33. BÖLÜM — GECE BİZİ İZLİYOR

Dylan o gece bir türlü uyuyamadı.

Yatağında dönüp durduktan sonra kalkıp pencerenin önüne geçti. Dışarıda deniz sakindi. Uzaktan gelen dalga sesleri, sarayın sessiz koridorlarına kadar ulaşıyordu.

Normalde bu ses onu rahatlatırdı. Şimdiyse aklına yalnızca Caelum geliyordu.

Kardeşi neredeydi? Onu kim götürmüştü? Kaelen neden hâlâ ortada yoktu?

Soruların hiçbirine cevap bulamıyordu.

Dylan ceketini giyip odasından çıktı. Biraz yürümek, belki kafasını toparlamasına yardımcı olurdu.

Eski arşivin önünden geçerken durdu. Fiona'nın üzerinde çalıştığı kayıt defteri hâlâ aklındaydı. İçindeki isimler, sonradan eklenmiş olabilecek satırlar ve silinmiş kayıtlar... Hepsi birbiriyle bağlantılıydı ama bağlantının ne olduğunu bir türlü çözemiyorlardı.

Tam yoluna devam edecekken arşivin içinden bir ses duydu.

Bir şey yere düşmüştü.

Dylan kapıya yaklaştı.

— Kim var orada?

Cevap gelmedi.

Kapının kilidini kontrol ettiğinde çevresinde ince çizikler gördü. Eğilip biraz daha dikkatli baktı. Çizikler yeniydi.

Sonra içeriden bir ses duyuldu.

— Dylan...

Dylan'ın içi ürperdi.

Ses Caelum'a benziyordu.

— Caelum? Sen misin?

Sessizlik.

Dylan kapıyı açmayı denedi ama kilit sıkışmıştı. Birkaç kez daha uğraştı. Sonunda arkasından gelen ayak seslerini duydu.

David'di.

— Ne yapıyorsun burada?

Dylan kapıyı gösterdi.

— İçeriden bir ses geldi.

— Kimin sesi?

— Caelum'a benziyordu. Ama emin değilim.

David'in yüzü ciddileşti.

— O zaman hemen içeri dalmayalım. Alex'i çağıralım.

Dylan itiraz edecek gibi oldu ama vazgeçti. David haklıydı. Bir süredir her ipucunun peşinden düşünmeden gidiyorlardı. Bunun Caelum'u bulmalarına yardımcı olduğu söylenemezdi.

Birkaç dakika sonra Alex ve iki muhafız da yanlarına geldi. Kapıyı birlikte açtılar.

Arşiv boştu.

Masalar, raflar ve belgeler yerli yerindeydi. Pencere kapalıydı. Odada birinin saklanabileceği bir yer görünmüyordu.

Alex etrafına bakındı.

— Bizi buraya çağıran kimse yokmuş demek.

David ona döndü.

— Bizi kimse çağırmadı.

— Biliyorum. Gerginliği azaltmaya çalışıyorum.

— Pek başarılı sayılmazsın.

Dylan ikisini dinlemeden masaya yaklaştı.

Bir şey eksikti.

— Defter nerede?

David hemen yanına geldi. Fiona'nın incelediği eski kayıt defteri masada yoktu.

Dylan çekmecelere baktı. Alex rafları kontrol etti. Muhafızlardan biri pencerenin mandalını inceledi.

Hiçbir şey bulamadılar.

— Birisi buraya girmiş, dedi Dylan. Defteri de almış.

David kapının kilidine baktı.

— Kilidi zorlamış ama nasıl çıktığını bilmiyoruz.

Alex pencereyi işaret etti.

— Belki daha önce açık bıraktılar, sonra kapattılar.

Dylan pencereye yaklaştı. Mandalın üzerinde de çizikler vardı.

— Olabilir. Ama bunu henüz bilmiyoruz.

Muhafızlardan biri öne çıktı.

— Sarayın girişlerini kontrol etmemizi ister misiniz?

— Evet. Fakat kimseyi yalnızca şüpheli göründüğü için suçlamayın. Önce ne olduğunu anlamamız gerekiyor.

Muhafız başını eğip odadan çıktı.

Dylan son kez masaya baktı.

Gece yarısı duyduğu sesin gerçekten Caelum'a ait olup olmadığını bilmiyordu. Belki biri onun sesini taklit etmişti. Belki de yorgunluğu yüzünden yanlış duymuştu.

Ama defterin kaybolması gerçekti.

Ve bu, görmezden gelemeyecekleri bir şeydi.

Sabah olduğunda Dylan kahvaltı salonuna girdiğinde Elora onu hemen fark etti.

— Sen hiç uyumadın mı?

Dylan sandalyesine oturdu.

— Biraz uyudum.

Elora yüzüne baktı.

— Yalan söylüyorsun.

— Bu kadar belli mi?

— Oldukça.

Dylan istemeden güldü. Elora da gülümsedi ama onun yorgunluğunu görünce yüzü yeniden ciddileşti.

— Caelum'dan haber var mı?

Dylan başını iki yana salladı.

— Yok. Üstelik arşivdeki defter de kayboldu.

Elora şaşırdı.

— Nasıl yani? Dün Fiona'nın incelediği defter mi?

— Evet. Gece arşive biri girmiş. İçeriden bir ses de duydum ama kim olduğunu göremedim.

— Caelum'un sesi miydi?

Dylan bir süre düşündü.

— Ona benzedi. Ama kesin konuşamam.

Elora fincanını masaya bıraktı.

— Belki de seni oraya çekmek istediler.

— Ben de bundan şüpheleniyorum.

— Peki, ne yapacaksın?

Dylan önündeki tabağa baktı.

— Önce Fiona'yla konuşacağım. Defterin içindeki bilgilerin bir kopyası var mı, öğrenmemiz gerekiyor.

Elora başını salladı.

— Güzel. En azından bu kez bir yere tek başına koşmuyorsun.

Dylan ona baktı.

— Bunu fark etmen için kaç kez başımı belaya sokmam gerekiyordu?

— Saymayı bıraktım.

Dylan güldü. Birkaç saniyeliğine de olsa içindeki sıkıntı hafifledi.

Elora elini masanın üzerine koydu.

— Şaka bir yana, kendini bu kadar yıpratma. Caelum'u bulmak istiyorsun, biliyorum. Ama sen de önemlisin.

Dylan'ın yüzündeki gülümseme yavaşça kayboldu.

— Bazen onu bulamazsam kendimi affedemeyecekmişim gibi geliyor.

Elora hemen cevap vermedi.

— Onu kaybetmek istemediğini anlıyorum, dedi sonunda. Ama olanlardan sen sorumlu değilsin. Henüz ne yaşandığını bile bilmiyoruz.

Dylan başını eğdi.

— Bunu aklım biliyor ama içim kabul etmiyor.

Elora elini onun elinin üzerine koydu.

— O zaman bugünlük ikisini aynı anda çözmeye çalışma.

Dylan ona baktı.

— Seninle konuşunca her şey biraz daha kolay geliyor.

Elora hafifçe gülümsedi.

— Güzel. Çünkü bazen sana mantıklı şeyler söylemek için gerçekten uğraşıyorum.

— Belli oluyor.

— Dylan!

Dylan güldü.

Bir süre sessizce oturdular. Sonra Dylan elini çekmeden konuştu.

— Şu işler biraz sakinleşince seninle baş başa vakit geçirmek istiyorum.

Elora kaşlarını kaldırdı.

— Her şeyin sakinleşmesini beklersen çok bekleriz.

— O zaman ilk fırsatta.

— Anlaştık.

Elora'nın elini hafifçe sıktı. Söylemek istediği başka şeyler de vardı ama o sırada kapı açıldı ve Alex içeri girdi.

İkisini görünce durdu.

— Ben yanlış zamanda mı geldim?

Dylan başını kaldırdı.

— Ne oldu?

Alex sırıtıyordu.

— Önce soruma cevap ver.

— Alex.

— Tamam, tamam. Fiona bizi arşive çağırıyor. Kuzey geçidinin yakınında bir şey bulmuşlar.

Dylan hemen ayağa kalktı.

— Ne bulmuşlar?

— Bir kâğıt. Fiona incelemiş ama bizi de görmek istiyor.

Elora da kalktı.

— Hadi gidelim.

Alex kapıya yöneldi.

— Bu arada, el ele tutuştuğunuzu görmedim.

Dylan gözlerini devirdi.

— Sen gerçekten susmayı bilmiyorsun.

— Bilsem de kullanmıyorum.

Elora gülerek Dylan'ın yanından geçti. Dylan da başını iki yana sallayıp peşlerinden gitti.

Fiona onları arşivin önünde bekliyordu. Elinde katlanmış eski bir kâğıt vardı.

— Bunu sabah kuzey geçidinin girişinde bulmuşlar, dedi.

Dylan kâğıdı aldı.

Üzerinde sarayın eski geçitlerini gösteren kaba bir çizim vardı. Kuzey geçidinin yanında küçük bir dalga sembolü bulunuyordu.

David çizime eğildi.

— Bu işareti daha önce görmüştük.

— Evet, dedi Fiona. Eski kayıtlardaki işaretle aynı. Fakat çizimin devamı koparılmış.

Alex kâğıda baktı.

— Bunu bırakan kişi bizi oraya çağırıyor olabilir.

Elora hemen karşılık verdi.

— Ya da yanlış yere yönlendirmeye çalışıyordur.

— İkisi de mümkün, dedi Dylan.

Kâğıdı masaya bıraktı.

— Bu yüzden doğrudan içeri dalmayacağız. Önce çevreyi kontrol edeceğiz.

Fiona başını salladı.

— Haritada işaretlenen yer, eski su kanalının girişine benziyor. Yıllardır kullanılmıyor ama orada küçük odalar bulunduğunu eski kayıtlardan biliyoruz.

Dylan'ın aklına Caelum geldi.

— Onu oraya götürmüş olabilirler mi?

Fiona dürüstçe cevap verdi.

— Bilmiyorum. Ama kontrol etmeden bunu öğrenemeyiz.

David kollarını bağladı.

— Muhafızlarla gidelim. Önce dışarıya bakalım. Tehlike görürsek geri döneriz.

Dylan kabul etti.

— Bu akşam gideceğiz. Hep birlikte.

Elora ona döndü.

— Dikkatli olacağına söz ver.

Dylan bir an duraksadı.

— Sana her şeyin kolay olacağını söyleyemem. Ama düşünmeden hareket etmeyeceğim.

Elora başını salladı.

— Tamam. İstediğim de bu.

Akşamüstü kuzey geçidine ulaştılar.

Eski su kanalının girişi taş duvarların arasında kalıyordu. Kapının çevresi yosun tutmuş, yolun bir kısmı toprakla kapanmıştı.

Muhafızlardan biri öne geçip çevreyi kontrol etti. Diğeri girişin yanında kaldı.

David yerdeki ayak izlerini fark etti.

— Buradan yakın zamanda biri geçmiş.

Dylan eğilip izlere baktı.

— İçeri doğru gidiyorlar.

Alex fenerini yaktı.