# 37. BÖLÜM — KUZEY KIYISINDAKİ YABANCI

Dylan sabah erkenden hazırlandı. Gece boyunca aklından aynı isim geçmişti: Rovan.

Yirmi yıl önce sarayda görev yapan bu adamın adı, Asher'ın kaybolduğu döneme ait kayıtlarda geçiyordu. Sonrasında ise izine rastlanmamıştı.

Üstelik birileri, şimdi onların da Rovan'ı aradığını biliyordu.

David kapıda bekliyordu.

“Hazır mısın?”

“Hazırım. Alex nerede?”

“Aşağıda. Fiona'nın bulduğu kayıtların kopyasını da yanına almış.”

Dylan odasından çıkarken kapıyı kilitledi.

“Güzel. En azından bu kez elimizde bir şey var.”

David ona baktı.

“Bir kâğıt parçasına fazla güvenmiyorsun, değil mi?”

“Güvenmiyorum. Ama nereden başlayacağımızı gösteriyor.”

Birlikte aşağı indiler. Alex girişte onları bekliyordu. Elindeki dosyayı açıp eski nöbet listesini gösterdi.

“Rovan'ın adı burada. Son görev tarihi, Asher'ın kaybolduğu geceye çok yakın.”

David kâğıda eğildi.

“Sonra ne olmuş?”

“Bilmiyoruz. Kayıtlar devam etmiyor.”

“Görevden ayrılmış olamaz mı?”

“Olabilir,” dedi Alex. “Ama o döneme ait başka kayıtlar da eksik. Sadece onun adı değil, bazı nöbet değişimleri de görünmüyor.”

Dylan dosyayı kapattı.

“Önce kıyıya gidelim. Orada bir şey bulamazsak başka yollar ararız.”

Üçü, yanlarına iki muhafız alarak saraydan ayrıldı.

***

Kuzey kıyısına vardıklarında hava kapalıydı. Eski iskele uzun zamandır kullanılmıyordu. Taşların arasına yosun tutmuş, kıyıdaki küçük depo da neredeyse harabeye dönmüştü.

David çevreye bakındı.

“Buraya neden gelmiş olabilir?”

Dylan omuz silkti.

“Bilmiyorum. Bizi buraya çağıran notu yazan kişiyi de tanımıyoruz.”

“Yani elimizde bir isim, eski bir kayıt ve kimin gönderdiğini bilmediğimiz bir not var.”

Alex ona baktı.

“Böyle söyleyince kulağa pek umut verici gelmiyor.”

David hafifçe güldü.

“Ben de tam onu düşünüyordum.”

Dylan da gülümsedi ama kısa süre sonra yeniden ciddileşti. İskelenin yanındaki taşlara doğru yürüdü.

Yerde eski bir kutu duruyordu. Kapağı kırılmıştı. İçinde birkaç paslı parça ve küçük bir metal nesne vardı.

Alex eğilip metal parçayı aldı.

“Dylan, şuna bak.”

Parçanın üzerinde yine o dalga sembolü bulunuyordu. Ancak sembolün bir tarafı kesilmişti.

Dylan nesneyi eline alıp çevirdi.

“Daha önce bulduklarımızdan biriyle aynı mı?”

“Tam olarak değil. Ama aynı işareti taşıdığı kesin.”

David kutunun çevresini inceledi.

“Biri bunu buraya bırakmış olabilir.”

“Olabilir,” dedi Dylan. “Ama ne zamandır burada olduğunu bilmiyoruz.”

Muhafızlardan biri iskelenin arkasını gösterdi.

“Burada ayak izleri var.”

Üçü birlikte o tarafa geçti. Islak zeminde birkaç iz seçiliyordu. İzler kayalara kadar uzanıyor, sonra belirginliğini kaybediyordu.

Dylan çömelip dikkatlice baktı.

“Biri buraya gelmiş.”

David etrafına göz gezdirdi.

“Peki, nereye gitmiş?”

Dylan cevap vermedi. İzlerin devamı yoktu. Bunun tesadüf mü, yoksa özellikle hazırlanmış bir tuzak mı olduğunu anlayamıyordu.

Tam o sırada depo tarafından bir ses geldi.

“Rovan'ı arıyorsanız burada bulamazsınız.”

Hepsi aynı anda döndü.

Depo kapısının önünde pelerinli bir adam duruyordu. Yüzünü tam seçemiyorlardı. Adam kaçmaya çalışmıyor, yalnızca onları izliyordu.

David öne çıktı.

“Sen kimsin?”

Adam soruyu cevapsız bıraktı. Bakışlarını Dylan'a çevirdi.

“Burada ne aradığınızı biliyorum.”

Dylan birkaç adım yaklaştı.

“O zaman Rovan'ı tanıyor musun?”

Adam bir süre sustu.

“Adını uzun zamandır duymamıştım.”

“Bu, onu tanıdığın anlamına mı geliyor?”

“Geçmişte aynı yerde bulunmuş olabiliriz.”

David sabırsızca araya girdi.

“Bize bilmece anlatmak için mi geldin?”

Adam ona kısa bir bakış attı. Ardından cebinden katlanmış bir kâğıt çıkarıp yakındaki taşın üzerine bıraktı.

“Bunu bulmanız gerekiyordu.”

Dylan kâğıdı almadan önce adama baktı.

“Kim gönderdi seni?”

“Bunu bilmeniz şu an işinize yaramaz.”

“Buna ben karar veririm.”

Adam cevap vermedi. Bir süre Dylan'ı süzdükten sonra arkasını döndü.

“İkinci kaydı bulun.”

Dylan hemen seslendi.

“İkinci kayıt hakkında ne biliyorsun?”

Adam yürümeye devam etti.

“Aradığınız cevaplar aynı yerde olmayabilir.”

“Dur!”

Adam, deponun yanındaki dar geçide girdi. Dylan ve David peşinden koştu. Alex de muhafızlardan biriyle arkalarından geldi.

Geçidin sonuna ulaştıklarında adamı göremediler. Fakat bu kez karşılarında çıkmaz bir duvar yoktu. Duvarın dibindeki eski tahta kapı aralıktı. Kapının ötesinde, kayalıkların arasına açılan dar bir yol uzanıyordu.

David kapıyı itti.

“Buradan çıkmış.”

Muhafızlardan biri yolu kontrol etmek için ilerledi ama birkaç dakika sonra geri döndü.

“İleride iki ayrı patika var. İzler de taşlık bölgeye gelince kayboluyor.”

David etrafına bakındı.

“Peşinden gitsek bulabilir miyiz?”

“Bu hâliyle zor,” dedi muhafız.

Dylan durdu. Adamın peşinden gitmek istiyordu ama kıyıdaki izleri düşününce bunun tam da yabancının istediği şey olabileceğini fark etti.

“Hayır. Daha fazla dağılmayacağız.”

David ona döndü.

“Bırakıyor muyuz yani?”

“Şimdilik. Elimizde bize bıraktığı bir şey var. Önce ona bakalım.”

Depoya geri döndüler. Dylan taşın üzerindeki kâğıdı aldı ve açtı.

Eski bir plandı. Sarayın alt katlarını ve birbirine bağlanan dar koridorları gösteriyordu. Fiona'nın daha önce bulduğu plana benziyordu ama bazı bölümleri farklıydı.

Haritanın bir köşesinde dalga sembolü vardı. Altına da iki kelime yazılmıştı:

**Sessiz oda.**

David kâğıdı Dylan'ın elinden alıp inceledi.

“Daha önce böyle bir yer duydun mu?”

“Hayır.”

Alex çizimin kenarını işaret etti.

“Bu koridor, Fiona'nın bulduğu eski planın devamı olabilir. Alt kattaki kilitli demir kapıyı hatırlıyor musunuz?”

Dylan başını kaldırdı.

“Evet. Ama bunun aynı yer olduğunu henüz bilmiyoruz.”

“Fiona anlayabilir.”

Dylan haritayı yeniden katladı.

“Önce ona göstereceğiz. Bu adamın bizi özellikle buraya yönlendirdiği açık. Ne bulacağımızı bilmeden harekete geçmeyeceğiz.”

David kıyıya son bir kez baktı.

“Peki ya Rovan?”

Dylan elindeki metal parçaya göz gezdirdi.

“Onu aramayı bırakmıyoruz. Sadece artık birinin bize gösterdiği her yolu sorgulamamız gerekiyor.”

Sarayın yolunu tuttular.

Dylan'ın aklında yabancının söylediği cümle kalmıştı.

*Aradığınız cevaplar aynı yerde olmayabilir.*

Bu söz, ikinci kaydın nerede saklandığını açıklamıyordu. Ama belki de bugüne kadar buldukları izlerin onları gerçeğin yalnızca bir parçasına götürdüğünü düşündürüyordu.

***

Aynı saatlerde Matteo, kendisine haber getiren adamı dinliyordu.

“Dylan kuzey kıyısına gitmiş. Yanında David ve Alex de varmış.”

Matteo masanın üzerindeki dosyayı kapattı.

“Bir şey bulmuşlar mı?”

“Eski bir harita. Üzerinde ‘Sessiz oda’ yazıyormuş.”

Matteo'nun eli dosyanın üzerinde durdu.

“Haritayı kim verdi?”

“Bilmiyoruz. Bir yabancıymış. Adamı görenler olmuş ama kimliğini öğrenememişler.”

Matteo pencereye yöneldi. Bir süre dışarı baktıktan sonra yeniden konuştu.

“Demek o yerin adı da ortaya çıktı.”

Adam tereddüt etti.

“Orayı tanıyor musunuz?”

“Evet.”

“Peki, orada ne var?”

Matteo cevap vermeden önce masadaki dosyaya baktı.

“Bunu öğrenmek istiyorsan önce kimin senden önce oraya ulaşmaya çalıştığını bul.”

Adam başını eğerek odadan çıktı.

Matteo yalnız kaldığında çekmecesini açtı. İçinde yıllardır sakladığı eski bir dosya vardı. Kapağında herhangi bir isim yazmıyordu.

Sayfaları çevirdiğinde Rovan'ın adına rastladı.

İsmin yanına yıllar önce bir not düşülmüştü. Mürekkep solmuştu ama yazı hâlâ okunabiliyordu:

**“Görev tamamlanmadı.”**

Matteo dosyayı kapattı.

Rovan'ın hâlâ hayatta olup olmadığını bilmiyordu. Bildiği tek şey, o gece yaşananların anlatıldığı gibi bitmediğiydi.

Dosyayı çekmeceye geri koyacakken sayfaların arasında kalmış küçük bir kâğıt gözüne çarptı.

Kâğıdı çıkardı.

Üzerinde tek bir isim vardı:

**Kaelen.**

Matteo uzun süre kâğıda baktı. Sonra ikisini de dosyanın içine yerleştirip çekmeceyi kilitledi.

Dylan bu ismi henüz görmemişti.

Matteo ise bir şeyi biliyordu: Bu dosya ortaya çıkarsa yalnızca geçmişte yaşananlar değil, bugün sarayda kimin kime güvendiği de değişebilirdi.