31. BÖLÜM — ÜVEY ANNENİN OYUNU

Atlantika Sarayı'nda gece ilerlemişti.

Dylan, David ve Alex bir süredir babalarını arıyordu. Kaelen ne odasındaydı ne de çalışma salonunda. Muhafızlar da onu en son ne zaman gördüklerini hatırlamıyordu.

Dylan koridorda durdu.

— Babam nereye gitmiş olabilir?

David başını salladı.

— Bilmiyorum. Ama sarayda bu kadar insan varken kimsenin onu görmemiş olması tuhaf.

Alex duvara yaslandı.

— Önce babamız ortadan kayboldu, şimdi de sarayda herkes birbirinden habersiz. Bir tek biz kaldık galiba.

Dylan ona baktı.

— Alex, lütfen. Şimdi şaka yapacak durumda değilim.

Alex sustu.

Tam o sırada koridorun sonundaki kapı açıldı. Mireia dışarı çıktı. Üç oğlunu görünce durdu.

— Siz hâlâ ayakta mısınız?

Dylan doğrudan sordu:

— Babamı gördün mü?

— Bu akşam görmedim. Neden, bir sorun mu var?

— Onu bulamıyoruz.

Mireia'nın yüzü ciddileşti.

— Peki, Caelum nerede?

David annesine döndü.

— Onu da mı bulamıyorsun?

— Odasında yoktu. Önce başka bir yerde olduğunu düşündüm ama sarayda aradığım hâlde bulamadım.

Dylan hemen harekete geçti.

— Odasına bakalım.

Mireia önden yürümeye başladı.

Caelum'un odasının kapısı aralıktı.

Yatak boştu. Pencere açıktı ve perde hafifçe hareket ediyordu.

David pencereye yaklaştı.

— Buradan çıkmış olabilir mi?

Mireia başını salladı.

— Caelum yükseklikten korkar. Buradan inmeye kalkışacağını sanmıyorum.

Alex masanın üzerindeki kâğıdı fark etti.

— Burada bir şey var.

Dylan kâğıdı alıp okudu.

GERÇEĞİ ÖĞRENMEK İSTİYORSANIZ KUZEY GEÇİDİNE GELİN.

David yazıyı yeniden okudu.

— Bizi oraya çekmeye çalışıyorlar.

— Olabilir, dedi Dylan. Ama Caelum'u bulmadan hiçbir yere gitmiyorum.

Mireia kâğıda baktı.

— Kuzey geçidi uzun zamandır kullanılmıyor.

Dylan başını kaldırdı.

— Orayı nereden biliyorsun?

— Bu sarayda yıllardır yaşıyorum, Dylan. Eski geçitleri bilmem şaşırtıcı değil.

— Peki, oraya nasıl gidiliyor?

Mireia kısa bir tereddütten sonra cevap verdi.

— Doğu koridorunun sonundan. Ama tek başınıza gitmenizi istemiyorum.

Dylan kâğıdı cebine koydu.

— O zaman hep birlikte gidelim.

Mireia itiraz etmedi. Odadan çıkarken boş yatağa son bir kez baktı.

Dylan bunu fark etti ama bir şey söylemedi.

Kuzey geçidine vardıklarında koridor sessizdi.

İki muhafız kapının önünde bekliyordu. Dylan yanlarına gitti.

— İçeriden bir ses duydunuz mu?

Muhafızlardan biri başını salladı.

— Birkaç dakika önce birinin konuştuğunu duyduk, prensim. Fakat kapıyı açamadık.

Dylan kapıya yaklaştı.

— Caelum! İçeride misin?

Bir süre cevap gelmedi.

Sonra tanıdık bir ses duyuldu.

— Dylan? Sen misin?

— Evet, benim. İyi misin?

— İyiyim. Ama beni buradan çıkarın.

David kilidi kontrol etti.

— Kapı dışarıdan kilitlenmiş.

Mireia çantasından eski bir anahtar çıkardı.

Dylan anahtarı görünce ona döndü.

— Bu sende nereden çıktı?

— Sarayın eski anahtarlarından biri.

— Buraya ait olduğunu nereden biliyorsun?

Mireia anahtarı uzattı.

— Çünkü yıllar önce bana verilmişti.

Dylan anahtarı aldı.

— Kim verdi?

— Dylan, önce Caelum'u çıkaralım. Sonra konuşuruz.

Dylan bir şey söyleyecek oldu ama kardeşinin kapının arkasından gelen sesini duyunca sustu. Anahtarı kilide soktu. Anahtar döndü fakat kapı açılmadı.

David kilidin altındaki taşları inceledi.

— Bunun arkasında başka bir mekanizma var.

Alex koridorun arkasından gelen ayak seslerini duyunca döndü.

— Bir dakika. Biri geliyor.

David kılıcını çekti. Dylan da arkasına döndü ama koridorun ucunda kimse yoktu.

Ayak sesleri kesildi.

Ardından duvardaki lambalardan biri söndü. Birkaç saniye sonra diğeri de karardı.

— Herkes yerinde kalsın, dedi David.

Kısa bir sessizlik oldu.

Sonra lambalar yeniden yandı.

Koridor boştu.

Mireia'nın elindeki anahtar yere düşmüştü.

Dylan eğilip anahtarı aldı. Başını kaldırdığında annesinin yan taraftaki dar geçide baktığını gördü.

— Anne, ne oldu?

Mireia bakışlarını ona çevirdi.

— Birinin oradan geçtiğini sandım.

— Birini gördün mü?

— Hayır. Sadece bir ses duydum.

Dylan koridora baktı. Orada kimse yoktu.

Kapının arkasından Caelum seslendi:

— Dylan, hâlâ orada mısın?

— Buradayız. Seni çıkaracağız.

Muhafızlardan biri kapının yanındaki taşları incelerken küçük bir çıkıntı fark etti.

— Prensim, burada bir mekanizma var.

Düğmeye bastığında duvarın içinden bir ses geldi. Kapı hafifçe aralandı.

Tam o sırada sarayın diğer tarafından bir muhafız koşarak geldi.

— Prensim! Eski odalardan birinde bir not bulundu.

Dylan ona döndü.

— Ne yazıyor?

— Üzerinde kraliçenin adı var.

Muhafız notu uzattı.

Dylan kâğıdı açtı.

GEÇMİŞTE YAPTIĞIN HATAYI TEKRARLAMA. BU KEZ ÇOCUĞU KORUYAMAYABİLİRSİN.

David yazıyı okuduktan sonra Mireia'ya baktı.

— Anne, bu ne demek?

Mireia kâğıdı almak için elini uzattı ama Dylan geri çekildi.

— Önce soruma cevap ver. Hangi hata?

Mireia bir süre sustu.

— Bu notun kim tarafından bırakıldığını bilmiyorum.

— Onu sormadım.

— Dylan, burada konuşamayız.

Dylan'ın sabrı tükeniyordu.

— Ne zaman konuşabiliriz? Babam ortada yok, Caelum kilitli bir odada ve sen hâlâ bize bir şey anlatmıyorsun!

Mireia'nın yüzü değişti.

— Caelum'u bu işin dışında tutmalıyız.

David şaşkınlıkla annesine baktı.

— Hangi işin dışında?

Mireia cevap vermedi.

Kapının arkasından üç kez vuruldu.

Tak.

Herkes sustu.

Caelum'un sesi duyuldu.

— Dylan, beni dinle.

Dylan kapıya yaklaştı.

— Dinliyorum.

— Annem orada mı?

Dylan arkasına baktı.

Mireia birkaç adım gerisinde duruyordu.

— Evet, yanımda. Neden?

Kapının arkasında sessizlik oldu.

Sonra Caelum'un sesi yeniden duyuldu.

— O zaman yanındaki kadına dikkat et.

Dylan yavaşça Mireia'ya döndü.

Mireia'nın yüzü bembeyaz olmuştu.

— Caelum, korkmuş olabilirsin, dedi. Buradayım. Seni çıkaracağız.

— Hayır! diye bağırdı çocuk. Sen annem değilsin!

David ve Alex aynı anda Mireia'ya baktı.

Dylan ise kapıya yaklaştı.

— Caelum, ne oldu? Bize anlat.

— Birisi buraya geldi. Anneme benziyordu, sesi de aynıydı. Ama bana çocukken annemin öğrettiği şeyi sorunca cevap veremedi.

Dylan'ın bakışları Mireia'ya kaydı.

— Ne öğretti?

— Bunu sadece annem bilir!

Mireia'nın gözleri doldu.

— Caelum, beni dinle. Ben buradayım.

Kapının arkasındaki çocuk cevap vermedi.

Ardından başka bir ses duyuldu.

— Mireia, yine aynı şeyi yapıyorsun.

Mireia'nın yüzündeki ifade değişti. Bu kez korkusunu saklayamamıştı.

Dylan bunu fark etti.

— Bu sesi tanıyorsun.

Mireia başını iki yana salladı ama cevap vermedi.

David kapının önüne geçti.

— Kim olduğunu söyle!

İçeriden bir kilit sesi geldi.

Kapı yavaşça açıldı.

Dylan içeri girdi.

Oda boştu.

Caelum yoktu.

Yerde küçük, koyu renkli bir kese duruyordu. Dylan eğilip keseyi aldı. Üzerindeki dalga sembolünü görünce eli durdu.

Aynı sembolü daha önce eski kayıtlarda ve kuzey kapısına ait metal parçada görmüştü.

David de sembolü tanımıştı.

— Bu, bulduğumuz parçadaki işaret.

Dylan başını salladı.

— Evet.

Mireia keseye baktığında geri çekildi.

Dylan bunu kaçırmadı.

— Bunu tanıyorsun, değil mi?

Mireia hemen cevap vermedi.

— Yıllar önce bu sembolü taşıyan eşyalar vardı, dedi sonunda.

— Kime aitti?

Mireia gözlerini keseden ayırmadı.

— Bilmiyorum.

Dylan bu kez üstelemedi. Annesinin söylemek istemediği bir şey olduğu açıktı. Ama elinde henüz onu suçlamaya yetecek bir kanıt yoktu.

Kesenin ağzını açtı.

İçinden küçük, yıpranmış bir metal parça çıktı. Üzerinde aynı dalga sembolü vardı. Parçanın arkasına bir isim kazınmıştı.

ASHER.

Dylan uzun süre isme baktı.

David yanına geldi.

— Bu, Asher'ın adı mı?

— Evet.

Alex metal parçayı inceledi.

— Peki, neden burada?

Dylan cevap veremedi. Asher'ın adı daha önce de eski kayıtların arasında karşılarına çıkmıştı. Fakat bu parçanın Caelum'un kaybolduğu odada bulunması, işlerin birbirine karıştığını gösteriyordu.

Mireia sessizce konuştu.

— O parçayı burada bulmamanız gerekiyordu.

Dylan başını kaldırdı.

— Neden?

Mireia dudaklarını birbirine bastırdı. Sonra kapıya baktı.

— Çünkü o parça yirmi yıl önce kayboldu.

David'in yüzü ciddileşti.

— O gece mi?

Mireia cevap vermedi.

Dylan elindeki parçayı