32. BÖLÜM — GERİDE KALAN İZLER

Dylan, kuzey geçidinden çıkarken cebindeki metal parçayı yokladı.

Üzerindeki Asher ismi aklından çıkmıyordu. Mireia'nın parçayı görünce verdiği tepki de cabasıydı. Annesi o işareti tanıyordu. Bundan emindi. Fakat nedenini sorduğunda yine doğru düzgün bir cevap alamamıştı.

Şimdilik bunları bir kenara bırakması gerekiyordu.

Caelum hâlâ kayıptı.

David koridorun sonunda onu bekliyordu. Alex de yanındaydı.

— Muhafızlarla konuştum, dedi David. Sarayın dışındaki yolları arıyorlar ama henüz bir şey bulamamışlar.

Dylan başını salladı.

— Caelum'un odasına tekrar bakalım.

Alex şaşırdı.

— Az önce baktık zaten.

— Biliyorum. Ama bir şey gözümüzden kaçmış olabilir.

David itiraz etmedi. Üçü birlikte Caelum'un odasına döndü.

Oda sessizdi. Yatak dağılmamış, kitaplar masanın üzerinde bırakıldığı gibi duruyordu. İlk bakışta birinin aceleyle çıkıp gittiğini düşündürecek bir şey yoktu.

Alex pencereye yaklaştı.

— Şuna bakın.

Pencerenin kilidi açıktı.

David dışarı baktı. Pencerenin altında dar bir taş çıkıntı vardı. Oradan bahçeye inmek mümkündü ama oldukça tehlikeliydi.

— Caelum buradan inmiş olabilir mi?

Dylan pencerenin kenarını inceledi.

— Olabilir. Ama buradan geçtiğini kanıtlayan bir şey yok.

Masaya yöneldi. Kitapların arasında, katlanmış küçük bir kâğıt buldu. Açıp okudu.

Kuzey geçidinden sonra aramayın.

Alex yazıyı görünce kaşlarını kaldırdı.

— Bunu bize kim bırakıyor? Birisi çıkıp doğrudan konuşamaz mı?

David kâğıdı Dylan'ın elinden aldı.

— Bu, Caelum'un odasında bulundu. Belki onunla ilgilidir, belki de bizi yanlış yere yönlendirmek isteyen biri yazmıştır.

— İkisi de mümkün, dedi Dylan.

Kâğıdın arkasında başka bir şey yoktu. Dylan onu cebine koydu ve odanın geri kalanını incelemeye devam etti.

Dolabın alt rafında küçük bir ahşap kutu duruyordu. Kapağı tam kapanmamıştı.

Dylan kutuyu açınca içinden bir deniz kabuğu çıktı.

Alex hemen tanıdı.

— Caelum bunu çocukluğundan beri saklıyor. Bir ara kaybetmişti, bulunca da kimseye vermemişti.

David kabuğu eline aldı.

— Demek kutuyu yakın zamanda açmış.

Dylan kutunun içini yeniden kontrol etti. Başka bir şey yoktu.

— Bu, Caelum'un odada bulunduğunu gösteriyor. Ama ne zaman olduğunu bilmiyoruz.

Alex kutuyu yerine koydu.

— Yani elimizde bir kâğıt, bir deniz kabuğu ve bir sürü soru var.

— Şimdilik öyle, dedi Dylan. Ama hepsini birlikte değerlendireceğiz.

Kapıda bir muhafız belirdi.

— Prenslerim, Kraliçe Mireia sizi bekliyor.

David derin bir nefes aldı.

— Güzel. Belki bu kez konuşmamız yarım kalmaz.

Mireia küçük kabul odasındaydı. Önünde açık duran bir kitap vardı ama okuduğu pek söylenemezdi. Üç kardeş içeri girince kitabı kapattı.

— Caelum'dan haber var mı?

— Hayır, dedi Dylan. Ama odasında bunu bulduk.

Kâğıdı masaya bıraktı.

Mireia yazıyı okuduğunda yüzü gerildi.

— Bunu nerede buldunuz?

— Caelum'un odasında. Yazıyı tanıyor musun?

Mireia bir süre cevap vermedi.

— Hayır. Daha önce görmedim.

Dylan onun yüzünü dikkatle inceledi.

— Peki, kuzey geçidindeki işareti neden tanıdın?

Mireia ellerini masanın üzerinde birleştirdi.

— Çünkü bu işaret yirmi yıl önceki kayıtlarda vardı.

David öne eğildi.

— Hangi kayıtlarda?

— Sarayın eski geçitlerine ait kayıtlarda. O dönemde bazı geçitler kapatıldı. Daha sonra belgelerin bir kısmı kayboldu.

Dylan'ın sesi sertleşti.

— Babam mı kapattı?

— Bunu bilmiyorum.

— Annem, her seferinde aynı cevabı alıyorum. Bilmiyorsan araştır. Ama bize bir şey söylemeden beklememizi isteme.

Mireia'nın yüzünde kırgın bir ifade belirdi.

— Ben de Caelum'u bulmak istiyorum, Dylan.

Dylan bir an sustu. Öfkesini ona yöneltmenin Caelum'u geri getirmeyeceğini biliyordu.

David araya girdi.

— O zaman bildiklerini baştan anlat. Belki parçaları birleştirebiliriz.

Mireia başını salladı.

— Eski kayıtlarda dalga sembolüyle işaretlenmiş bir geçit bulunuyordu. Fakat o geçidin nereye çıktığını gösteren bölüm eksikti. Ben de yıllar önce bunu araştırmaya çalıştım.

— Neden devam etmedin? diye sordu Alex.

— Çünkü kayıtları bulamadım. Üstelik o dönem bu konuyu araştırmamam konusunda uyarıldım.

Dylan hemen sordu:

— Kim uyardı?

Mireia'nın cevabı gecikmedi ama sesi alçaldı.

— Bunu söyleyebilmem için emin olmam gerekiyor. Birini yalnızca şüphelendiğim için suçlamayacağım.

Dylan bu cevaptan hoşlanmamıştı ama üstelemedi.

— Peki. O zaman başka bir şey soracağım. Caelum'un kaybolduğu gece sarayın kuzey tarafında birini gördün mü?

Mireia başını iki yana salladı.

— Hayır.

— Peki, kaybolmadan önce seninle konuştu mu?

Bu kez Mireia'nın bakışları masaya kaydı.

— Bana bazı sorular sormuştu.

— Ne sordu?

— Eski geçitleri, babasını ve sarayın altında neden bazı kapıların kilitli olduğunu merak ediyordu. Ona bildiğim kadarını anlattım.

Dylan kaşlarını çattı.

— Demek o da bu konuyu araştırıyordu.

— Evet. Ama onu tehlikeye atacak bir şey yapmasını istemedim.

Alex sessizce dinliyordu. Sonunda sordu:

— Peki, odasındaki kâğıt? Sence onu Caelum mu yazdı?

Mireia kâğıda baktı.

— El yazısını tanımıyorum.

Dylan ayağa kalktı.

— O hâlde elimizde kesin bir cevap yok. Ama Caelum'un eski geçitlerle ilgilendiğini artık biliyoruz.

Mireia da ayağa kalktı.

— Dikkatli olun. Orada ne olduğunu bilmiyoruz.

— Dikkatli olacağız, dedi Dylan. Ama aramayı bırakmayacağız.

Öğleden sonra Fiona, eski arşivde onları bekliyordu.

Dylan, David ve Alex buldukları kâğıdı ve metal parçayı masaya bıraktı. Fiona önce yazıyı inceledi, ardından metal parçayı eline aldı.

— Dalga sembolü, dedi. Daha önce gördüğümüz işaretle aynı.

— Peki, bu bize ne anlatıyor? diye sordu David.

— Şimdilik yalnızca aynı işaretin farklı yerlerde kullanıldığını. Tek başına bir anlam çıkarmak zor.

Dylan cebinden eski defteri çıkardı.

— Bir de bunu bulduk.

Fiona defteri açıp sayfaları çevirmeye başladı. Tarihlere, mühürlere ve yazıların kenarındaki küçük işaretlere dikkat ediyordu.

Bir süre sonra son sayfada durdu.

— Burada bir tuhaflık var.

Üç kardeş masaya yaklaştı.

Sayfada üç isim yazılıydı:

KAELEN — MIREIA — ASHER

Yanlarında da Asher'ın kaybolduğu geceye ait bir tarih bulunuyordu.

Alex şaşkınlıkla baktı.

— Bu isimler neden aynı yerde?

Fiona parmağıyla sayfanın kenarını gösterdi.

— Bu bölüm diğer sayfalardan farklı. Mürekkep daha yeni olabilir. Kesin konuşamam ama isimler sonradan eklenmiş gibi duruyor.

David derin bir nefes aldı.

— Yani biri bilerek bu isimleri yan yana yazmış olabilir.

— Evet, dedi Fiona. Ama nedenini henüz bilmiyoruz.

Dylan sayfaya baktı.

— Peki, defterin geri kalanı gerçek mi?

— Bazı kayıtlar dönemin diğer belgeleriyle uyuşuyor. Fakat bu, her sayfanın güvenilir olduğunu kanıtlamaz.

Dylan'ın aklındaki sorular çoğalıyordu. Yine de ilk kez ellerindeki şeyleri nasıl araştıracaklarını biliyorlardı.

— Defteri burada inceleyebilir misin?

— Elimden geleni yaparım. Ama birkaç saat içinde kesin cevap bekleme.

— Beklemeye alıştık zaten, dedi Alex.

David ona baktı.

— Bu kez beklerken boş durmayacağız.

Arşivden çıktıklarında bir muhafız yanlarına geldi.

— Prens Dylan, kuzey kıyısındaki eski iskelede bir tekne bulundu.

Dylan hemen durdu.

— İçinde biri var mı?

— Hayır. Tekne terk edilmiş. Ama iskelenin yakınında birini gören olmuş.

David kardeşine baktı.

— Gidip bakalım.

Bu kez yanlarına iki muhafız aldılar. Kıyıya vardıklarında tekne taşların arasında sıkışmıştı. İçinde yalnızca yıpranmış bir örtü ve boş bir su kabı vardı.

Dylan teknenin kenarını inceledi.

— Ne zamandır burada?

Muhafızlardan biri cevap verdi.

— Bunu kesin olarak bilmiyoruz. Ama kıyıdaki balıkçılardan biri sabah teknenin burada olmadığını söylüyor.

David teknenin dibine baktı.

— Yani yakın zamanda gelmiş.

Dylan başını salladı.

— Öyle görünüyor.

İskelede çalışan yaşlı bir adam yanlarına yaklaştı.

— Prensim, bir şey söyleyebilir miyim?

— Elbette.

— Sizi görmeden önce burada bir yabancı vardı. Teknenin yanına kadar geldi. Bir süre bekledi, sonra arka patikaya gitti.

— Yüzünü gördün mü?

— Tam olarak değil. Başında kapüşon vardı. Ama sağ elini pek kullanamıyordu. Bir şeyi tutar