Artık bazı şeyleri öğrenmesi gerekiyor.

Mireia ona sertçe baktı.

— Sen karışma.

— Yıllardır sustum. Daha ne kadar susmamı bekliyorsun?

David annesine yaklaştı.

— Anne, bizden ne saklıyorsun?

Mireia oğullarına baktı. Bir süre konuşamadı.

Sonunda gözlerini geçide çevirdi.

— O gece sarayın içindeki kapılardan biri açıldı. Bunu sonradan öğrendim.

Dylan hemen sordu:

— Kim açtı?

— Bilmiyorum.

— Peki, Asher'ı kimin götürdüğünü biliyor musun?

Mireia başını iki yana salladı.

— Hayır. Ama o gece bazı kayıtların kaybolduğunu biliyorum. Araştırdım, fakat hiçbir yere varamadım.

Fiona elindeki metal parçayı gösterdi.

— Bu sembol o kayıtlarda da mı vardı?

Mireia parçaya baktı.

— Evet. Eski kuzey geçidiyle bağlantılıydı.

Alex şaşkınlıkla annesine döndü.

— Bunu neden daha önce anlatmadın?

Mireia cevap vermekte zorlandı.

— Çünkü elimde kesin bir şey yoktu.

Dylan'ın sabrı tükenmişti.

— Bize yıllarca Asher'ın öldüğünü söylediniz. Şimdi de kimsenin bir şey bilmediğini söylüyorsunuz. Ben artık neye inanacağımı bilmiyorum.

Mireia oğluna yaklaştı.

— Dylan...

— Hayır, anne. Beni dinle. O benim kardeşim. Hayatta olduğunu öğrendiğimden beri onu bulmaya çalışıyorum. Bana yardım edemiyorsanız en azından önümde durmayın.

Mireia sustu.

Adam cebinden katlanmış bir kâğıt çıkardı.

— Belki bu sana yardımcı olur.

Dylan kâğıdı aldı ve açtı.

Eski bir kayıt olduğu belliydi. Yazıların bir kısmı silinmişti. Alt tarafta ise bir mühür vardı.

Dylan'ın bakışları mühürdeki isme takıldı.

KAELEN.

— Bu babamın mührü.

David kâğıdı eline alıp dikkatlice inceledi.

— Ama bu, emri onun verdiği anlamına gelmez. Mührü başkası da kullanmış olabilir.

Adam başını salladı.

— Doğru. Tek başına bu kâğıt hiçbir şeyi kanıtlamaz.

Dylan yeniden adama döndü.

— O zaman neden bunu bana verdin?

— Çünkü o gece olanları anlamak istiyorsan babanla konuşmalısın.

— Babamın ne bildiğini sen de biliyor musun?

Adam cevap vermedi.

Dylan bir adım yaklaştı.

— Asher'ı kim götürdü?

Adamın yüzü ciddileşti.

— Onu götürenlerle onu kurtaranların aynı kişiler olmadığını söyleyebilirim.

Dylan şaşkınlıkla ona baktı.

— Ne demek bu?

— Şimdilik bildiğim bu kadarını anlatabilirim.

— Yirmi yıldır herkesin bildiği şeyleri parça parça öğreniyorum!

Dylan kâğıdı katlayıp cebine koydu.

— Babamla konuşacağım. Bu kez hiçbir şeyi geçiştirmesine izin vermeyeceğim.

David ve Alex ona katıldı. Fiona da peşlerinden yürüdü.

Mireia arkalarından seslendi.

— Dylan, bekle!

Dylan durdu ama arkasını dönmedi.

— Bir şey daha var, dedi Mireia.

Dylan ona baktı.

Mireia'nın yüzünde kararsız bir ifade vardı.

— Babanın bu konuda senden sakladığı şeyler olabilir. Ama onun da bütün gerçeği bildiğinden emin değilim.

Dylan cevap vermedi. Sonra kardeşleriyle birlikte koridora çıktı.

Mireia geçidin önünde kaldı.

Adam ona döndü.

— Bunu daha önce yapmalıydın.

Mireia yorgun bir sesle karşılık verdi.

— Sen de yıllarca sustun.

Adam başını eğdi.

— Evet. Ben de sustum.

Bir süre ikisi de konuşmadı.

Sonunda Mireia sordu:

— Asher'ı kimin kurtardığını gerçekten biliyor musun?

Adamın yüzü ciddileşti.

— Evet.

Mireia ona doğru bir adım attı.

— Kim?

Adam cevap vermeden önce geçidin çıkışına baktı.

— Bunu benden değil, kendisinden öğrenmesi gerekiyor.

Mireia'nın yüzü gerildi.

— Asher bunu öğrenirse her şey değişecek.

Adam başını salladı.

— Zaten değişmeye başladı.

Mireia tek başına kaldığında elindeki metal parçaya baktı.

Yirmi yıl önce yaşananlar geride kalmamıştı.

Ve artık Dylan da gerçeğin peşini bırakmayacaktı.