# 38. BÖLÜM — SESSİZ ODANIN ANAHTARI

Dylan, kuzey kıyısında buldukları haritayı çalışma masasının üzerine serdi. Kâğıdın kenarları yıpranmıştı. Üzerindeki çizgilerin bir kısmı silinmiş, bazı yerleriyse sonradan karalanmıştı.

Haritanın köşesinde iki kelime vardı:

**Sessiz Oda.**

Fiona, çizgileri eski saray planıyla karşılaştırdı. Birkaç dakika boyunca konuşmadan çalıştıktan sonra haritanın bir bölümünü işaret etti.

“Burası sarayın alt katlarına benziyor. Şu koridor da demir kapının bulunduğu yere çıkıyor olabilir.”

David haritaya eğildi.

“Yani kuzey kıyısındaki adam bizi oraya yönlendirmiş.”

“Öyle görünüyor,” dedi Fiona. “Ama nedenini bilmiyoruz.”

Alex sandalyeyi çekip oturdu.

“Belki içeride aradığımız kayıt vardır. Belki de bizi yanlış yere götürmeye çalışıyordur.”

Dylan haritayı katladı.

“İki ihtimali de göz önünde tutacağız. Önce kapıyı inceleyelim. İçeri girip girmeyeceğimize sonra karar veririz.”

***

Demir kapının bulunduğu koridora vardıklarında Dylan, duvarın dibinde duran muhafıza yaklaştı.

“Buraya son birkaç gündür gelen oldu mu?”

Muhafız biraz düşündü.

“Dün akşam bir görevli geldi. Eski depodan getirilen eşyaların listesini kontrol edeceğini söyledi. Elinde evrak vardı. Fakat burada uzun süre kalmadı.”

“Onu tanıyor musun?”

“Yüzünü daha önce gördüğümü sanmıyorum. Saray görevlilerinin kıyafetlerini giyiyordu ama rozetini seçemedim.”

Dylan, David'le bakıştı.

“Peki, hangi taraftan geldi?”

“Alt koridordan. Giderken de aynı yolu kullandı.”

Dylan muhafıza teşekkür edip kapının yanına geçti. Kapının altındaki tozda birkaç ayak izi vardı. Bunların dün gelen görevliye ait olup olmadığını anlamak mümkün değildi ama koridorun uzun süredir kullanılmadığı da söylenemezdi.

Alex duvarın dibine çömeldi.

“Burada bir şey var.”

Taşların arasına sıkışmış küçük bir metal parçasını çıkardı. Üzerinde dalgayı andıran işaretin yarısı bulunuyordu.

Fiona parçayı eline aldı.

“Eski kayıtlardaki işarete benziyor. Yine de aynı kişiye ya da aynı olaya ait olduğunu söyleyemem.”

David kapıyı inceledi.

“Peki, kilit?”

“Eski bir mekanizma. Anahtarı bulmadan zorlamamız gerekmiyor.”

Dylan kapının çevresine son kez baktı. Sonra haritayı cebinden çıkardı ve çizimdeki işareti metal parçayla karşılaştırdı.

İşaretler birbirine benziyordu. Fakat bu benzerlik, kapının arkasında ne olduğunu açıklamıyordu.

“Şimdilik burada bitirelim,” dedi. “Arşivdeki anahtar kayıtlarını inceleyelim. Kapıya ait bir kayıt varsa önce onu bulalım.”

***

Arşive döndüklerinde Fiona, eski teslim defterlerini masaya taşıdı. Dylan ve David sayfaları sırayla incelerken Alex, haritanın alt köşesindeki küçük notu fark etti.

“Burada bir şey yazıyor. Mürekkep neredeyse silinmiş.”

Fiona kâğıdı ışığa doğru kaldırdı.

“Tamamını okuyamıyorum ama ‘anahtar’ kelimesi seçiliyor.”

Bu kez defterleri daha dikkatli aramaya başladılar. Bir süre sonra Fiona, eski kayıtların arasında kısa bir satır buldu.

“Buraya bakın.”

Dylan yanına geldi.

Fiona satırı okudu:

“Alt arşiv anahtarı, görev sona erdiğinde teslim alınacaktır.”

David devamındaki bölümü gösterdi.

“İsim silinmiş. Teslim tarihi de yarım kalmış.”

Fiona sayfanın arkasını kontrol etti.

“Geri alındığına dair başka bir kayıt yok.”

Dylan düşünceli bir ifadeyle deftere baktı.

“Demek ki anahtar birine verilmiş. Sonrasında ne olduğu kaydedilmemiş.”

“Ya da kayıt bilerek eksik bırakılmış,” dedi Alex.

“Bu da mümkün,” diye karşılık verdi Fiona. “Ama elimizde bunu doğrulayacak bir kanıt yok.”

Dylan defteri kapattı.

“Önce kapının anahtarını bulalım. Sonra bu kaydın peşine düşeriz.”

Tam o sırada arşivin kapısı açıldı. İçeri giren genç bir görevli, Fiona'ya küçük bir kumaş kese uzattı.

“Bunu alt koridorda bulmuşlar. Size ait olabileceğini söylediler.”

Fiona keseyi aldı.

“Kim bulmuş?”

“Koridoru temizleyen görevli. Eşyayı kime teslim edeceğini bilmediği için arşive getirmiş.”

Görevli çıktıktan sonra Fiona keseyi masaya bıraktı. Kimse hemen dokunmadı. Dylan, muhafızın anlattığı kişiyi hatırlamıştı.

“Önce bunun nereden geldiğini doğrulayalım,” dedi.

Fiona, koridoru temizleyen görevliyi çağırmaları için birini gönderdi. Birkaç dakika sonra gelen görevli, keseyi demir kapının yakınındaki duvar dibinde bulduğunu söyledi. Daha önce orada olup olmadığını fark etmemişti.

Fiona keseyi açtı. İçinden eski bir anahtar çıktı.

Dişleri aşınmıştı; sapında da sarayda kullanılan eski anahtarlarınkine benzeyen bir işaret vardı.

David kaşlarını çattı.

“Biri anahtarı oraya bırakmış olabilir.”

“Olabilir,” dedi Dylan. “Ama bunu kimin yaptığını bilmiyoruz.”

Fiona anahtarı dikkatlice inceledi.

“Eski arşiv anahtarlarına benziyor. Kesin olarak hangi kapıyı açtığını söyleyemem.”

Dylan, anahtarın bulunduğu keseyi kapattı.

“Yarın kilidi kontrol ederiz. Bu gece kapıyı açmayacağız.”

Alex şaşırdı.

“Bunca zamandır aradığımız şey elimizdeyken mi?”

“Evet. Anahtarın gerçekten o kapıya ait olduğunu bile bilmiyoruz. Ayrıca birileri bizim bulmamızı istiyorsa nedenini öğrenmeden onların istediği gibi hareket etmeyeceğim.”

David başını salladı.

“Bu kez acele etmeyelim.”

***

Akşam Dylan çalışma odasına döndüğünde haritayı masanın üzerine bıraktı. Gün boyunca öğrendikleri birbirine bağlanıyor gibi görünse de hâlâ cevaplayamadıkları çok fazla soru vardı.

Demir kapının ardında ne vardı?

Anahtar neden yıllar sonra ortaya çıkmıştı?

Ve kuzey kıyısındaki yabancı, bütün bunları nereden biliyordu?

Dylan haritayı kaldırmak üzereyken altına sıkışmış küçük bir kâğıt fark etti.

Kâğıdı açtı.

**“Kapıyı açtığınızda ilk gördüğünüz şeye inanmayın.”**

Bir süre yazıya baktı. Ardından odanın kapısını açıp koridordaki muhafızı çağırdı.

“Bugün bu odaya kimler girdi?”

Muhafız bildiği kişileri sıraladı. Aralarında saray görevlileri de vardı. Ancak hiçbiri için kesin bir şey söyleyemedi.

Dylan kâğıdı katlayıp cebine koydu. Notu kimin bıraktığını bulamamıştı ama artık bir şeyi biliyordu: Kapının ardındaki sırrı çözmeye çalışırken yalnızca geçmişi araştırmıyorlardı. Birileri de onların her adımını takip ediyordu.

David biraz sonra yanına geldi.

“Hazır mısın?”

Dylan başını kaldırdı.

“Yarın sabah kapıyı kontrol edeceğiz. Anahtar uyarsa açacağız. Ama içeri girdiğimizde hiçbir şeye hemen dokunmayacağız.”

David, cebindeki notu işaret etti.

“Peki, bununla ne yapacağız?”

“Şimdilik hiçbir şey. Notu da diğer kanıtlarla birlikte saklayacağız.”

Dylan ışığı kapatmadan önce haritaya son kez baktı. Sessiz Oda'nın yeri artık bir sır değildi.

Asıl soru, kapının ardında onları neyin beklediğiydi.

Ve biri daha kapıyı açmadan onları uyarmıştı.

**Ertesi sabah, yıllardır kilitli duran kapının önünde yeniden buluşacaklardı.**